மார்கழி

அன்னா ஹஸாரே...!

2011-08-19T09:46:00.000-07:00

அன்னா ஹஸாரே
செய்யுறது டாப்பு...
காங்கிரஸுக்கு
விழப்போகுது ஆப்பு...!
----------------------------------
உண்ணாவிரதம்
ஜனநாயக உரிமை!
ஏன் இல்லை
காங்கிரஸுக்கு பொறுமை!
ஊழலை அகற்றுவது
நம் கடமை!
இல்லையேல்
நமக்கிருக்காது உடமை!
----------------------------------
நீ ஊழலை அழிக்க‌
பாடுபடுகிறாய்!
பலர் உன்னை அழிக்க‌
பாடாய் படுகிறார்கள்!
----------------------------------
நீ உண்ணாவிரதம்
இருக்கிறாய்
ஊழல் உண்ணவர்களை
பிடிக்க!
----------------------------------
திரும்பிப் பார்க்கிறது
உலகம் உன்னை
திறந்து விடு நீ
ஊழல் ஒழிப்பின் கண்ணை!
----------------------------------
அன்னா ஹஸாரே
நல்லா கழட்டுறாரே
காங்கிரஸின் டெளசரை!
----------------------------------
ஊழலை ஒழிக்க‌
முயல்கிறவரை
ஒழிக்க முயல்கிறது
ஊழல்!
----------------------------------

உன் வாசம்...!

2011-08-08T09:19:00.000-07:00

மூக்கு கயிறு...

2011-01-22T08:32:00.000-08:00

'ம்ம்ம்மா...'என்று அலறியது அந்த இளம் மாடு அல்லது வயதான கன்றுகுட்டி. 'V' வடிவ இரு மரக்கிளைகளுக்கு நடுவே கழுத்தை கொடுத்திருந்தது இல்லை கொடுத்திருந்தார்கள். கழுத்தை மரத்தோடு பிணைந்திருந்தது கயிறு. வாயை சுற்றி சுருக்கிட்டு கட்டப்ப்ட்டிருந்தது. இருவர் பக்கவாட்டுக்கு ஒருவராக கொம்பில் ஒரு கையுமாய், கொண்டையில் ஒரு கையுமாய் இறுக்கிப்பிடித்திருந்தார்கள். அருகில் எதிரில் கோணூசியில் (சாக்கு தைக்கும் ஊசி) கோர்த்திருந்த சிகப்பு மூக்கு கயிறுடன் மற்றொருவர்.

மனிதர்களுக்கு வயது வந்து விட்டாலும், வராவிட்டாலும் காது, மூக்கு குத்துவது என்பது எப்படி ஒரு சடங்கோ, அதுபோல் இல்லை என்றாலும் கன்றுகுட்டிகள் அது காளையாக இருந்தாலும் கிடேரியாக(பெண் கன்றுகுட்டி) இருந்தாலும் எந்த பாகுபடுமின்றி பிறந்த 2 அல்லது 3 வருடங்களில் அதன் திமிறுக்கும், தினவுக்கும், ஆளை இழுத்து கீழே தள்ளிவிடுகிற வலுவுக்கும் ஏற்ற பருவத்தில் மூக்கு குத்தி கயிறு போட்டுவிடுவது வழக்கம். மனிதர்களுக்கு எப்படி காது குத்துதல் அக்குபங்சர் முறைபடி உடல் வளர்ச்சி கூறாக கருதுகிறோமோ அதற்க்காகவெல்லாம் மாடுகளுக்கு குத்துவது இல்லை. மாடுகளுக்கு பெரும்பாலும் காது குத்துவது இல்லை. முக்கு தான். எங்காவது காதில் தோடு மாட்டிய மாடு திரிந்தால் அது வங்கி கடனில் இருக்கிறது என்று அர்த்தம். அடையாலத்துக்காக மாட்டு கடன் வழங்கும் போது வங்கியிலிருந்து வந்து மாட்டுக்கு காது குத்திதோடு போட்டு விடுவார்கள். அதை தவிர எல்லா வீடுகளிலும் ஒரு சடங்காக செய்வது முக்கு குத்துவது தான்.

மூக்கு என்றால் ஐஸ்வர்யாராய் பச்சன் குத்தி இருப்பது போல குத்தி அஸ்மி வைரம் மாட்டுவது இல்லை. ஒருவேளை மாடுகள் தங்க மூக்குத்தியோ, வைர மூக்குத்தியோ போட்டு கொண்டால். பெண்களைப்போல் காது குத்தி பிளாட்டின நகைகள் அணிந்து நடமாட ஆரம்பித்தால்... "காந்தி அன்று சொன்னது போல என்றைக்கு ஒரு மாடு நகைகள் அணிந்து நள்ளிரவு தன்னந்தனியாக சாலையில் நடமாட முடிகிறதோ அன்று தான் இந்தியாவுக்கு சுதந்திர நாள்... இன்றைக்கு அப்படி அரொ நிலமை இருக்கிறதா... நன்றாக சிந்தியுங்கள் வாக்காளர்களே... நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால்..." என்று முக்கால் முழத்திற்க்கு முழங்கியிருப்பார்கள்... யார் கண்டா, கலைஞர் இலவச மாட்டு மூக்கித்தி திட்டம் அறிவித்தாலும் அறிவிக்கலாம். நல்ல வேளை அந்த கண்றாவியெல்லாம் நடந்து தொலைக்க‌வில்லை. மாடுகள் மனிதர்களிடத்திலிருந்து அந்த வகையிலாவது தப்பித்தன. விசயத்துக்கு வருவோம். ஐஸ்வர்யா மூக்கு போன்றோ, அல்போன்சா மூக்கு போன்றோ இல்லாமல் மடுகளுக்கு மூக்கு சற்றே வெளியே நீட்டியிருக்கும்... அதுவும் மூக்கின் இரு பகுதிகளையும் பிரிக்கும் குறுக்கு சதை நார்கள் "இந்தா குத்திக்கோ..." என்பது போல நன்றாக வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருக்கும். அந்த தடுப்பு சதையை துளைத்து கொண்டு ஊசி அடுத்தப்பக்கம் வரும், அதன் கூடவே பின்னால் ஒரு நூல் கயிறு. ஆரம்பத்தில் மெலிதாக இருக்கும் அது போக போக பருமனாக இருக்கும். அதற்கு பெயரே மூக்கு கயிறு தான்...

மனிதர்களுக்கு காது குத்துவதற்கு ஆட்கள் இருப்பது போலவே, மாட்டுக்கு மூக்கு குத்த ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். அதன் திமிரலுக்கு ஏற்றார்போல் எப்படி மூக்கை பிடிக்க வேண்டும், ஊசி குத்தும்போது வலியால் அதற்கு வரும் கோபத்தை எப்படி சமாளிப்பது, நரம்புகள் இல்லா மையப்பகுதியை தேர்ந்தெடுப்பது என்று அவர்களுக்கு சில நுட்பம் தெரியும். 'ஒரு வாரம் 10 நாளுக்கு மேச்சல் சரியா எடுக்காது, அப்புறம் சரியாயிடும், சரியாகலன்னா சொல்லு. தெனம் மூக்குல வெளக்கெண்ணையை போடு, இப்ப ஒரு க்வாட்டருக்கு பணத்த எடு...' குத்தியவன் கேட்பான். பத்திரிக்கை செலவு இல்லை. பந்தகால் இல்லை. மேள தாளம் இல்லை. ஆடு வெட்டி விருந்து இல்லை. விருந்தில் சாராயம் இல்லை. சாராயத்தால் சண்டை இல்லை. மாமன் மடி தேவையில்லை. (மாட்டுக்கு மாமனை தேடுவது என்பது நடைமுறையில் இருந்திருந்தால், அடடா எவ்வளவு பெரிய காமெடியாய் இருந்திருக்கும்) அதிக பட்சம் ஒரு க்வாட்டர் தான் செலவு. 'கண்ணுகுட்டி சுனப்பா இல்ல‌, தெளியவே இல்ல. வயித்துல பூச்சி இருக்கு. வீட்டுக்கு வா மருந்து தர்றேன். மொந்த வாழைப்பழம் ஒரு சீப் வாங்கி ‌அதுகுள்ள மருந்த வச்சி டெண்டு நா கொடு. அப்புறம் பார் துள்ளி குதிக்கும்.' வந்த இடத்தில் தான் மாட்டு வைத்தியன் தான் என்பதை உறுதி செய்துவிட்டு வருமானத்துக்கும் ஒரு பிட்டு பொட்டு விட்டு போவார்.

அனுபவமில்லாதவர்கள் முக்கு குத்துவது என்பது கஷ்டம். புதியவர்கள் குத்தும் போது கன்றுகுட்டி வலியால் திமிரும் போது மறுகையால் ஊசியை வங்குகையில் கையில் குத்திவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. விசும்பும் வேகத்தில் கொம்பு குத்துபவரின் மூக்கை பதம் பார்த்து விடும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது. தாண்டிக்குதிக்கும் போது காலை மிதித்துவிடும் அபாயமும் இருக்கிறது. தவறி ஊசி நரம்பில் குத்திவிட்டால் ரத்தம் கொட்டும், நிக்காது. வலி தாங்காது மாடு கத்தும். புறையோடும், சலம் வைக்கும். சீக்கிரத்தில் ஆராது. மாடு ரண வெதனை அனுபவிக்கும். அதனால் விட்டில் இருப்பவர்கள் நிம்மதி போகும். பிறகு சில நாட்கள் எங்கோ இருக்கும் மாட்டாஸ்பத்திரிக்கு மாட்டை பிடித்து செல்ல வேண்டும். அதுவும் நடந்து தான் போக வெண்டும். இதையெல்லாம் பார்க்கையில் ஒரு க்வாட்டர் ஒன்றும் பெரிய விசயமில்லை... 'இதுக்கு போய் இந்த பண்ணாடைக்கு ஒரு க்வாட்டரா...' என்று மண்டையில் தோன்றும்.

மாட்டுக்கு வயது பார்த்து மூக்கு குத்துவது இல்லை. பொதுவாக எப்போது தேவை வரும் என்றால், எப்பொது அதன் வேகம் மட்டுப்படாமல் இருக்கிறதோ, எப்பொது அதை அதன் கழுத்தில் இருக்கும் கயிறை மட்டும் வைத்து அடக்க முடியாமல் போகிறதோ, எப்பொது கயிர் பிடித்துகொண்டு வருபவரை இழுத்து கீழே தள்ளுகிறதோ (பொதுவாக மாடுகள் இழுத்து கீழெ விழுபவர்கள் வீட்டு பெண்கள் தான். அது மாட்டுப் பெண்ணாகவோ இல்லை வீட்டுப் பெண்ணாகவோ இருக்கலாம், அது பற்றி அதெற்கென்ன கவலை வந்தது, அதுவல்ல முக்கியம். நாலு முறை கீழே விழுந்து, ஒவ்வொரு முறையும் வீட்டு ஆம்பளைகளிடம் இது பற்றி சொல்லி அவர்கள் கேட்காமல் கடைசியாக வெளக்கமத்தால் மொத்து வாங்கினால் தான் ஆம்பளைகள் மாட்டுக்கு மூக்கு குத்துவது பற்றியே யோசிப்பார்கள்.) அப்பொது தான் அது வயதுக்கு வந்துவிட்டதாக அர்த்தம். அதுக்கு மூக்கு குத்தும் காலம் வந்து விட்டது என்பது அறியப்படும். அதாவது அதை அடக்குவதற்க்கான பிரயோகம் அது. அதன் பிறகு சிறு குழந்தை கயிறு பிடித்து வந்தாலும் சாதுவாக வரும். போகும் இடங்களுக்கெல்லாம் சத்தமில்லாமல் வரும். மீறி திமிறினால் கயிறு இழுக்கப்படும், லேசாக சுண்டினாலே பொதும், மூக்கு வலிக்கும்... வலி தாங்காமல் சொன்ன பேச்சை கேட்கும். இது ஒரு அடக்கு முறை.

'நான் சொல்வதை நீ கேட்கவில்லையா... நீ கூட என்னை மதிக்கவில்லையா... அவ்வளவு திமிரா... நாயே, உன்னை என்ன செய்கிறேன் பார்...' என்ற மனித‌ கோபத்தின் வெளிப்பாடு தான் மாட்டுக்கு மூக்கு குத்துவதும். யாரையும் தன்னை மீறி வளர விடுவதில் மனித இனத்துக்கு எப்பொதும் உடன்பாடில்லை.அப்படி வளர நினைப்பவர்களை எப்படி அடக்கலாம் என்று யோசிப்பதில் மனம் ஈடுபடுகிறது. அதன் விளைவு தான் மட்டுக்கு மூக்கு குத்துவது. மாடுகளைப்பொல மனிதர்களையும் மூக்குக் குத்தி, கயிறு போட்டு, கழுத்து கட்டியில் பிண்ணி, தலைகயிறு பிடித்து இழுத்து செல்லும் பாக்கியம் இருந்தால் எப்படியிருக்கும். யாரும் அடங்க மறுத்தல், அத்து மீறினால், அரசாங்கத்துக்கு எதிராக பேசினால், ஊழல் பற்றி வாய் திறந்தால், உடனே அவனுக்கு மூக்கு குத்தி, கயிறு மாட்டி, மரத்தில் கட்டி புன்ணாக்கு போடுவது. இன்ன தேதியில், இந்த நேரத்தில், இன்னாரது மகன் திருவளர்செல்வன் சுரேஷ்குமாருக்கு மூக்குகுத்து என்னும் அடக்கும் விழா நடைபெற இருக்கிறது. அனைவரும் வந்திருந்து ஆசி வழங்குமாறு கேட்டு கொள்கிறோம் (குறிப்பு: மொய்முறை நிறுத்தப்பட்டது). இந்த மாதிரி பத்திரிகை அடிக்க நம் அரசியல்வாதிகளுக்கு வாய்ப்பு இல்லாமல் போய் விட்டதே இந்த் தேசத்தில். இது என்ன நியாயம். என்ன ஜனநாயகம் இது. 2ஜியாவது 3ஜியாவது, எந்த ஊழலைப் பற்றியும் யாரும் வாய் திறந்து பேச முடியுமா.இது ஒரு துரதிஷ்டம் தான் அரசில்வாதிகளுக்கு. போகட்டும். பிழைத்து போகட்டும் மக்கள்.

இப்படி அந்த வாயில்லா ஜீவனை அடக்கி விடுவது என்று தான் கையில் ஊசியோடு நின்று கொண்டிருக்கிறார் மூன்றாமவர். 'உங்க காலை தள்ளி வைச்சுக்கோங்கோ... மாட்டு தலைய மரத்தோட சேர்த்து அணைச்சு பிடி... குத்தும் போது வலியில துள்ளும் விட்டுறாம புடிங்க... இல்லன்னா உயிர் சேதம் ஆயிடும்...' கட்டளைகளை அருகில் இருந்தவர்களுக்கு கொடுத்தபடியே கட்டை விரல் மற்றும் ஆட்காட்டி விரல் கொண்டு மாட்டு மூக்கின் தடுப்பு சதையில் தடவி, நெருடி பார்த்தார். சரியான இடம் இது தான் என்பதையும், மையமான இடம் தான் என்பதையும் உறுதி செய்து கொண்டு, கையிலிருந்த ஊசியை 'சரக்' என்று இந்த பக்கம் குத்தி மறுபக்கம் இழுத்தார். உடல் சிலிர்த்து, உயிர் வெறுத்து, காது மடல் விறைத்து, துள்ளி குதித்து, வலியால் துடித்து 'ம்ம்ம்மா...' என்று அலறி அடங்கியது, அடங்குவதற்க்கு ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்த அந்த இளம் மாடு.

பார்க்கிறேன்!

2011-01-02T22:42:00.000-08:00

நீ பார்க்காத போது
நான் உன்னை பார்க்கிறேன்

நீ பார்க்கிற போதும்
நான் உன்னை பார்க்கிறேன்

யார் பார்த்தாலும் பார்க்காவிட்டாலும்
நான் உன்னை பார்க்கிறேன்

நீ என் அருகில்
இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும்
நான் உன்னை பார்க்கிறேன்

ஏனென்றால்
உன்னை பார்ப்பதை போன்றதொரு
சுகமான செயல்
வேறொன்றுமில்லை
இவ்வுலகில் எனக்கு...!

நீயும், நானும்...!

2011-01-02T22:01:00.000-08:00

நீயும், நானும் தான்!
என்ன செய்வது

ஊரும் உலகமும் சொல்கிறது
விரும்பினாலும் இல்லாவிட்டாலும்
ஒன்றாக இருந்து தான்
ஆக வேண்டியிருக்கிறது!

எரியும் நெருப்பு நான் சும்மாவேனும்
எரிந்து போயிருக்கலாம்!
தீபத்துக்கு தின்பொருளாய்
இருந்து போயிருக்கலாம்!

மெழுகுவ‌ர்த்தி திரியை
மென்று தின்றிருக்கலாம்!
ஏழை வீட்டு அ‌டுப்பின்
ஏழ்மையை விரட்டியிருக்கலாம்!

விளக்கு கம்பத்தில் நின்று
இருள் விழுங்கியிருக்கலாம்!
அகல் விளக்கு எண்ணையை
அருந்தி மகிழ்ந்திருக்கலாம்!

ஓடும் இயந்திரத்துக்கு
உயிராய் உராய்ந்திருக்கலாம்!
ஏவுகணைக்காக எரிந்து
ஏற்றம் பெற்றிருக்கலாம்!

இதெல்லாம் விடுத்து
உன் ஒரு முனையில் எரிந்து
மற்றவர் உயிரை எரிக்கும் உயிர‌ற்ற‌
செயலா வாய்க்கவேண்டும் எனக்கு!

சிதைத்துவிட்டு சிதையும் சிகரெட்டே
இப்புது வருடத்திலிருந்தாவது
நானில்லாது நீ ஆளில்லாது
வாழவேண்டும் பல்லாண்டு!

நடந்தது என்ன - மூன்றாம் பாகம்!

2010-02-14T06:20:00.000-08:00

இந்த தொடர் கட்டுரை யாரையும், எதையும் நம்ம வைக்கவோ, எதுவோ இருக்கிறது என்று கூறுவதற்க்காகவோ, வலியுறுத்துவதற்க்காகவோ இல்லை... இதெல்லாம் எனக்கு தெரிந்து, என் முன்னால் நடந்தவை... அந்த பிரமிப்பை பகிர்ந்து கொள்ளவே இங்கே எழுதுகிறேன்... என்ன நடந்ததோ அந்த விசயங்கள் எப்போதும் போலவே விவாத மேடையின் விவாத கருவாகவே இருந்து விட்டுப் போகட்டும்... நான் தொடர்ந்து இந்த விசயத்தை நம்பாதவனாகவும், நம்பாமல் இருக்க முடியாதவனாகவும் தான் இருக்கிறேன்.

எங்கள் குடும்ப நண்பர் அவர்... ஒரு மேடை நாடக நடிகர். அவருடைய வீட்டில் நடந்த சம்பவம் ஒன்று. அவரின் இரண்டாவது பெண்ணிற்கு அப்போதுதான் திருமணம் முடிந்து ஒரு மாதம் ஆகியிருக்கும்... அப்போது தன் தாய் வீட்டுக்கு வந்திருந்த அந்த பெண்ணிற்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போனது... அதாவது

உடம்பு வெட்டி வெட்டி இழுக்கும்... அந்த பெண் சுய நினைவை இழந்துவிடுவாள்... ஏதேதோ கத்துவள்... கொஞ்ச நேரம் அப்படியே இருக்கும், சிறிது நேரத்தில் எல்லாம் சரியாகி சுயநினைவு வந்து சகஜ நிலைக்கு வந்து விடும் அந்த பெண்... இது இடைவெளி விட்டு தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது... நண்பர் பெண்ணை மனநல மருத்துவர் மற்றும் நரம்பியல் மருத்துவரிடன் காட்டினார்... அவர்கள் பரிசோதித்துவிட்டு எந்த நோயும் இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் இல்லை என்று கூறி விட்டு மன நிறைவிற்காக சில மருந்து மாத்திரைகளை பரிந்துரைத்தார்கள்... ஆனாலும் அந்த பெண்ணிற்கு தொடர்ந்த இடைவெளியில் அந்த இலுப்பும் அதை தொடந்த விசயங்களும் நடந்த வண்ணமே இருந்தது... ஒரு சில மாதங்களிலேயே நிலமை இன்னும் விபரீதமாய் போய் தொடர்ந்து வர ஆரம்பித்தது... கூடவே உடம்பெல்லாம் எரிவதாக கூறி அந்த பெண் அழுது கொண்டே ஆடைகள் முழுவதையும் அவிழ்த்து எறிய‌ தொடங்கினாள்... ஆம்பளைகள் யாரும் அவர் வீட்டுக்குப் போக முடியவில்லை... நிலமை மோசமாகிகொண்டு போனது... என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை... நண்பர் மிகவும் மன உளைச்சலில் இருந்தார்.

அந்த நேரத்தில் தான் ஒரு நபர் ஒரு மந்திரவாதியை பரிந்துரை செய்தார்... எங்களுக்கு அதில் நம்பிக்கையில்லை என்றாலும் என் நண்பருக்கு வேறு வித யோசனை... எதை தின்றால் என்ன, பித்தம் குறைந்தால் சரிதானே என்பது அவர் எண்ணம்... அவரின் நிலமை அப்படி ஒரு இக்கட்டில் இருந்தது... சரி அதையும் பார்த்து விடலாமே என்று அந்த மந்திரவாதியை அழைத்து வந்தோம்... அவர் கேட்ட பூஜை சாமான்கள் அனைத்தும் வாங்கியாயிற்று... அதில் ஒரு உயிர் கோழியும், குவாட்டர் பிராந்தியும் அடக்கம்... பூஜை தொடங்கியது... அவருக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்தது அந்த பெண்... மந்திரவாதி மந்திரங்கள் சொல்லியபடி நெருப்பில் சாம்பிராணியைப் போட, கூட வந்தவர் அதற்கு தகுந்தாற்போல் உடுக்கடித்தார்... சிறிது நேரத்தில் இடம் புகை மண்டலமானது... மந்திரமும், உடுக்கு சத்தமும் சூழ்நிலையை இருக்கமாக்கியது... மந்திரவாதி அதட்டியப்படி அந்த பெண்ணிடம் கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்தார்... அந்தப்பெண் அசரவில்லை, இவரை மதிக்கக்கூட இல்லை... மேலும் முயன்ற அவர் கோபம் கொண்டவராக பையிலிருந்து அதை எடித்தார்... அது தோலினால் ஆன சாட்டை... 'யார் நீ... எங்கிருந்து வந்திருக்கிறாய்... உனக்கு என்ன வேண்டும்... பேசாதவரை உன்னை விட மாட்டேன்...' என்றபடி சாட்டையால் அடிக்க ஆரம்பித்தார்...

சுற்றி வேடிக்கைப் பார்த்த கூட்டம் பயந்து மிரண்டு போனது... அடிக்க ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்திலேயே அந்த பெண் பேச ஆரம்பித்தாள்... ஏதோ ஒரு ஊரைச் சொல்லி அந்த ஊரிலிருந்து வந்ததாகவும், ஏதோ ஒரு பெயரை சொல்லி அது தான் தன் பெயர் என்றது. எங்களுக்கு எதுவும் புரியவில்லை... பின் விசாரித்தப்போது, அந்த பெண்ணின் திருமணத்தின் போது, நண்பரின் உறவினர் பெண் ஒருவர் அந்த ஊரில் இருந்து வந்தது தெரிய வந்தது... அந்தப் பெண்ணும் அங்கேயா இருந்ததால், கூப்பிட்டு விசாரித்ததில் கிடைத்த அதிர்ச்சியான தகவல் இது... அந்த பெண் இருந்த ஊரில், இந்த பெண்ணின் வீட்டுக்கு அருகில் சமீபத்தில் ஒரு இளம்பெண் தற்கொலை செய்து கொண்டதாம்... அந்த பெண்ணின் பெயரும், பாதிக்கப்ப்ட்ட பெண் சொன்ன பெயரும் ஒன்றாக இருந்தது... மேலும் அந்த உறவுகாரப் பெண்ணின் மூலமாகத்தான் இங்கு வந்ததாகவும் மந்திரவாதியிடன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது நண்பரின் மகள்... அந்த உறவுகாரப் பெண்ணிற்கு இதை கேட்டு அதிர்ச்சி. அந்த சம்பவத்தை இங்கு யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை என்றும் குறிப்பாக பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் பகிர்ந்துகொள்ளவேவில்லை என்றும் அடித்து பேசினார் அவர். 'இங்கிருந்து போய்விடு...' என்று மந்திரவாதி மீண்டும் சாட்டையால் அடிக்க ஆரம்பித்தார்... ஆரம்பத்தில் அடம்பிடித்த அந்த பெண், அடி அதிகமாகவே இங்கிருந்து சென்றுவிடுவதாக ஒத்துக்கொண்டு, ஊர் எல்லையில் கொண்டு வ‌ந்து விடச் சொன்னாள்... ச‌ரி என்று ச‌ம்ம‌தித்த‌ மந்திரவாதி, கிழம்பச்சொன்னார்.

உடனே எழுந்து ஓட ஆரம்பித்தது அந்த பெண்... பின்னால் சாட்டையுடன் மந்திரவாதி ஓடினார்... அவர்கள் பின்னால் ஊரே ஓடியது... சரியாய் அந்த கிராமத்தின் எல்லைப்பகுதி வந்தவுடன் அந்த பெண் நின்றது... தனக்கு சேர வேண்டியதை கேட்டது... உடன் மந்திரவாதி பிராந்தி பாட்டிலை கொடுத்தார்... அதை வாங்கிய அந்த பெண் அசால்ட்டாக திறந்து கடகடவென குடித்தாது... அடுத்து கோழியை வாங்கி அதன் கழுத்து பகுதியை வாயால் கடித்து தலையை துண்டாக்கியது... பின் அதன் ஒரு பகுதியிலிருந்து கொட்டிய ரத்தத்தை அப்படியே குடித்தது... திடீரென 'வீல்..' என்ற பெரிய அலறல் சத்தம். அடுத்த வினாடி அந்த பெண் மயங்கி கீழே விழுந்து விட்டாள்... பிறகு அவர் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து எழுப்ப, மெதுவாக எழுந்த பெண் கேட்ட கேள்வி இருக்கிறதே.. அது.. 'நான் ஏன் இங்கே வந்தேன்... இங்கே ஏன் இவ்வளவு கூட்டம்... என்ன நடக்குது இங்கே...' என்பது தான். 'ஆள உடும்மா தாயே...' என்று எல்லோரும் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தோம்... அதற்குப் பிறகு அந்த பெண்ணிற்கு இன்று வரை அந்த பழைய பிரச்சனை வரவே இல்லை... இப்போது சொல்லுங்கள், நடந்தது என்ன...?

அது நானாகவும் இருக்கலாம் - காதலர் தின கவிதை

2010-02-13T23:48:00.000-08:00

நீ தேடிக்கொண்டிருப்பவன்

ஒருவேளை

நானாகவும் இருக்கலாம்!

6 அடி 2 அங்குல உயரம்

விரிந்த நிலையில்

மார்பு 40 இஞ்சும்

சுருங்கிய நிலையில்

45 இஞ்சும் கொண்டவன்!

மயில் கழுத்து வண்ணத்தில்

தமிழுக்குப் பிடித்த நிறம்

வட்டமேஜை மாநாடு போடுமளவுக்கு

வட்டமான முகம்!

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்

காமப் பருக்களுடன்

களைக்கட்டியிருக்கும் கன்னம்

புருவம் உயர்த்தி பார்க்க வைக்கும்

ப‌ருவத்துடன் கணகள்!

வா வ‌ந்து முத்த‌மிடு என்ற‌ழைக்கும்

ரோஜா இதழ்கள் அரைத்து

செய்யப்ப‌ட்ட தடித்த‌ உதடுகள்

அடுத்த‌வ‌ர் ஆசைப்ப‌டும் அள‌வுக்கு

அடர்த்தியான முரட்டு மீசை!

திஷ்டிப் படுமளவுக்கு

புஷ்டியான உடல்வாகு!

அழ‌கான‌ பெண்க‌ளை பார்த்து ரசிப்பது

ஆன‌ந்த‌ விக‌ட‌னை ப‌டித்து முடிப்ப‌து

பொதுவான‌ பொழுதுபோக்கு!

படித்த அளவுக்கு வேலை

குடிக்க அழைக்கும் ஊதியம்

வாடிக்கையாய் சினிமா பார்ப்ப‌தும்

வேடிக்கையாய் சிரித்து பேசுவ‌தும்

கூட பிறந்த பிறப்பு!

இப்போதே பார்த்துச்சொல்

நீ தேடிக் கொண்டிருப்ப‌வ‌ன்

ஒருவெளை

நானாக‌வும் இருக்க‌லாம்!

நடந்தது என்ன - இரண்டாம் பாகம்!

2010-02-11T10:10:00.000-08:00

கிராமத்தில் எங்கள் வீட்டிலிருந்து 500 மீட்டரிலேயே இருக்கிறது எங்களுடைய வயல்... அங்கே பம்ப்செட் உள்ளது... அதை சுற்றி தென்னை மரங்களும், மாமரமும் நிறைந்த இடம்... நடுவே கீற்றுக் கொட்டகை...சுற்றிலும் வயல் வெளி... தண்ணீர் ஊற்றும் இடத்தில் பெரிய தொட்டி... ரம்மியமான சூழல்... கிறங்கடிக்கும் காற்று... கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை பசுமை... அது ஒரு சொர்க்கம்... உச்சிவெயில் வேலைகளில் அங்கு சென்று தண்ணீர் தொட்டியில் விழுந்து புரள்வது வழக்கம்... நேரம் காலம் தெரியாமல் தண்ணீரில் மிதப்பதும், தத்தளிப்பதும் (துண்டு கட்டிக்கொண்டு தானே என்று கேட்பதற்கெல்லாம் பதில் சொல்ல முடியாது) சுகமான அனுபவம்... அப்படி நினைத்து தான் உச்சி வெயில் வேளையில் அங்கு தனியாக வந்து விட்டேன்... அப்போது தாலாட்டாக வீசிய தென்றலில் மயங்கி, சிறிது நேரம மோட்டார் கொட்டகையில் கிடந்த கட்டிலில் படுத்தேன்... (கட்டிலில் படுப்பதும் ஒரு சுகம் தான்... நம்மை அப்படியே உள் வாங்கிகொண்டு அனைத்த‌படியே... அடடா...).

எப்போது தூங்கினேன் என்றே தெரியவில்லை, அந்த சம்பவம் நடந்த போது தான் முழிப்பு வந்தது... உறக்கம் லேசாக கலைகிறது... யாரோ உள்ளே நுழைவது போல் ஒரு உணர்வு...அடுத்த சில வினாடிகளில் என் உடம்பை ஏதோ ஒரு சக்தி அமுக்குகிறது...எனக்கு நன்றாக நினைவு வந்து விட்டது... கண்களை திறந்து பார்க்கிறேன்... திரக்க முடியவில்லை... முகத்தை திருப்பப் பார்க்கிறேன்... முடியவில்லை... உடம்பின் மேல் மேலும் பாரம் அதிகமாகிறது... என்க்கு கைகளை அசைக்க முடியவில்லை... கால்களை அசைக்க முடியவில்லை... சத்தம் போடலாமா என்று முயற்ச்சித்துப் பார்க்கிறேன்... ம்ம்ம்... அதுவும் முடியவில்லை... என் உடம்பு என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பது மட்டும் தெளிவாக தெரிந்தது... ஆனால் உணர்வு இருக்கிறது... நினைவு இருக்கிறது... நடப்பது தெரிகிறது, ஆனால் என்னால் எதுவும் செய்யமுடியவில்லை... இத்தோடு நம் கதை முடிந்தது என்று தான் நினைத்திருந்தேன்... ஆனால் சரியாக 2 அல்லது 3 நிமிடங்களுக்குள் 'சலேர்' என ஏதோ விடுபடுகிறது... உடம்பு அசைவுக்கு வருகிறது... முகத்தை திருப்ப முடிகிறது.

உடனே எழுந்து உட்கார்ந்தேன்... உடம்பு முழுதும் வியர்வை ஆறாக ஓடுகிறது... மனது தடதடக்கிறது... உடம்பில் சிறு உதறல்... அதற்கு மேல் ஒரு நிமிடம் கூட தாமதிக்க வில்லை நான்... எழுந்து கொட்டகையை விட்டு வெளியே வந்து, ஓட்டமும், நடையுமாக திரும்பிப் பார்க்காமல் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்... வந்த பிறகுதான் தெரிந்தது நான் எவ்வளவு வேகத்தில் வந்திருக்கிறேன் என்பது... என் முகத்தைப் பார்த்தவர்கள் துக்கம் விசாரிப்பது போல் விசாரித்தார்கள்... நடந்ததை சொன்னேன்... அதற்கு முன் அங்கு நிலவிய ஒரு நம்பிக்கையை சொல்லியாக வேண்டும்.

எங்கள் வீட்டுக்கு எதிரே வயலுக்கு பக்கத்தில் மூங்கில் குத்துக்கள் நிறைந்த காடு போன்ற பகுதி இருக்கிறது... அதற்குள்ளே இருந்த ஒரு பூவரசு மரத்தில் அதற்கு சில வருடங்களுக்கு முன் ஒரு கன்னிப்பெண் தூக்குமாட்டி இறந்து போனாள்... அதன் பிறகு இரவு நேரங்களில் வயலுக்கு தண்ணீர் பாய்ச்ச செல்கிறவர்கள் பல சம்பவங்களை கூறுவார்கள்... அதில் சில... இரவு நேரத்தில் வரப்புகளில் நடந்து செல்லும் போது, கொஞ்சம் முன்னால் யாரோ நடந்து போவது போல் தெரியுமாம்... கூப்பிட்டுப் பார்த்தால் யாரும் இருக்க மாட்டார்களாம்... சில வேளைகளில் வாய்க்கால் முழுவதும் மண்டிகிடக்கும் கோரைகள் விலக விலக யாரோ நடந்து செல்வது மாதிரி தெரியுமாம்... அதை விட நான் கண்கூடாகப் பார்த்தது, இரவு நேரங்களில் நாய்களும் வயலுக்கு வருவதுண்டு... அப்படி ஒருநாள் பின்னால் வந்த கொண்டிருந்த‌ நாய் குறிப்பிட்ட அந்த இடத்திற்கு வந்த உடன் வேகமாக குறைத்துக் கொண்டு முன்னால் பாய்ந்து சென்றது... யாரோ முன்னால் செல்வது போலவும், அவர்களை துரத்துவது போலவும் இருந்தது அந்த செயல்... பின் திடீரென யாரோ துரத்துவது போல பயந்து போய் பின்னால் வருகிறது... மீண்டும் குறைத்துக்கொண்டு முன்னால் செல்வதும், பின்னால் வருவதுமாக ஒரு குறிப்பிட்ட தூரம் வரை துரத்தி சென்று விட்டு விட்டு தான் திரும்பியது... நிச்சியமாக அங்கு யாரும் இல்லை என்பது எவரெடி டார்ச் லைட்டில் நன்றாக தெரிகிறது... யோசித்துப்பாருங்கள்... அந்த நேரத்தில் மனுசனின் மன நிலையை.

ஊரில் இப்போது எல்லோரும் தெளிவான முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள்... அதாவது என்ககு நடந்ததற்கும் இதற்கும் சம்மந்தம் இருக்கிறது என்பது போல்... (இதை எழுதி விட்டு இன்று இரவு எப்படி தூங்கப்போகிறேன் என்பது தான் மனதுக்குள் இருக்கும் கவலை... இப்பொது நேரம் இரவு 11 மணி) அன்றிலிருந்து பம்புசெட்டுக்கு செல்வதை அடியோடு ஒழித்தேன்... குளிப்பதாவது மண்ணாவது, ஆளில்லாமல் அந்த இடத்தை அண்ணாந்து கூட பார்ப்பதில்லை... (இதையெல்லாம் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்துவதில்லை கிராமத்தில் வாழும் மனிதர்கள்...). அடுத்த சில வருடங்களில் நான் சென்னை வந்து விட்டேன்.. திருவல்லிக்கேணியில் தனி அறை எடுத்து த்ங்கியிருந்தேன்... அங்கேயும் ஒருநாள் அதே போல் மீண்டும் அந்த சம்பவம் நடந்தது... (கிராமத்தில் இருந்த பெண் எப்படி இங்கு வந்திருப்பாள்...) இந்த முறை என்னால் இன்னும் தெளிவாக உணர முடிந்தது... நன்றாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த என்க்கு காற்றைப்போல் யாரோ உள்ளே நுழைவது போனறு தெரிகிறது... உணர முடிகிறது... பிறகு முன்னால் சொன்னது அப்படியே நடக்கிறது... இந்த முறை இஷ்ட தெய்வமான அனுமாரை வேண்டி கொள்வதைத் தவிர வேரெதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

அதன் பிறகு நான் மடிப்பாக்கத்துக்கு குடி வந்த பிறகும் மீண்டும் ஒருமுறை அதே நடந்தது... இப்போதெல்லாம் என்னதான் நடக்கிறது என்று உற்று கவனிக்க முயல்கிறேன்... ஆனால் முடியவில்லை... ஏதோ நடக்கிறது ஆனால் என்ன நடக்கிறது என்பது மட்டும் தெரியவில்லை... (இன்று இரவு தனி அறையில் படுக்கமுடியாது என்பது தெளிவானதால் ஹாலிலேயே அம்மாவுக்கு அருகில் படுக்கலாம் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன்... உங்களுக்கு ஒன்றும் பயம் இல்லையே...) இது ஏதோ கற்பனை இல்லை... உண்மையில் நடந்த்து... இதேபோல் உங்களுக்கும் நடந்திருந்தால் சொல்லுங்கள் ஒரு சங்கம் அமைத்து போராடலாம். இதே வரிசையில் என்னை புரட்டிப்போட்ட மற்றொரு சம்பவம் என் குடும்ப நண்பர் ஒருவர் வீட்டில் நடந்தது... அந்த திகில் பற்றி அடுத்த கட்டுரையில்...

நடந்தது என்ன...

2010-02-09T09:49:00.000-08:00

மந்திரம், தந்திரம், மாய வித்தை, மோடி மஸ்தான் வேலைகளில் நம்பிக்கை இருக்கிறதா, இல்லையா என்பதையெல்லாம் விட்டு விட்டு, எனக்கு நடந்த சில விசயங்களைப் பற்றி நான் இங்கே சொல்லியாக வேண்டும்... பல வருடங்களுக்கு முன் சமயபுரம் மாரியம்மன் கோவிலுக்கு சென்றிருந்தேன்... கோவிலுக்குள் செல்லும் முன் அர்ச்சனை தட்டும், எல்லோரும் வாங்குகிறார்களே என்று உப்பு பாக்கெட்டும் வாங்கிக்கொண்டு, உள்ளே செல்ல வரிசையில் நின்று கொண்டேன்... வரிசை நகரும்போது இடையிலேயே ஒரு இடத்தில் எல்லோரும் உப்பைக் கொட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்... எனக்கு அது உப்பு கொட்டும் இடமாகத் தெரியவில்லை என்பதால் என் எதிரே நின்று கொண்டிருப்பவரை 'எங்கே உப்பைக் கொட்ட வேண்டும்...' என்று கேட்டேன்... அவர் உப்பு கொட்டும் இடத்தைக் காட்டி விட்டு தொடர்ந்தார்... 'இங்கே வர்றது இது தான் முதல் தடவையா...' என்றார். 'ஆம்' என்றேன். தோடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தவர், கோவிலைப் பற்றியும் அம்மனைப் பற்றியும் சொல்லலானார்...

இருவரும் சாமி தரிசனம் முடித்து விட்டு கோவில் பிரகாரத்தை சுற்றி வர நடந்தோம்... சரியாய் கோவிலுக்கு பின்னால் வர, 55 வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவர் குறுக்கே வந்து மறைத்தார். காவியுடை கட்டியிருந்தார். கையில் வேப்பிலை கொத்து... முகம் முழுதும் தாடி... நெற்றியில் குங்குமம், விபூதி, சந்தனம் கலந்த பட்டை... இருவரும் நின்றோம். அவர் பேச ஆரம்பித்தார்... 'அப்பாவும், மகனுமா எதுக்கு இங்கே வந்திருக்கிங்கன்னு தெரியும்... அந்த காரியம் இன்னும் ஒரு மாசத்துல முடியும்னு அம்மா சொல்றா...' என்று சாமி ஆடியப்படியே அதிரடியாய் பேச, நாங்கள் மிரண்டுப் போனோம்... என் கூட வந்தவர் 50 வயது மதிக்கத்தக்கவர், அவரை என் அப்பா என்று சொன்னதோடு அதற்காக பணமும் கேட்டார்... என்னுடன் வந்தவருக்கு கோபம் வந்து விட்டது அவரை பிடித்து கத்த ஆரம்பித்தார்... நான் அவரை சமாதானம் செய்து அங்கிருந்து அழைத்துக் கொண்டு நகர்ந்தேன்... அதே இடத்துக்கு இரண்டாவது முறையாக வந்த போது, அந்த போலி சாமி வேறு யாரையோ பிடித்து வைத்து குறி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்... எங்களை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவன், நாங்கள் பார்ப்பது தெரிந்து அவசரமாய் திரும்பிக்கொண்டான்...

நாங்கள் மூன்று முறை சுற்றி விட்டு, பிறகு வெளிப் பிரகாரத்தில் அமர்ந்தோம்... மீண்டும் அந்த போலி அசாமியைப் பற்றி பேசி கோபப்பட்டார். பேச்சு கொஞ்சமாக எங்கள் குடும்பத்து பக்கமா திரும்பியது... அக்கறையாக விசாரித்த அவர், என் சங்கடங்களை சிலவற்றைக் கேட்டுவிட்டு, 'கவலைப்படாதிங்க... எல்லாம் அம்மா பார்த்துக்குவா...' என்றவர் சிறிது யோசித்து விட்டு என் கைகளை நீட்டச் சொன்னார். நானும் கைகளை வாங்குவது போல நீட்டினேன்... என் கைகலுக்கு மேல் அவர் கைகளை குவித்து பிடித்துக்கொண்டார்... அப்படியே கண்களை மூடி சிறிது நேரம் தியானித்தவரின் உடம்பு சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் ஒரு குலுக்கு குலுக்கி தூக்கிப் போட்டது... அதிலிருந்து மீண்டு வந்தவராக கண்களை திறந்தார்... மூடியிருந்த கைகளை திறந்தார்... கை நிறைய ரோஜா இதழகள் கலந்த குங்குமம் இருந்தது... அது அப்போது தான் அம்மன் நெற்றியியிலிருந்து எடுத்து வந்தது மாதிரியே இருந்தது... எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது... உடம்பு முழுதும் இனம் புரியாத உணர்வு... நடந்தது என்னவென்று தெரியாமலேயே நடந்து முடிந்து விட்டது அந்த சம்பவம்... 'இது அம்மனோட நெத்தியில இருந்த குங்குமம்... இத‌ தினம் நெத்தியில பூசிட்டு வாங்க எல்லாம் சரியாயிடும்...' என்றபடி குங்குமத்தை கொட்டினார்... நான் அதை பத்திரமாக மடித்து வைத்துக் கொண்டேன்.

எப்படி என்று நான் பிரமித்துபோய் கேட்டதற்கு அவர் பதில் சொல்லவில்லை... நீங்கள் மந்திரவாதியா என்று கேட்டதற்கும் அவர் பதில் கூறவில்லை... என்னிடம் பணம் ஏதும் வாங்கிக் கொள்ளவும் இல்லை... அவர் சொன்ன ஒன்றே ஒன்று அவர் தீவிர அனுமார் பக்தராம்... அவரின் அனுகிரகத்தால் தான் இதெல்லாம் நடப்பதாக கூறினார்... பின் இருவரும் கிளம்பி திருச்சி வந்தோம்... உச்சிப் பிள்ளையார் கோவிலுக்கு சென்று அங்கே அமர்ந்து வெகு நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்... இரவு டின்னரை முடித்துக் கொண்டு இருவரும் பிரிந்தோம்... அதற்குப் பிறகு நான் அவரை சந்திக்கவில்லை... சென்னையில் எவ்வளவோ தேடியும் அவர் சொன்ன முகவரியில் அவர் இல்லை... பல மாதங்கள் நான் அந்த குங்குமத்தை பூசி வந்தேன்... யார் இவர்... ஏன் என்னிடம் முதல் சந்திப்பிலேயே நட்புடன் பழகினார் (என்னுடைய‌ மூஞ்சி முதலில் பார்க்கிறவர்களை, 'இவனெல்லாம் ஒரு ஆளா... மூஞ்சியையும், மொகரையையும் பாரு...' என்று கோபப்படுத்தும் என்பதையும் மீறி!). என்ன நடந்தது என்று தெரியும், எப்படி நடந்தது என்று தெரியவில்லை... ஆனால் நடந்தது மட்டும் உண்மை... இது எப்படி என்று உங்களுக்கு தெரிந்தால் எனக்கு சொல்லுங்கள்!

இதே போல் இல்லை இதை விட பயங்கரமான இன்னொரு சம்பவம் ஒன்று எனக்கு நடந்தது... ஏன் இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது... கிராமத்தில் மட்டுமல்ல, சென்னை வந்த பிறகும் அது தொடர்கிறது... அது பற்றி அடுத்த கட்டுரையில் எழுதுகிறேன்!

சாவுக்கு அழிவில்லை...!

2010-02-07T08:53:00.000-08:00

சாவுக்கு
சாவு வருவதில்லை!
த‌ள்ளிப்போட‌ முடியுமோ என்ன‌மோ
அதை த‌டுக்க‌
ஆண்ட‌வ‌னாலும் முடிவ‌தில்லை!

க‌ட‌வுள் தோற்றுப்போன‌ இட‌ம்
சாவு!
ராம‌னும், ந‌பியும், ஏசுவும்
த‌ப்ப‌முடிய‌வில்லை இத‌ற்கு!

சில‌ருக்கு வாழ‌ ஆசை
சில‌ருக்கு சாவ‌ ஆசை
சில‌ருக்கு வாழ்ந்து சாவ‌ ஆசை
சில‌ருக்கு செத்து வாழ‌ ஆசை!

பணக்காரன் ஏழை
தாழ்ந்த ஜாதி உயர்ந்த ஜாதி
முடிந்தவன் முடியாதவன்
எல்லோருக்கும் ஒரே நீதி
சாவில்!

குறி பார்த்தோம்
ஆவியை கேட்டோம்
ஜாத‌க‌ம் க‌ணித்தோம்
எல்லோரும் சொன்னார்க‌ள்
இப்போது க‌ண்ட‌மில்லை என்று
அப்ப‌டியானால்
க‌ண்ட‌மில்லாம‌லில்லை!

தவித்துப் போகிறான் மனிதன்!
எமன் இருக்கிறானா
எங்கே இருக்கிறான்
எதை கூட்டுகிறான்
எதனுடன் கழிக்கிறான்
எதோடு பெருக்கி
எதோடு வகுக்கிறான்!
அவன் கணக்கு சரியா த‌வறா
அவ‌னுக்கு சாவுண்டா
அவ‌ன் இற‌ந்தாள் அழுவாருண்டா!
உல‌குக்கு தெரியாத
சூட்ச‌ம‌ம் இது!
ஏன் எங்கே எப்ப‌டி யார் எத‌ற்கு
என்ற‌ கேள்விக‌ள் இங்கே
ப‌ல‌யுக‌மாய் நிர்க‌தியாய்!

கூடியிருப்பவர்களின் அழுகை
இங்கே மீட்டெடுக்க‌ அல்ல‌
நினைவு கூற‌!
வ‌ந்த‌வ‌ர் சென்றே ஆக‌வேண்டும்
இது பொது விதி!
வ‌ந்த‌ விருந்தின‌ரை
வ‌ழிய‌னுப்ப்பி வைக்க‌
நாம் ப‌ழ‌க‌லாம்
வாழ்ந்த‌வ‌ரை நிம்ம‌தி என்று
வ‌ந்தவ‌ரும் செல்லலாம்!

சாவு நிர‌ந்த‌ர‌மான‌து
அத‌ற்கு அழிவில்லை
உல‌கை அழிக்கும் வ‌ரை!
முடிய‌வே முடியாது என்ப‌தை
ஏற்றுத்தான் ஆக‌வேண்டும்!

போக்குவரத்து காவல்துறையின் வழிபறி வசூல்!

2010-01-27T09:41:00.000-08:00

எப்பொதுமே காவல்துறையை சேர்ந்தவர்களைப் பார்த்தால் ஒதுங்கியே போய்விடும் அல்லது அருவருப்பாக பார்த்துவிட்டு நகரும் மனப்பான்மை நம்மிடையே வளர்ந்துவிட்டது... அவர்கள் நம் பக்கத்து வீட்டுகாரராக, நண்பனின் தந்தையாக, தங்கையின் கணவனாக, தூரத்து சொந்தகாரராக என்று எப்படி இருந்தாலும் அவர்களை நாம் ஒரு தனி சாதியாகவோ அல்லது தனி ஒரு பிரிவாகவோதான் பார்க்கிறோம்... காரணம் அவர்கள் அப்படித்தான் பார்க்க வைக்கிறார்கள்... அப்படி பார்ப்பதைத் தான் அவர்கள் பெருமையாக நினைக்கிறார்கள்... காவல்துறையின் சாபக்கேடு இது... இது எப்போது மாறும் என்பதற்கு எட்டுக்குடி முருகனுக்கு முட்டிபோட்டு வேண்டினாலும் விடை கிடைக்காது... காவல்துறை உங்கள் நண்பன் என்று எழுதி வைத்தால் மட்டும் போதாது... முதலில் நண்பருக்குறிய தகுதியை அடைய முயல வேண்டும்... பல துறைகளில் முன்னேறி சாதனை செய்து பல நாடுகளுக்கு, இடங்களுக்கு தயங்காமல் சென்று வரும் நம்மவர்களை யாரையாவது நம்மூர் போலீஸ் ஸ்டேசனுக்கு சென்று வரசொல்லுங்கள் பார்ப்போம்... மிரண்டு போய் மிரண்டா குடிப்பார்கள்... அரண்டு போய் அல்ககால் அடிப்பார்களே ஒழிய ஸ்டேசனுக்குள் மட்டும் காலடி எடுத்து வைக்கமாட்டார்கள்... அப்படி ஒரு நம்பிக்கை... இது ஒரு மானக்கேடான விசயம்... இந்த நிலை என்று மாறுகிறதோ அன்றே காவல்துறை நண்பனாக மதிக்கப்படும் நாள்... ஆனால் இது புரிய வேண்டியவர்களுக்கு கடைசிவரை புரியவே போறதில்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை!

இது இப்படியிருக்க போக்குவரத்து காவல்துறையினர் படுத்தும் பாடிருக்கிறதே, அடடா... நினைத்தாலே கரண்டுல கையை வ‌ச்சமாதிரி உடம்பெல்லாம் எரியும்... 'நான் வளர்கிறேனே மம்மி...' என்பது போல் நாள் ஒரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக இவர்கள் வசூல் அராஜகம் அதிகரித்தாலும் யாரும் அதை கண்டு கொள்வதில்லை... குறிப்பாக அரசாங்கம் இதை பொருட்படுத்துவதே இல்லை... காரணம் என்னவென்று கடவுளுக்கு கற்பூரம் ஏற்றி கேட்டாலும் தெரியாது... நம் போகும் வாகனத்தின் குறுக்கே இவர்கள் கைநீட்டி விட்டாலே போதும் காட்டுக்குள்ள காண்டாமிருகத்த கண்ட மாதிரி 'திக்'ன்னு இருதயம் எகிறி குதிக்கும்... ட்ரைவிங் லைசென்ஸ், ஆர்சி புக், இன்சுரன்ஸ் பத்திரம் என்று எல்லாம் இருந்தாலும் இப்படித்தான் ஷாக் வரும்... காரணம் இவர்கள் மடக்கிவிட்டாலே 'மாலு' பார்க்காமல் விட மாட்டார்கள்... அதற்கு நிறைய காரணமும், தெரியாத பல சட்டங்களின் நம்பர்களும் சொல்லி மிரட்டுவார்கள்... பாதி வயித்துக்கு சாப்பிட்டுட்டு பஞ்சத்துல அடிபடறவன கூட இவங்க விடறதுல்ல... இவர்களிடமிருந்து தப்பிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் வாகனங்களில் கட்சி கொடி கட்டியிருப்பவர்கள், வக்கில் எம்பளம், 'PRESS', 'POLICE' என்று போட்டிருப்பவர்கள் மட்டும் தான்.

மூன்று வழிச் சாலையில் பல்சரில் போறவன குறுக்க விழுந்து மறைக்கிறார்கள்... கேட்டால் ஓவர்ஸ்பீடாம்... 50 ஓவர் ஸ்பீடா என்று கேட்டால், இந்த ரோட்டுல‌ 40க்கு மேல போகக்கூடாது என்பார்கள்... (பல்சர்ல 40துல போறதுக்கு பதிலா பஞ்சிமுட்டாய் வங்கி சாப்பிட்டு கிட்டு படுத்து உருண்டே போய் சேரலாம் போக வேண்டிய இடத்துக்கு) அப்படி ஏதும் லிமிட்டேசன் போர்ட்டெல்லாம் இங்க இல்லையே என்றால், போலீஸ்காரன் கிட்டயே சட்டம் பேசறியா... உள்ள துக்கிப்போட்டா என்னாகும்னு தெரியுமா என்று மிரட்டுவார்கள்... போலீஸ்கிட்ட நாம பேசினாலும், போலீஸ் நாமகிட்ட பேசினாலும் அசிங்கம் நமக்குதான்(புது மொழி) என்கிறபடியால் கேட்ட காசை கொடுத்துவிட்டு எஸ்கேப் ஆகிரவர்களை நாம் குறைகூற முடியாது... காரணம் எல்லோரும் இந்தியன் தாத்தாவாக மாறிவிட முடியாது இல்லை விஜ‌ய‌காந்தாக‌ மாறி ஸ்டேடிஸ்டிக் சொல்ல‌ முடியாது!

ப‌த்த‌டி த‌ள்ளி ட்ராபிக் இன்ஸ்பெக்ட‌ர் நின்று கொண்டிருப்பார்... அத‌ற்கு முன்னே நின்று ம‌றைக்கும் கான்ஸ்ட‌பிள் பேசும் பேச்சு இருக்கிறதே...

'ஐயா ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்... அவர்கிட்ட போனின்னா 1000, 2000 ன்னு பைன் போட்டு தீட்டிடுவாரு... என்கிட்டயே ஒரு 500 கொடுத்துட்டு சத்தம் இல்லாம போயிடு...'

என்று மூச்சு விடாமல் உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்தாலும் ரோட்டில் ஒரு கண்ணிருக்கும்... அடுத்த இளுச்சாவாயனுக்கு வலை வீச்சு...

'அவ்வள்வு பணம் இல்லை சார்...'

'சட்டம் தெரியாம பேசறய்யா... ஏதோ உன் முகத்துக்காகத் தான் பாக்குறேன்... சரி சரி... ஒரு 200 ரூபாயாவது எடு...'

'அவ்வளவு பணமும் இல்லை சார்...'

'என்னாய்யா ரோதனையா போச்சு... ஒரு 100வது கொடு...'

'அவ்வளவு இல்ல சார்...'

'எவ்வளவு தான்யா இருக்கு...'

'10 ரூபா தான் இருக்கு...'

'சரி சரி.. அதயாவது எடு... ஏதோ உன் முகத்துக்காகத் தான் விடறன்... போ...'

இது ஏதோ கற்பனை உரையாடலில்லை, உண்மையிலேயே நடந்தது... இந்த பிழைப்பிற்கு கெளரமா பிச்சை எடுக்கலாமா இல்லையா... இதைவிட சிட்டிகுள்ள லோடு ஏத்தி ஏதாவது ஒரு லாரி, 407, டெம்போ, ஐசர், டாடா ஏஸ், கண்டெய்னர், ட்ரைலர்ன்னு பார்த்துட்டா போதும், அன்னைக்கு தீபாவளிதான்... மாட்டுற‌ ட்ரைவருக்குத் தான் இவங்கள பார்த்தோன முதுகு தண்டுல முள்ள‌ம் பன்றி குத்தினமாதிரி இருக்கும்... இவங்களுக்கு குற்றாலத்துல கோழி பிரியாணி சாப்பிட்ட மாதிரி இருக்கும். நிலைமை மோச‌மானா சைக்கிள்காரர்களை கூட இவங்க விட‌ற‌துயில்லை... என்ன‌ பிழைப்பு இது... இப்ப‌டியே இருந்தால் பொதும‌க்க‌ள் இவ‌ர்க‌ளை எப்படி ம‌திப்பார்க‌ள்!

உளவுப்பிரிவுகளை தன்னகத்தே வைத்திருக்கும் காவல்துறையின் உயர் அதிகாரிகளுக்கு இந்த அக்கிரமம் தெரியாமல் இருக்குமா... தெரியும் நன்றாக தெரியும்... DGP க்கு தெரியாமல் இருக்குமா... அவருக்கும் தெரியும்... காவல்துறையை கையில் வைத்திருக்கும் முதல்வருக்கு இது தெரியாமலா இருக்கும்... தெரியும் அவருக்கும் நன்றாக தெரியும்... அப்புறம் ஏன் இப்படி... அப்புறம் ஏன் இப்படி.... அதுதான் தெரியாது!

அதுசரி, வண்டி ஓட்டுபவர்கள் எல்லாம் சரியாக வைத்திருக்கிறார்களா என்றால் இல்லை...அப்படி அவர்கள் வைத்துக்கொள்வதில்லை... அவர்கள் அதை உணர்ந்து

சரி செய்வதற்கு சரியான சந்தர்ப்பம் இங்கு வழங்கப்படவில்லை.... முறையாக அபராதம் விதித்து அரசுக்கு சேர்த்திருந்தால் எல்லோருக்கும் பயம் வரும்... விதிமுறைகளை மதிக்கும் மாற்றம் வரும்... இதற்கு ஒரு உதாரணம்... நண்பர் ஒருவரிடத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது இன்ஸுரன்ஸ் முடிய போகுது ரினிவல் செய்ய வேண்டும் என்றேன்... எவ்வளவு என்றார்... 1100 ரூபா என்றேன்... நான் ரினிவலே பண்றதே இல்ல என்றார்... போலீஸ் புடிச்சா என்றேன்... புடிச்சா 50தோ, 100ரோ கொடுத்துட்டு வந்துட வேண்டியது தான்... வருசத்துல 2 தடவையோ 3 தடவையோ தான் மாட்டுவோம்... அதிகபட்சமா 300 ரூபாயோட முடிஞ்சுடும்... 800 ரூபா மிச்சம்தானே... இதை கேட்ட எனக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது... அவர் சொல்வது சரிதான் என்று பட்டது.... இதற்கு காரணம் காவல்துறையின் செயல்தான்.... இன்ஸுரன்ஸ் இல்லாவிட்டால் அதற்க்குரிய அபராதம் 1000 ரூபா... ஒருமுறை அதை அபராதமாக அரசுக்கு கட்டியிருந்தால் மறுமுறை கட்டாமல் இருக்க தோன்றுமா... காவல்துறை இதை கட்டி விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருக்கிறது... இதுபோலவே தான் மற்ற விதி மீறல்களும்... கீழே உள்ளவை தமிழகத்தின் போக்குவரத்து விதி மீறலுக்கான அபராதங்கள்:

Driving without helmet -50

Stop line violation signal jumbing, zig-zag riding -50

Drunken Driving - Mobile court to decide

Over speeding/rash driving -400

Insurence lapse -1000

Speaking on mobile while driving -1100

Registration lapse -500

Driving license lapse -500

Permit lapse -500 (spot) + 2000 (Mobile Court)

Fitness certificate lapse, tax not paid, vehicle

head light not glowing, tyre change, bumper to

bumper change without getting RTO permit -100

தை வாசம்!

2010-01-12T07:08:00.000-08:00

பழையன எரித்த

மார்கழியின் கடைசி இரவு

போனது போகியாக‌!

தமிழனின் முதல் நாளில்

கதிரவன் கண் விழிக்கும் முன்னே

கண் விழித்தாயிற்று!

விடியாத பின் இரவின்

முதிர்ந்து போன நாழிகைகளில்

உருவங்கள் நகர்வது

தெரிந்தது தெருவில்

எல்லோர் வீட்டு வாசலும்

சுகப்பட்டு கிடந்தன‌

கன்னிகளை சுமந்து!

கோல‌ம் போடும் க‌ன்னிக‌ளுக்கு

உத‌வி செய்தார்க‌ள்

அழ‌கை அட‌குப் பிடித்து செல்ல‌

வ‌ந்திருந்த‌ ஆட‌வ‌ர்க‌ள்!

வாக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ன் சொன்னது

என்ன‌வோ தெரிய‌வில்லை!

வெட்க‌ப்ப‌ட்ட‌ சிரிப்பு

சிந்தி சித‌றிய‌து கோல‌த்தின்

குறுக்கு புள்ளிக‌ளுக்கு இடையே

கிழ‌க்கு வான‌ம் முழுதும்

அட‌ந்திருந்த் இருட்டை

பொன்னிற‌ ஒளியால் சுத்த‌ம்

செய்து கொன்டிருந்தான் க‌திர‌வ‌ன்!

பசுமாடு பெய்ததை சுட சுட‌

போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு

பிடித்து சென்றார்கள் கோமயமாக!

கரும்பு கேட்டு அழுதது

நேற்று அதே நினைவில் தூங்கியிருந்த‌

எதிர் வீட்டு குழந்தை!

பூசணிப்பூவை தந்துவிட்டு

அருகம்பில்லை வாங்கி கொண்டு

கடனை சமன் செய்து சென்றாள்

மூன்றாவது வீட்டின் மூன்றாவது

படிக்கும் சிறுமி!

செங்கற்களை அறைத்து

மாவாக்கி கொண்டிருந்தாள்

திருவையில் தங்கை!

மாடுகளின் கொம்புகளை

சீவிக்கொண்டிருந்தான் முனியன்!

9 மணிக்கு கோடுவெட்டி

11 மணிக்கு பொங்கள் வைத்து

12 மணிக்கு படையலிட சொல்லி சென்றான்

தண்டோரா போட்டவன்!

கூண்டிலிருந்து விடுதலையான‌

சந்தோசத்தில் சிதறி

மறைந்தன கோழிகள்!

உறக்கத்திலிருந்த தாயை

முட்டி மோதி உரசி

விளையாடிக்கொண்டிருந்தன

ஆறு மாத ஆட்டுக் குட்டிகள்!

'சர்' 'சர்' என்று சத்தம்

எல்லா மாட்டுக்கொட்டைகளிலும்

பால் தானம் நடந்து கொண்டிருந்தது!

ஆவாரம்பூவும், பூலாம்செடியும்

விற்று வந்தான் ஒரு வியாபாரி

ஹெர்குலஸ் சைக்கிளில்!

புது ம‌ண் பானைக‌ளையும், ச‌ட்டிக‌ளையும்

க‌ழுவி சுத்த‌ம் செய்து

ம‌ஞ்ச‌ள், இஞ்சி கொத்துக‌ள் க‌ட்டினாள்

இர‌வு முழுதும் தூங்காத‌ பாட்டி!

தெருமுழுதும் ந‌றும‌ன‌த்தை

இறைத்துச் சென்றாள் பூக்காரி

சோம்ப‌ல் முறித்து

சுறுசுறுப்பாய் எழுந்த‌து நாய்!

நான் காத்திருந்தேன்

நகரத்தின் மடியில்

நரகமாய் வாழ்வதை மறந்து!

மனித நெரிசலில்

சிக்கி த‌வித்து

மனதை மானத்தையும் இழந்ததை மறந்து!

பண ஆசையில்

பலவும் பறிபோனதை ம‌ற‌ந்து!

உயிரோட்டமாய் வரப்போகும்

சூரிய உதயத்தை பார்த்துவிட‌

ஊர்முழுதும் பரவப்போகும்

தை வாசத்தை சுவாசித்து விட!

விஜய் டிவி நீயா நானா - தாலியில் என்ன‌ விளையாட்டு!

2010-01-07T06:11:00.000-08:00

நீயா நானா கோபிநாத் சாதாரண நிலையிலிருந்து முன்னேறி இன்று உலகம் முழுதும் தெரியும் பிரபலம். சிறந்த நிகழ்ச்சி நடத்துநராக நிறைய விருதுகளை பெற்றிருக்கிறார், இவர் எழுதிய 'ப்ளிஸ்! இந்தப் புத்தகத்தை வாங்காதீங்க!' புத்தகம் 50000 பிரதிகளை தாண்டி விற்பனையில் சக்கைப்பொடு போடுகிறது... இவர் நீயா நானா நிகழ்ச்சியை மிக சிறப்பாக நடித்தி வருகிறார் என்றாலும் தற்போது தலைப்புகளுக்கு பஞ்சமோ என்னவோ தெரியவில்லை மட்டமான தலைப்புகளோடு விவாதங்கள் நடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது... சாம்பிலுக்கு, 'அழகு மிகுந்தவரகள் தென்னிந்தியப் பெண்களா, வட இந்தியப் பெண்களா...', 'அண்ணிகளுக்குப் பிரச்சினை வருவது நாத்தனாராலா அல்லது கொழுந்தனாராலா...' என்பன. (சீக்கிரம் 'வெளக்கமாறு வீட்டை பெருக்கவா இல்லை புருசனை அடிக்கவா!' என்பது போன்ற தலைப்புகளை எதிர் பார்க்கலாம்... புருசனை அடிக்கத் தான் அணியில் இருப்பவர்களின் வீட்டு விளக்கமாறும், நாமும் தான் பதிதாபத்துக் குரியவர்கள்...) இந்த நிகழ்ச்சிக்கு சத்தமில்லாமல் ஒரு சர்ச்சை கிழம்பியிருக்கிறது... நீயா நானா நிகழ்ச்சியின் மூலம் இந்துக்கள் குறி வைத்து தாக்கப்படுகிறார்கள் என்பது தான் அது... குற்றம், நடந்தது என்ன... ஆப்டர் த ப்ரேக்... பவித்ரா... ஐயோ என் பொண்ணு...' என்று நான் போகமுடியாது என்பதால், விசயம் இதுதான்...

சமீபத்தில் அவர் விவாதிக்க எடுத்துக்கொண்ட தலைப்புகளில் ஒன்று, 'பெண்கள் தாலி அணிவது அவசியமா' என்பது. இது போல பல தலைப்புகளை சுட்டிக்காட்டி, இது போல் மற்ற மதங்களில் உள்ள சடங்குகளை, சம்பிரதாயங்களை ஏன் இவர்கள் விவாதத்துக்கு எடுத்து கொள்வதில்லை என்பது போன்ற பல விசயங்களை பேசி ஒரு சாரார் கூச்சலிட்டு, கொதித்தெழுந்தாலும், இதை ம‌த‌ சாய‌ம் பூசி பெரிசு ப‌டுத்துவ‌தோ, ம‌ற்ற‌ ம‌த‌ங்க‌ளை வ‌ம்புக்கு இழுப்ப‌தோ தேவையில்லாத‌ ஆணி... மாட்டு கால் முறிந்த‌துன்னு மானோட‌ காலை ஒடைக்கிற‌து மாதிரி முட்டாள் த‌ன‌மான‌து... ஆனால் இந்த‌ தாலி த‌லைப்பில் அவ‌ர்கள் விவாததை பார்க்கும் போது சும்மா கெடந்த சங்கை ஊதி கெடுத்தானாம் ஆண்டி(இந்த பதத்திற்கு என்ன விளக்கம் என்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன்!) என்பது போல் தான் இருக்கிறது.

நிகழ்ச்சியினிடையே கோபிநாத் ஒரு பெண்மணியிடம், 'மருத்துவமனையில் அறுவை சிகிச்சைக்காக மருத்துவர் தாலியை கழற்றச்சொன்னால் கழற்றுவீர்களா?' என்று கேடக 'கழற்றி விட்டு சிகிச்சை முடிந்த பின்னர் அணிந்துகொள்வேன்' என்று கூறிய பெண்மணியிடம் 'மருத்துவர் என்ன செய்யச் சொன்னாலும் செய்வீர்களா?' என்று கேவலமாக ஒரு கேள்வியை கேட்டு அவரை அவமானம் செய்திருக்கிறார்... மிஸ்டர் கோபிநாத், நன்றாக விசயம் தெரிந்தவர் நீங்கள்... நடுநிலையாளராக நிகழ்ச்சியை நடத்துபவர்களுக்கு அவர்களின் சொந்த கருத்துக்களை திணிப்பதற்கு இங்கு இடமே இல்லை... நிகழ்ச்சிக்கு வருபவர்கள் உங்களை நடுனிலையாளர் என்று நினைத்து தான் வருகிறார்கள், ஆனால் பல நிகழ்ச்சிகளில் பார்த்திருக்க்கிறேன், தாங்களுக்கு ஒத்துபோகிற முடிவுக்கு பேசுபவர்களை தாங்கள் ஊக்கப்படுத்துவதும், எதிரணியினரை கேலி பேசுவதும், கிண்டல் செய்வதும் உங்கள் நடவடிக்கையாகத் தானிருக்கிறது...

இந்த விவாதத்திலும் அப்படித்தான் நடந்திருக்கிறது... ஒரு சாராருக்கு நீங்கள் சாதகமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதை மறைக்க முடியாமல் ஒரு வேகத்தில், கோபத்தில் உங்களின் மனதில் உள்ளதை கொட்டிவிட்டீர்கள்... இப்படி நீங்கள் அந்த பெண்மணியிடம் கேட்ட கேள்வியில் எவ்வளவு அர்த்தம் இருக்கிறது என்பது உங்களுக்கு தெரியாமல் இருக்காது... இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்திருக்கும் அந்த பெண்ணின் கணவரும், உறவினர்களும் எவ்வளவு வேதனைப் பட்டிருப்பார்கள்... அதெல்லாம் பற்றி கவலையில்லாமல் ஒரு சாரரை திருப்திப் படுத்த‌, சிரிக்க வைக்க‌ நீங்கள் வாயில் வந்ததையெல்லாம் பேசுவதை இனியாவது நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்... நீங்கள் கூப்பிட்டு, டிவியில் முகம் தெரியுமே என்று பேச வந்து விட்டார்கள் என்பதற்காக, நீங்கள் பேசுவதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு வரவேண்டுமா என்று நினைக்காதீர்கள்!

தாலி தேவையில்லை என்கிற அணியில் பேசியவர்களின் கருத்துக்கள் சில:

* தாலி அணிவது வெறும் மூட நம்பிக்கையே. தெய்வீகமோ, புனிததன்மையோ அதில் இல்லை.

* வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் தாலியை மறைத்து வைத்து கொள்கிறார்கள் அல்லது வீட்டிலேயே விட்டு விட்டு போய்விடுகிறார்கள்.

* பல பெண்கள் வீட்டைவிட்டு வெளியே கிள‌ம்பும்போது தாலியை வீட்டிலேயே கழற்றி வைத்து விடுகிறார்கள்.

* சில பெண்கள் இரவில் படுக்கும்போது தாலியை கழற்றி வைத்து விடுகிறார்கள்.

* தாலி என்பது நாய்களின் உரிமம் போன்றது. நாயின் கழுத்தில் தொங்குவது போல பெண்களின் கழுத்தில் அது தொங்குகிறது, அவ்வளவு தான்.

இந்த அணியில் பல பெண்கள் தாலியை கழற்ற தயாராக இருக்க, ஒரு 65 வது பெண்மணியை நோக்கி 'இப்போதே, இங்கேயே தாலியை கழற்றுவீர்களா?' என்று கோபிநாத் கேட்டவுடனேயே தாலியை கழற்றி அவர் கையில் கொடுத்திருக்கிறார் அந்த பெண்மணி. நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் அவருக்கு 'சிறந்த பங்கேற்பாளர்' என்ற பரிசு வழங்கி கெளரவித்தார்களாம். அப்போது அந்த பெண்ணின் தைரியத்தையும், பகுத்தறிவையும் பாரட்டி கையொலி எழுப்புமாறு வற்பறுத்தியுள்ளார் கோபிநாத். இங்கே கவனிக்க வேண்டிய விசயம் என்னவென்றால், தாலி தேவையில்லை என்று பேசியவர்கள் ஏன் தாலியை அணிந்து கொண்டு வந்தார்கள் அல்லது இன்னும் ஏன் அணிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது தான். தேவையில்லை என்று ஆன பிறகு துக்கிப் போட்டு விட்டு போக வேன்டியது தானே... தற்காலத்தில் எந்த ஆணும் தாலியை போட்டுக் கொள்ளவேண்டும் என்று மனைவியை கட்டாயம் செய்வதாக தெரியவில்லை... அலுவலகத்துக்கு போகும் பெண்கள் தாலியை மறைப்பது தாலிக்காக இல்லை தனக்கு திருமணமானதை யாருக்கும் காட்டிக் கொள்ள கூடாது என்பதற்காக... எங்களுடைய அலுவலகத்தில் கூட சில திருமணமான ஆண்கள் தாங்களை திருமணம் ஆகாதவர்களாக காட்டிக் கொள்கிறார்கள்... இதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று புரிய வேண்டியவர்களுக்கு புரியும்!

தாலியை நாய் உரிமத்துக்கு சமமாக பேசி கொச்சைப்படுத்தி மற்றவர்களின் உணர்வுகளை காயப்படுத்துவது எந்த விதத்தில் நியாயம்... தாலி என்பது அடிமைத் தனத்தை குறிக்கும் ஒரு கருவியாக எப்படி ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்... நிறைய பெண்கள் தழைய தழைய தாலிப் போட்டுக் கொண்டு கணவரை தன் நுனி விரலில் ஆட்டு வைப்பதை நாம் நிறைய பார்த்திருக்கிறோம்... பெரியார் வழியில் வந்த நம் முதல்வர் அவர்களின் மனைவியாரும், துணைவியாரும் தாலி போட்டிருக் கிறார்களே அப்படி என்றால் அவர்கள் அடிமைகளா, இல்லை முதல்வர் தான் மூட நம்பிக்கையில் இருக்கிறாரா... பெரியாரின் வழி வந்தவர்கள் சீர்திருத்த திருமணங்களுக்கு தலைமை தாங்குகிறார்களே, அப்போது அவர்கள் கையால் மணமக்களிடம் எடுத்து கொடுப்பது தாலியைத் தானே... அது மூட நம்பிக்கை என்றால் அதை ஏன் அவர்கள் இன்னும் கடை பிடிக்கிறார்கள்... அவ்வளவு ஏன், கோபிநாத் அவர்கள், அவரது அம்மாவிடம் தாலியை அறுத்து தூக்கி தூர‌ எறியச் சொல்வாரா... அவரின் அம்மா தான் அதை செய்து விடுவாரா!

கடவுள் நேரில் வந்ததில்லை... நாம் பார்த்ததும் இல்லை... கேட்ட வரங்களை அவர் கொடுக்கிறாரா என்றும் தெரியாது... பின் இது மூட நம்பிக்கை தானே... பேசாமல் கோவில்களையும், மசூதிகளையும், தேவாலயங்களையும் இடித்து விடலாமா... அடுத்த தலைப்பாக இதை எடுத்து விவாதிக்க முடியுமா உங்களால்... தாலி என்பது நம்பிக்கை... அது மூட நம்பிக்கையோ, அடிமைத்தன்மோ இல்லை... அணிந்து கொள்வதோ, கூடாததோ அவரவர் விருப்பத்தை பொறுத்தது... இங்கு யாரும், யாரையும் கட்டாயப் படுத்தவில்லை... இதை பற்றிப் அவதூராக பேசி காலம் காலமாக இருந்து வரும் நம்பிக்கையை தகர்க்க வேண்டிய அவசியம் என்ன இருக்கிறது... பெண் விடுதலையும், முன்னேற்றமும் அவளின் துணிச்சலிலும், தன்னம்பிக்கையிலும், முயற்சியிலும் தான் இருக்கிறது... அதை தாலி தடுத்துவிடும் என்பது சரியா என்ன... எந்த மதமாக இருந்தாலும், நமக்கு பிடிக்கிறதோ, இல்லையோ மத சம்பந்தப் படுத்தப்பட்ட நிகழ்வுகள், சடங்குகள் காலம் காலமாக நம்பிக்கையை சேர்த்து வைத்திருக்கிறது என்றால் அதை அசிங்கமாக பேசுவதையும், கேலியாக சித்தரிப்பதையும் யாரும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்! இது எப்படி தன்னம்பிக்கையை வளர்க்கும் புத்தகங்களை எழுதும் உங்களுக்கு தெரியாமல் போனது என்பதுதான் விந்தை... படிக்கும் நீங்கள் இதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்...

புத்தக கண்காட்சியும், கமலும்!

2010-01-04T10:46:00.000-08:00

ஞாயிற்றுக்கிழமை, கமல் வருகை இவை இரண்டும் போதும் புத்தக கண்காட்சி களைகட்ட... அல்லோல கல்லோல பட... கட்டியது... பட்டது... பைக் போட இடமின்றி ஆங்காங்கே வழியிலேயே நிறுத்திவிட்டு சென்றார்கள்... சென்றேன்... ஆறுமணிக்கு ஆர்ப்பாட்டமாக இருக்க வேணடிய மேடை வெறுச் சோடிகிடந்தது... முதல் நாள் வந்து கணிசமான புத்தகங்களை வாங்கி சென்றிருந்தாலும் மறுபடியும் அதே உற்சாகத்தோடு உள்ளே நுழைந்தேன்... புத்தகம் வாங்குவதில் இருக்கும் சந்தோசம் உண்மையில் அலாதியானது (வாங்கியதையெல்லாம் படிக்கிறோமா இல்லையா என்பதெல்லாம் பிரச்சனையே இல்லை இங்கே...)

ஸ்டால்களில் நிரம்பி வழியும் கூட்டம் ஊடகங்கள் எந்த ரூபத்தில் எத்தனை வந்தாலும் புத்தகம் படிப்பதில் இருக்கும் காதல் எப்போதும் குறையாது என்பதை பறைசாற்றியது... மற்ற வியாபார கேந்திரங்களைப் போலவே இங்கும் ஒன்று வாங்கினால் ஒன்று இலவசம்... நான்கு வாங்கினால் ஒன்று இலவசம்... ஆறு வாங்கினால் ஒரு ஸ்க்ராட்ச் கார்ட் இலவசம் என்று உக்திகள் புகுத்தியிருப்பது நிச்சயம் நல்ல விசயம்... மெகா டிவி ஸ்டாலில் போகிற வருகிறவர்களுக்கு விளம்பர அட்டை கொடுத்து இடத்தை குப்பையாக்கினார்கள்... BSNL ஸ்டாலில் 3ஜி கார்டை வாங்கினால் ஒரு வால் கிளாக் இலவசம் என்று கூவி கூவி விற்றார்கள்... இவர்களிடம் 2ஜி கார்ட் வாங்கினாலே அது எப்போதும் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியிலேயே இருக்கும்... இதில் இது வேறயா... புத்தகம் விற்கும் இடத்தில் ஏன் தான் இவற்களுக்கெல்லாம் யார் ஸ்டால் கொடுத்து (பாலிடிக்ஸ் பாஸ்...) நம்ம உயிரை வாங்குகிறார்களோ...

கால்வாசி ஸ்டால்கள் ஆன்மீக ஆசிரமவாதிகளிடம் சரணாகதியாயிருந்தது... கிட்டதட்ட எல்லா ஸ்டால்களிலும் ஈழ வாசனை வெஞ்சாமரம் வீசியது... பாலகுமாரன், பிரபஞ்சன், சா.கந்தசாமி, எஸ்.ராமகிருஷ்னன், மனுஷ்ய புத்திரன் என்று எழுத்தாளர்களை தாராளமாகப் பார்க்கவும், சந்திக்கவும் முடிந்தது.

மணியை பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தால் மேடையில் கமல் இருந்தார்... ஸ்டாலின் குணசேகரன் பிடியில் மைக் திண்டாடியது... நன்றாகவும், சரளமாகவும் அவர் பேசினாலும் யாரும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை... அவரும் இவர்களை விடுவதாக இல்லை... நாலில் ஒன்று பார்த்து விடுகிறேன் வா என்று விடாமல் பேசினார்... கடைசியாக ஒன்று சொல்கிறேன் என்று சொல்லி சொல்லியே நிறைய சொன்னார்... கைதட்டி கைதட்டி அவரை வழியனுப்ப பார்த்த கூட்டம் கோபத்தின் உச்சிக்கே சென்றது... பல பேச்சாளர்களுக்கு ஏனோ தெரியவில்லை மைக் முன்னால் எவ்வள்வு நேரம் நிற்கிறோம் என்பதைவிட எவ்வளவு நேரம் கேட்பவர்களின் மனதில் நிற்கிறோம் என்பது தான் முக்கியம் என்பது (அப்பாடா... ஒரு தத்துவத்த சொல்லியாச்சுப்பா... எழுதுற‌து முக்கியமில்லை... படிக்கிறவன் எழுந்து ஓடமா இருக்கறது ரொம்ப‌ முக்கியம் என்று நீங்கள் கூறுவது என் காதில் விழவில்லையே...)

ஒரு வழியாக கமல் மேடைக்கு வந்தார்... அவர் முகத்தில் இருந்த வசீகரம் எதிரேயிருப்பவர்களை கவர்ந்திழுத்தது உண்மை... இலக்கியமும், சினிமாவும் என்ற தலைப்பில் பேச வந்ததாக சொல்லிவிட்டு, தான் பேசுவதற்கு ஏதும் தயார் செய்து கொண்டு வரவில்லை என்றார். பன்முகம் கொண்ட ஒரு கலைஞனின் முதிர்ந்த, ஆழ்ந்த பேச்சை கேட்க ஆவலோடு வந்தவர்களுக்கு இது பெருத்த ஏமாற்றமாயிருந்தது... இருந்தும் எதாவது பேசுவார் என்று காத்திருந்தவர்களின் இதயத்தில் இடிதான் விழுந்தது... ஏதேதோ பேசினார்... பாலகுமாரனும், வேறொருவரும் இவரையும், தமிழ் சினிமாவையும் கைபிடித்து இலக்கியத்துக்குள் கொண்டு வந்ததாகவும், சுஜாதாவை இவர் வற்புறுத்தி கைபிடித்து சினிமாவிற்கு கூட்டிவந்ததாகவும் சொன்னார்... தமிழுக்கும் சினிமாவிற்கும் இடையே பாலமாக நாம் தான் இருக்க வேண்டும் என்றார் (கடுப்பேத்துகிறார் யுவர் ஆனர்...) அப்போது தான் தமிழில் படம் வரும் என்றும், உலகம் தமிழ் சினிமாவை திரும்பிப் பார்க்கும் என்றும் கூறினார்... (ஸ்ஸ்ஸ்... அப்பாடா...)

கமல் அவர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்... தாங்களால் தயார் செய்து கொண்டு வந்ததோ, தயார் செய்யாமல் வந்தோ பேச முடியாது என்கிற பட்சத்தில் தாங்கள் தங்களை விழாவிற்க்கு அழைக்க வருபவர்களிடம் வரமாட்டேன் என்று மறுத்துவிடுங்கள்... அது சாலச்சிறந்தது... அதை விடுத்து இப்படி உங்கள் பேச்சையும், அதன் வளமையையும் கேட்க‌ பெரும் ஆவலோடு வந்தவர்களை இப்படி ஏமாற்றாதீர்கள்... ஆம்லேட் சாப்பிட வந்தவர்களுக்கு ஆபாயில் கூட கொடுக்காமல் இப்படி ஆப் அடித்து, நோகடித்து வேக வைக்காதீர்கள்!

கூட்டத்தில் ஒரு ரசிகர் 'தலைவா... நீங்க தான் உலகத்துக்கே தலைவர்...' என்றபோது, 'ம்...ம்.... இதெல்லாம் கேட்க நல்லாத்தான் இருக்கு... ஆனா இத நான் நம்பி ஏமாரமாட்டேன்... கேட்டுகிட்டு தூக்கிப்போட்டுட்டு போயிட்டேயிருப்பேன்...' என்றார் கமல்... இதுதாங்க உங்ககிட்ட புடிச்ச விசயம் சகலகலா வல்லவரே!

சர்வதேச தரத்துடன் சென்னை விமான நிலையம்!

2010-01-01T09:42:00.000-08:00

தலைப்பை படித்துவிட்டு அதிர்ச்சியில் ஆர்ட் அட்டாக் வந்தால் அதற்கு நான் சத்தியமாய் பொறுப்பு ஏற்க முடியாது... சர்வதேச தரத்துடன் தான் இல்லை சும்மா அப்படி சொல்லியாவது பார்த்துக் கொள்ளலாமே என்ற ஆசைத்தான், வேறொன்றுமில்லை!

உறவுக்காரப் பையன் மேற்படிப்புக்காக சிங்கப்பூர் செல்ல சென்னை வந்திருந்தான்... 'பையனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது... பார்த்து அவனை அனுப்பி வை...' என்று சொல்லியிருந்தார் போனில் அவன் அப்பா... எனக்கு கொஞ்சமாவது விசயம் தெரியும் என்று ஒத்துக்கொள்ள உலகில் ஆளிருக்கிறதே என்று பெருமையாயிருந்த்து... அதனாலோ என்னமோ சிங்கப்பூருக்கு செல்லவெண்டிய பையன் ஏர்போர்ட் வருவதற்கு முன்னமே நான் அங்கு போய் சேர்ந்து விட்டேன். 'அண்ணே... லேட்டாயுடுச்சி... இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் வந்துவிடுகிறேன்...' என்றான் போனில் பையன். கொடுமை கொடுமைன்னு கோயிலுக்கு போன க‌தையா என்ன‌ செய்ற‌‌துன்னு தெரியாம‌ நின்றிருந்தேன்...

விமான‌ நிலைய‌ க‌ட்டிட‌த்தின் புண்ணிய‌த்தில் எரித்த‌ வெயில் முழுவதும் நிற்பவர்களின் தலையில் அக்னி ஏவுகணையாக தாக்கியது... நடைபாதை வராண்டா முழுவதும் தடுப்புபோட்டு பார்வையாளர்களை உள்ளே விடாமல் காவல் காத்தார்கள்... பார்வையாளர்கள் வெளியேதான் நிற்கவேண்டும்... வெயிலுக்கே இப்படி என்றால், மழைக்கு... நம் பாடு படு கேவலமாகிவிடும்... வெளியூர் காரர்கள் காறி நம் மோரையில் துப்பிவிட்டு போவார்கள், 'உங்களுக்கெல்லாம் விமான நிலையம் ஒரு கேடா...' என்று. இது இப்படியிருக்க பக்கத்திலிருக்கும் ப்ளாட்பார்ம்கள் சிமெண்ட் பெயர்ந்து பள்ளம் பள்ளமாக இலவசமாக மழைநீர் சேமிப்பில் ஈடுப்பட்டிருந்தன... ஏறகனவே ரோடுகள் அப்படித்தான் இருந்தாலும் இவர்களாக வேறு இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்பீட் பிரேக் போட்டிருந்தார்கள்... திரும்பும் இடமெல்லாம் மேஜரான பொண்ணுக்கு தென்னை ஓலையில் மரவடம் கட்டுவது மாதிரி பைபர் சீட்டுகள் வைத்து மறைத்திருந்தார்கள்... சுற்றிலும் குப்பையும் கூலமுமாய் பிச்சை எடுக்க பெருமாள் கோவிலுக்கு போன மாதிரி தான் இருந்தது பீலிங்.

இந்தியாவில் மும்பை மற்றும் டில்லிக்கு அடுத்தபடியாய் அதிக விமான போக்குவரத்து உள்ள பிஸியான விமான நிலையம்... சரக்கு போக்குவரத்தில் மும்பைக்கு அடுத்தபடியாக இர‌ண்டாவது இடத்தில் உள்ள ஒரு விமான நிலையம் ஏன் இப்படி கேட்பாரற்று கிடக்கிறது... இதை திரும்பிப் பார்த்து கவனம் செலுத்த ஏன் அரசு தயாராகயில்லை... மெரினாவை அழகு படுத்திவிட்டு கூவத்தை காவு கொடுக்க வேவுபார்த்துக் கொண்டிருக்கும் துணை முதல்வர் ஸ்டாலின் இதை கொஞ்சம் கவனித்தால் நம் தமிழக மானம் தினம் தினம் விமானம் ஏறுவது காப்பாற்றப்படும்.

விசயத்துக்கு வருகிறேன்... 30 நிமிடங்களை கடத்த வேண்டுமே என்கிற கவலையில் ஒரு ஓரமாக தடுப்பு கம்பியில் சாய்ந்து நின்று கொண்டேன்... எனக்கு பின்னால் நின்றிருந்த வாயில்காப்பாளர் ரொம்பவும் சின்சியர் என்பது தெரிந்தது... விமான நிலைய அதிகாரிகள், ஏர் ஹோஸ்டஸ் என்று யாரையும் விடவில்லை அவர்... நிறுத்தி அவர்கள் ஐ.டி கார்டில் இருக்கும் முகமும் அவர்கள் முகமும் ஒன்றுதானா என்று பார்த்து பார்த்துதான் உள்ளே அனுப்பினார்... வருபவர்களும் கோபமேயில்லாமல் பொறுமையாய் அவருக்கு ஒத்துழைத்தது என் செயல்களை மறுபரிசீலனை செய்ய வைத்தது... என் அலுவலக முன் கேட்டில் என்னை மறைக்கும் காவலாளியை 'நீ யாரடா என்னை சோதிப்பது... நான் யார் தெரியுமா...' என்பதுபோல் பார்ப்பதை நினைத்து அப்போது வெட்கப்பட்டேன். நான் இதை மாற்றிக்கொள்ள இங்கே பாடம் கிடைத்திருக்கிறது.

எனக்கு முன் சற்றுத்தள்ளி 'ப' வடிவ சுற்றுச்சுவருக்குள், மண் மூட்டைகளுக்கு மத்தியில் நின்றிருந்தார் ஒரு தேசிய பாதுகாப்பு படை வீரர்... தோலில் துப்பாக்கி வேறு... யார் பேச்சு துணையும் இல்லை... அவருடைய கூறிய கவனம் மட்டுமே அவருக்கு துணை... 30 நிமிட காத்திருப்புக்கே இப்படி இஞ்சி தின்ற குரங்காட்டம் நின்றிருக்கிறேனே... நாள் முழுதும் இவர் இப்படியே நிற்கிறாரே... அதற்கு எவ்வளவு பொறுமை தேவை... இங்கேயே இப்படியென்றால் ஆள் நடமாட்டமேயில்லாத காஷ்மீர் எல்லையில் தனியே, தன்னந்தனியே நிற்பவர்களை நினைக்கையில் மயிர் கூச்செரிகிறது... இது எவ்வளவு பெரிய தியாகம்... மனதுக்குள் அவருக்கு ஒரு சல்யூட் அடித்து மரியாதை செய்தேன்.

'க்ளாக் ரூம் எங்கயிருக்குன்னு மட்டும் சொல்லுங்க... நீங்க கூட வரவேண்டாம்...' என்ற பிரயாணியை

'நீ இதுக்கு காசெல்லாம் கொடுக்கவேண்டாம்பா... சும்மா வா.. நான் காட்டுறன்...' என்று கரிசனையாய் பேசி அழைத்துக்கொண்டு போய்க் கொண்டிருந்தார் ஒரு டாக்ஸி ட்ரைவர்.

ஒரு ஹிந்திவாலா என்னை நோக்கி வந்தார்... அவரும் 'க்ளாக் ரூம் எங்கே இருக்கிறது...' என்றார். நான் அந்த ட்ரைவர் போன திசையை காட்டினேன்...

'ஏன் க்ளாக் ரூமை உள்ளே வைக்காமல் வெளியே வைத்திருக்கிறார்கள்... அங்கே எப்படி பெட்டியை நம்பி வைப்பது... அது எங்கேயிருக்கிறது என்று ஒரு வழிகாட்டி பலகை கூட இல்லை... என்னைபோல் எவ்வளவு பேரு கஷ்டப்படுவாங்க‌...' என்று பேச்சை புலம்பலோடு தொடர்ந்தார்...

'ரெனோவேச‌ன் வொர்க் ந‌ட‌க்கிற‌து அதான்...' என்று ச‌மாளித்தேன்.

அவ‌ர் நியூசிலாந்திலிருந்து ம‌லேசியா வந்து அங்கிருந்து சென்னை வந்திருக்கிறார். இங்கிருந்து டெல்லிக்கு அவருடைய கனெக்டிங் ப்ளைட் இன்னும் ஐந்து மணி நேரம் கழித்து தானாம்...

'ஊர் டெல்லியா...' என்றேன்.

'இல்லை பஞ்சாப்...' என்றவர் தொடர்ந்து 'வெரி ப்யூட்டிபுல் ப்லேஸ்...' என்று முடித்தார்.

எனக்கு அப்போது தான் பொறிதட்டியது... யாரவது வெளி நாட்டிலோ, வெளி மாநிலத்திலோ நம்மிடம் நம் ஊர் பற்றி கேட்டால், நாம் ஏன் இது மாதிரி 'தமில்நாட்... வெரி வெரி ப்யூட்டிபுல் ப்லேஸ்...' என்று சொல்வதில்லை... இனி கண்டிப்பாக இப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும் என்று சபதம் எடுத்துக்கொண்டேன்(நீங்களும் எடுத்துக்கங்க!).

'ஐந்து மணி நேரம் சுற்றுவதற்கு சென்னையில் ஜில்லுன்னு ஒரு இடம் சொல்லுங்கள்...' என்று அடுத்த அம்பை வீசினார். நானும் முட்டிப்போட்டு முன்னூறு முறை யொசித்து யொசித்து சென்னையில் ஜில்லுன்னு ஒரு இடம் கிடைக்காமல் ஆடிப் பொய்விட்டேன்... எந்த இடத்தை சொல்வது (நீங்களாவது சொல்லுங்கள், அடுத்த முறை சுதாரித்து கொள்கிறேன்!)... தி.நகர் ரெங்கநாதன் தெருவிற்கு அனுப்பி அரப்பரையை கொடுக்கலாம் என்று சோசித்து, அது நம்மை மேலும் அசிங்கப்படுத்துகிற காரியம் ஆதலால் கிடைத்ததடா இடம் என்று ஸ்பென்ஸர் ப்ளாஸாவை பரிந்துரை செய்தேன். (நிம்மதியப்பா...)

'வெளி நாடுகளுக்கு ஆள் அனுப்பும் வேலையைத்தான் செய்கிறேன்... உங்களுக்கு தெரிந்தவர் இருந்தால் சொல்லுங்கள்...' என்றார்

'எந்த நாட்டுக்கு...' என்றேன்.

'உலகத்துல எந்த நாட்டுக்கு வேனா... யூ.எஸ், யூ.கே, கனடா, ஆஸ்திரேலியா...' என்றவரை மறித்தேன். அரண்டவனுக்கு ஆண்டவன பார்த்தாலும் அலர்ஜிங்கற மாதிரி அவரை ஏற இறங்க பார்த்தபடி

'ஆளவுடுப்பா சாமி... இந்த விளையாட்டுக்கு நான் வரலை...' என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது உறவுக்காரப் பையன் வந்து விட்டான்... அத்துடன் பஞ்சாபிகாரருக்கு நான் பிரியாவிடை கொடுத்து அனுப்பிவிட்டு, அடுத்து நம்ம பையனுக்கு பிரியாவிடை கொடுக்க ஆயத்தமானேன்.

(அதற்கு பிறகு நடந்ததையும் எழுத ஆசை தான், நீங்கள் எங்கே எழுந்து போய்விட்டு இனி மார்கழி பாக்கமே தலை வைத்து படுக்க கூடாதுன்னு முடிவெடுத்து விடக்கூடாது என்பதால் விட்டுவிட்டேன்... பிழைத்துப் போங்கள்!)

வா வா மார்கழி குளிரே...

2009-12-31T05:11:00.000-08:00

பிரிவு வந்திருக்கிறது

பரிவு தந்த வருடம்

சரிந்துப் போகப்போகும்

முறிவு வந்திருக்கிறது!

சினேகிதம் பல தந்திருக்கிறது

சேவைகள் பல செய்திருக்கிறது

பாதகம் சில வந்திருந்தாலும்

பாதைகள் பல கொண்டிருக்கிறது!

காலம் கடப்பது ஒன்றும்

பாலம் கடப்பது மாதிரியில்லை

மறக்கவில்லை உன்னை நாங்கள்

மறந்திருந்தால் இல்லை நாங்கள்

போய் வா பொதிகை சாரலே

நீ எப்போதும் எங்கள் இதயத்தில் தூறலே!

மெல்லிய தென்றலாய்
மேனி வருடும் மேகமாய்
பெண்ணிய கூந்தலாய்
சொல்லியல் தமிழாய்
மீண்டும் ஒரு வ‌ருட‌ம்
வா வா மார்கழி குளிரே!

இந்த வருடமாவது
காக‌ம் க‌ரைவ‌து
நம் காதில் கேட்க‌ட்டும்!
குயில்க‌ள் கூவுவ‌தை
ம‌னது கூர்ந்து க‌வ‌னிக்க‌ட்டும்!

மரங்கள் நம் மனதை
கவர்ந்து இழுக்கட்டும்
செடிகொடிகள் நம்மோடு
சேர்ந்து வளரட்டும்!

காட்டுக்குள் கட்டிய வீடுகள்
சீக்கிரம் அழியட்டும்
வீட்டுக்குள் காடுகள் வளரும்
விந்தை செழிக்கட்டும்!

பூனையும் நாயும் நம்மோடு
இணைந்து பழகட்டும்
ஆடுகளையும் மாடுகளையும்
நம் நேசம் அணைக்கட்டும்!

சாரல் படுமளவுக்கு
மழையில் நனைவோம்
ஜலதோசம் வருமளவுக்கு
அருவியில் கூடுவோம்!

பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம்
பழகத் தொடங்குவோம்
எதிர் வீட்டுக்காரருக்கு
ஏணி கொடுத்து உதவுவோம்!

மீதம் ஏதுமில்லாது
அன்பை பொழிவோம்
மிரண்டு போகுமளவு
நட்பை பிழிவோம்!

காலநேரம் கடந்துவிடாமல்
கடமைகளை செய்குவோம்
வீடு போய் சேர்ந்ததுமே
குதூகலத்தில் மூழ்குவோம்!

உற்சாகமே உணவாகட்டும்
உணவெல்லாம் மருந்தாகட்டும்
பேதங்கள் கடந்து போகட்டும்
கனவுகள் உணர்வாகட்டும்
புகைக்கு தடை போடுவோம்
பகைக்கு விடை கொடுப்போம்!

இனியாவது ஈழம் இர‌க்கம் பெறட்டும்
இரவினில் நல்ல உறக்கம் வரட்டும்
காற்று மது மயக்கம் தரட்டும்
கனவிலும் பல இனிமை மலரட்டும்!

இவர் தான் நீங்கள் தேடும் மனிதர்...

2009-12-30T02:36:00.000-08:00

யாரையாவ‌து பார்த்து 'இப்படி ஒரு மனிதரா...' என்று நாம் பிர‌மித்து நிற்ப‌து எப்போதாவ‌து ந‌ட‌க்கும், அது இப்போது ந‌ட‌ந்திருக்கிற‌து... ஆம், அவ‌ர் சகாயம் ஐ.ஏ.எஸ்., நாமக்கல் மாவட்ட ஆட்சியர்... அவர் தன்னைப்ப்ற்றி சொல்லும் விபரங்கள் நமக்கு அதிர்ச்சியாகவும், பெருமையாகவும் இருக்கிறது... பொதுவாக இதுபோன்ற மனிதர்களை நாம் சினிமாவில் தான் பார்த்திருக்கிறோம்... எனக்கு மின்னஞ்சலில் வந்த செய்தியை இங்கு தருகிறேன்... இதை படித்தபின் உங்களுக்குள் ஒரு பாதிப்பு உண்டாகும் என்பது மட்டும் உண்மை.

''என்னை கோயம்புத்தூருக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணியிருந்த நேரம். என் பொண்ணு யாழினிக்கு அப்போ மூணு வயசு. திடீர்னு ஒருநாள் ராத்திரி அவ மூச்சுவிட சிரமப்பட்டா. ஹாஸ் பிடலுக்குத் தூக்கிட்டுப் போனா உடனே அட்மிட் பண்ணச் சொல்லிட் டாங்க. மாசக் கடைசிங்கிறதால கையில ஆயிரம் ரூபாய்கூட இல்லை. புது ஊரு. அறிமுகம் இல்லாத மனுசங்க. எனக்குக் கீழே வேலை பார்க்குறவங்ககிட்ட கடன் கேட்கவும் சங்கடமா இருந்துச்சு. காஞ்சிபுரத்துல நான் வேலை பார்த்துட்டு இருந்தப்ப, எனக்கு நண்பரான ஒரு ஸ்கூல் டீச்சரும் அப்ப கோவைக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருந்தாரு. அவர்கிட்ட தயங்கிட்டே நாலாயிரம் ரூபாய் கடன் கேட்கவும், அரை மணி நேரத்துல கொண்டுவந்து கொடுத்தார். உடனே, குழந்தைக்கு ட்ரீட்மென்ட் ஆரம்பிச்சுட்டோம். சம்பளம் வாங்கி அந்தக் கடனை அடைச்சதும்தான் என் மனசுல இருந்த பாரம் இறங்குச்சு!''

மதுரையில் ஒன்பது லட்ச ரூபாய் மதிப்பில் எல்.ஐ.சி. ஹவுஸிங் லோன் மூலம் கட்டப்பட்ட ஒரு வீடு, வங்கியில் 7,172 ரூபாய் சேமிப்பு எனப் பகிரங்கமாகத் தனது சொத்துப் பட்டியலை வெளியிட்ட இந்தியாவின் முதல் ஐ.ஏ.எஸ்., அதிகாரி. 'லஞ்சம் தவிர்த்து நெஞ்சம் நிமிர்த்து' வாசகத்துக்குக் கீழ் தலை நிமிர்ந்து அமர்ந்திருக்கிறார் சகாயம்.

''நான் அந்த கோயம்புத்தூர் சம்பவத்தை ஏன் சொல்றேன்னா... அப்ப என் கன்ட்ரோல்ல 650 மதுபானக் கடைகள் இருந்தன. லைசென்ஸ் புதுப்பிக்க கடைக்குத் தலா 10 ஆயிரம் ரூபாய்னு கொடுக்கத் தயரா இருந்தாங்க. நான் ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தா, அடுத்த அஞ்சாவது நிமிஷம் 65 லட்ச ரூபாய் என் வீடு தேடி வந்திருக்கும். ஆயிரம் ரூபாய்கூட கையில் இல்லாத, மகளுக்கு உடம்பு சரியில்லாத சூழ்நிலையில் மனநிலை என்ன மாதிரி இருக்கும்னு யோசிச்சுப்பாருங்க. ஆனா, அதெல்லாம்தான் ஓர் அரசு அதிகாரியின் நேர்மைக்கான சோதனை. நேர்மையா இருக்குறதுல ஒரே ஒரு சிக்கல் மட்டும்தான். நாளுக்கு நாள் நமக்கு எதிரிகள் அதிகரிச்சுட்டே போவாங்க. அவங்களை மட்டும் சமாளிச்சுட்டாப் போதும்!'' - தடதடக்கும் வார்த்தைகளில் கொப்பளிக்கிறது உற்சாகம்.

புதுக்கோட்டை மாவட்டம் பெருஞ்சுனை குக்கிராமம்தான் என் ஊரு. 'மத்தவங்க தோட்டத்து மாங்காய் தெருவுல கிடந்தாக்கூட எடுத்துட்டு வரக் கூடாது'ன்னு சொல்ற அம்மா. 'நீ படிச்சு கலெக்டர் ஆகி, உதவின்னு கேட்டு வர்றவங்களுக்கு எல்லாம் உதவணும்டா'ன்னு சொல்லிட்டே இருக்குற அப்பா. 'கலெக்டர்தானே... ஆயிடுவோம்'னு படிச்சேன். ஆயிட்டேன். வேலைக்குச் சேர்ந்த முதல் நாள் நம்ம மனசு எந்தளவுக்குப் புத்துணர்ச்சியோடவும் புனிதமாகவும் இருக்கோ... கடைசி நாளின்போதும் அதே உணர்ச்சியோடு ஓய்வு பெறணும்னு மட்டும் முடிவு பண்ணேன்.

காஞ்சிபுரத்துல டி.ஆர்.ஓ-வா இருந்தப்ப ஒரு பெரியவர் தான் வாங்கிய பெப்சியில் அழுக்குப் படலம் இருந்ததாகப் புகார் கொடுத்தார். சாம்பிளை லேப் டெஸ்ட்டுக்கு அனுப்பினதுல, 'மனிதர்கள் குடிக்க ஏற்ற பானமில்லை'ன்னு ரிப்போர்ட் வந்தது. சட்டப்படி அந்த நிறுவனம் மேல என்ன நடவடிக்கை எடுக்கணும்னு ஒரு அறிக்கை தயாரிச்சேன். ரொம்ப யோசனைக்குப் பிறகு தாசில்தார்கிட்ட எட்டு பூட்டு மட்டும் வாங்கிட்டு வரச் சொன்னேன். எதுக்குன்னு புரியாம வாங்கிட்டு வந்தவரைக் கூட்டிக்கிட்டு மதுராந்தகத்துல இருக்குற பெப்சி கம்பெனிக்குப் போனேன்.

நான் தயாரித்த அறிக்கையின் ஒரு நகலை கம்பெனி மேனேஜர்கிட்ட கொடுத்துட்டு, 'கம்பெனியைப் பூட்டி சீல்வைக்கப் போறோம். எல்லாரையும் வெளியே வரச் சொல்லுங்க'ன்னு சொன்னோம். அந்த மேனேஜரைவிட என்கூட வந்த தாசில்தார் ஆடிப் போயிட்டாரு. 'சார்... பெரிய பிரச்னை ஆயிடும். எதுக்கும் கலெக்டரை ஒரு வார்த்தை கேட்டுக்கலாம்'னு பதறுனாரு. 'கலெக்டரைக் கேட்டா சீல்வைக்க விட மாட்டாரு. சட்டப்படி இந்தக் கம்பெனியை மூட நமக்கே அதிகாரம் இருக்கு. நீங்க தைரியமா உங்க கடமையைச் செய்யுங்க'ன்னு அவரை உள்ளே அனுப்பினேன். ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு இன்னும் பதற்றத்தோடு வெளியே வந்தவரு, 'சார்... அவங்க அமெரிக்கா வரைக்கும் பேசுறாங்க சார். சி.எம்-கிட்ட பேசுறதாச் சொல்றாங்க சார். என்ன பண்ணலாம்?'னு கேட்டாரு. 'உள்ளே இருக்கிறவங்களை அரெஸ்ட் பண்ணிட்டு சீல்வைக்க வேண்டியதுதான்'னு நான் சொல்லவும்தான் எல்லாரும் பயந்து வெளியே வந்தாங்க. கம்பெனியை இழுத்து மூடி, எட்டு பூட்டுகளையும் போட்டு சீல்வெச்சுட்டோம்.

நான் உடனே அலுவலகத்துக்குப் போகாம ஒரு குக்கிராமத்துக்குப் போயி ரேஷன் கடை, பள்ளிக்கூடத்தை எல்லாம் ஆய்வு பண்ணி முடிச்சுட்டு, ராத்திரி எட்டு மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்தேன். என் மனைவி வாசல்லயே காத்துட்டு இருந்தாங்க. கலெக்டர், சீஃப் செக்ரெட்டரி, உள்துறைச் செயலாளர்னு பலரும் என்னைக் கேட்டு வீட்டுக்கு போன் பண்ணிஇருக்காங்க. நான் திரும்ப எல்லோருக்கும் போன் பண்ணா, 'யாரைக் கேட்டு சீல்வெச்சீங்க? என்ன காரியம் பண்ணியிருக்கீங்க தெரியுமா?'ன்னு எல்லாரும் கேள்வி கேட்டாங்க. 'நான் என் கடமை யைத் தான் சார் செஞ்சேன். மக்களுக்கு நல்லது செஞ்சதுக்காக சஸ்பெண்ட் பண்ணா, தாராளமாப் பண்ணிக்கோங்க'ன்னு சொல்லிட்டேன். மறு நாள் எந்தப் பத்திரிகைலயும் பெட்டிச் செய்தியாக்கூட பெப்சிக்கு சீல்வெச்ச சம்பவம் ரிப்போர்ட் செய்யப்படவே இல்லை. ரெண்டு நாள் கழிச்சு ஜூனியர் விகடன்ல மட்டும் அந்தச் செய்தி விரிவா வந்திருந்தது. அதுக்குப் பிறகுதான் பெப்சிக்கு நான் சீல்வெச்ச விஷயமே வெளி உலகத்துக்குத் தெரிஞ்சது.

இதுவரை 15 இடங்களுக்கு என்னை மாத்தி மாத்திப் பந்தாடிட்டாங்க. இப்போதான் முதன்முதலா நாமக்கல் மாவட்டத்துக்கு கலெக்டர் ஆகியிருக்கேன். மாவட்டம் முழுக்க ஒரு கோடி மரக் கன்றுகள் நடத் திட்டமிட்டு, ஏழு லட்சம் மரக் கன்றுகளை நட்டாச்சு. அவற்றின் முறையான பராமரிப்புக்கும் ஏற்பாடு பண்ணியாச்சு. இன்னும் 10 வருஷத்துல அதிக மரங்கள் உள்ள மாவட்டமாக நாமக்கல் இருக்கும். ஏற்கெனவே நொந்து போயிருக்கும் விவசாயிகளை, 'குறை தீர்க்கும் கூட்டத்துக்கு வா'ன்னு ஒவ்வொரு மாசமும் கலெக்டர் ஆபீசுக்கு அலைக்கழிக்கிறது நல்லாவா இருக்குன்னு நானே விவசாயிகளைத் தேடிப் போக ஆரம்பிச்சேன். ஒருநாள் ராத்திரி முழுக்க அந்தந்த கிராமத்துலயே தங்கி, அவங்க குறைகளை வாழ்ந்து பார்த்துட்டு வருவேன். அப்பதான் அவங்க சொல்றதுக்கு முன்னாடியே அவங்க குறைகள் என்னன்னு நாமளே உணர முடியும்!'' என்கிற சகாயம், தன் மகள் யாழினியை மடியில் வைத்துக்கொண்டு, ''சொல்லுடா குட்டி... உயர உயரப் பற... வானம் வசப்படும்!'' என சொல்லிக் கொடுக்கிறார்.

இப்படிப் பட்டவர்களால் தான் நம் நாடு உயர உயரப் பறக்கப்போகிறது என்பது திண்ணம். அந்த வானம் சீக்கிரம் நம் வாசல் வந்து வசப்படும் என்பது என் எண்ண‌ம்.

இப்படி சொன்னாலும் சொல்வார்கள் பிரபலங்கள்!

2009-12-29T09:44:00.000-08:00

கடக்க இருக்கும் 2009ம் வருடத்தில் தங்களின் பங்கு பற்றி பிரபலங்கள் இப்படிச் சொன்னால் எப்படியிருக்கும் என்று ஒரு சின்ன கற்பனை... சும்மா வந்து படிச்சுட்டுப் போங்க...

க‌லைஞர்: மிக‌ அற்புத‌மான‌ வ‌ருட‌ம்... தேர்த‌ல் வெற்றிக‌ளை விட‌ உளியின் ஓசைக்கு கிடைத்த‌ விருதைத்தான் பெருமையாக‌ நினைக்கிறேன். வ‌யித்து க‌டுப்பு வ‌ந்த‌வ‌ன் வாய்க்கு வ‌ந்த‌தெல்லாம் பேசுவா‌ங்க‌ற மாதிரி கோபால‌புர‌ம் வீட்டை த‌ன‌க்கு பிற‌கு இல‌வ‌ச‌ ம‌ருத்துவ‌ம‌னையா இருக்கும்னும், வ‌ர்ற‌ ஜூன் மாத‌த்தோட‌ ஓய்வு பெற‌ போற‌‌தாவும் உள‌றி கொட்டிட்டேன்... ந‌ல்ல‌வேளை கோபால‌புர‌ம் வீடு ப‌த்தி சொல்றப்ப எனக்குப் பிற‌குன்னு சொல்லிட்டேன்... ஓய்வு ப‌த்தி சொல்லும்போது வ‌ருஷ‌த்த‌ சொல்லாம‌ விட்டிருக்க‌னும்...

ஜேய‌ல‌லிதா: அருமையான‌ வ‌ருட‌ம்... இந்த‌ வ‌ருட‌த்தின் முக்கால்வாசியை தோழியோடு சேர்ந்து கொட நாட்டுல‌ கொண்டாடியாச்சு... கட்சியாவது, கூட்டணியாவது எல்லாம் மறந்து இய‌ற்கையை ர‌சித்து, ர‌சித்து போன‌ வ‌ருட‌ம்... ராமதாஸ விரட்டி விட்டாச்சு, மீதி பேர என்ன பேசினாலும் போகமாட்டேங்கறாங்க... அதுக்கு ஏதாவது வழி பண்ணனும்... மைனாரிட்டி திமுகா அர‌சு ம‌க்க‌ளை கொடுமை செய்கிற‌து... இதை மத்தியில் ஆளும் கையாலாகாத‌ அரசும் வேடிக்கைப் பார்க்கிறது... இதை நான் சும்மாவிடப் போவதில்லை...

தங்கபாலு: தலை தப்பிய வருடம்... 2009 முழுதும் தமிழக காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்ததே பெரிய சாதனை... இதிலிருந்தே தெரியவில்லையா இது எவ்வளவு சிறந்த வருடம் எனறு... அன்னை சோனியாஜியின் ஆலோசனையின்படி சத்தியமூர்த்திபவனில் வாஸ்துபடி மரத்தை வெட்டி சாந்தி செய்திருக்கிறேன்... இனி நான் தான் தமிழக காங்கிரஸின் நிரந்த‌ர தலைவர்...

ராமதாஸ்: கேவலமான வருடம்... வருடமா இது... பிச்சைக்காரனுக்கு பீட்ஸா போடர மாதிரி ஒரு எம்பியாவது கொடுத்திருக்க வேண்டாமா... 2008ல் எப்படியிருந்தேன் நான்... இதை நினைக்கையில் பத்திகிட்டு வருது... அதோடு விட்டதா, தண்ணியடிச்சவன் தரையில கிடந்த மாதிரி என்ன அம்போன்னு தனியா தவிக்க விட்டிருக்கிற‌ வருடம்... கடவுளே, என்னை யாரும் சீண்டிக்கூட பார்க்க மாட்டங்கறாங்களே, இப்ப‌ என்ன செய்யறதுன்னு தெரியலேயே...

திருமாவளவன்: கடுப்பான வருடம்... அடங்க மறுன்னு சொல்லிட்டு அலைஞ்சுகிட்டு இருந்தவனை அடக்கி காங்கிரசுக்கு கீழ‌ அடிமையாக்குன வருடம்... பத்தாதற்கு இந்த ராஜபக்சே வேறு கூப்பிட்டு கூட்டத்துல விட்டு கும்மியடிச்சி அசிங்கப்படுத்தி அனுப்பி விட்டான்... காறிதுப்பாத்து தான் பாக்கி... வெட்கக்கேடு... ஏதோ உல்லாசம் போன மாதிரி இலங்கைக்குப் போனதை தொடரா எழுதிகிட்டிருக்கிறது தான் சாதனை...

வைரமுத்து: புகழ்பாடிய வருடம்... சென்ற வருடம் என்னை வென்ற வருடம்... மென்று தின்ற வருடம்... எதிரிகளை கொன்ற வருடம்... கலைஞர் என்னும் குடும்ப கொடையாட்சியின் கீழ் தமிழகம் செழித்த வருடம்... தமிழை புரட்டி புரட்டி போட்டு கலைஞரை பாராட்டி பாராட்டி என் வாயும், வயிரும் வலித்த வருடம்... அப்படியும் கலைஞரை அதிகம் பாராட்டியது யார் என்பதில் எனக்கு இரண்டாம் இடமே கொடுத்த கருமி வருடம்... இருமி இருமி தொண்டை வரண்ட‌ வருடம்...

ஜெகத்ரட்சகன்: பிரபலமான வருடம்... சும்மா கெடந்தவனுக்கு சுண்ட கஞ்சி கிடைச்சமாதிரி எனக்கு எம்பியும், மந்திரி பதவியும் கொடுத்த வருடம்... இதற்கு

கைமாறாக நான் கலைஞருக்கு போடும் பாராட்டு என்னும் ஜால்ரா மழையில் கோபாலபுரமே குதூகலத்தில் கும்மாளமிடுகிறது... கடும் போட்டிக்கு மத்தியில் நம்பர் ஒன் ஜால்ரா பட்டம் கிடைத்ததும் இந்த வருடத்தில் தான்... இந்த இடத்தை தாகக வைக்க வேண்டியது தான் இப்போதைய தலையாயப் பணி...

வாலி: வயிற்றெரிச்சல் வருடம்... கடந்த வருடம் கலைஞரை புகழ்வதிலும், எதிர்கட்சிகளை ஏளனம் செய்வதிலும் நான் தான் நம்பர் ஒன்... இந்த வருடம் அதை தட்டிப் பறித்து விட்டார்களே இந்த ஜெகத்ரட்சகனும், எனது பரம வைரியான வைரமுத்துவும்... என்ன செய்ய... புது வருடத்திலாவது 'பெண் சிங்கத்தை' கையில் எடுத்து இவர்களை பார்த்துவிடுகிறேன் ஒரு கை...

விவேக்: கண்டமான வருடம்... சும்மா கிடந்த சங்கை ஊதி கெடுத்தானாம் ஆண்டிங்கற மாதிரி இந்த புவனேஷ்வரி மேட்டருல மைக்க புடிச்சி நிறைய மீட்டர் உட்டு மாட்டிகிட்ட வருடம்... இந்த பத்திரிக்கைகாரங்க என்னை எங்க பார்த்தாலும் ஊடு கட்டி அடிக்கிறாங்க... புவனேஸ்வரி வெளிய வந்து அவ தொழில் நல்லா விருத்தியாயிடுச்சி, ஆனா என் தொழில் படுத்துடும் போலிருக்கேடா சாமி...

புவனேஷ்வரி: வசூலில் சாதனைப்படைத்த வருடம்... என்னை காவல்துறை கைது செய்தாலும் செய்தார்கள் பாபுலாரிட்டி பவர் சோப் மாதிரி ஏறி, ஏக டிமாண்டு... தொழில் சூடு பிடிச்சி நிற்காமல் ஓடுது... கட்சியில வேற செர்ந்து அங்கேயும் களபணிய தொடங்கியாச்சு... இனி எல்லாம் வெற்றிதான்...

பாரதிராஜா: காரசாரமில்லா வருடம்... எந்த பிரச்ச்னையும் பெரிதாகி மேடை ஏறி மைக் பிடித்து யாரையும் திட்டவும் இல்லை... பாராட்டவும் இல்லை... கொந்தளித்து, கோபப்பட்டு நான் கொடுக்கும் பேட்டி தொலைகாட்சியில் வெளிவராத வருடம் ஒரு வருடமா... இதை என் இனிய‌ தமிழ் மக்கள் எ‍ப்படி ரசிப்பார்கள்...

வாசன்: காணாப்போன வருடம்... கேபினெட் அமைச்சரானதை தவிர வேறெதும் சொல்லிக்கொள்ளும்படியா இல்லாத வருடம்.. அப்பாவ மாதிரி பாக்கு போட்டு மென்னும் பார்த்துட்டேன்... எல்லோரும் ஒதுங்கியே போராங்க... இந்த பத்திரிக்கைகார‌ங்க கூட அப்பாவை கிண்டலடிச்ச மாதிரி ஒரு கார்ட்டூன் கூட என்ன வச்சு வரைய மாட்டங்கறாங்க...

அழகிரி: ஆப்பு வாங்குன வருடம்... அடங்காம திரிஞ்சுகிட்டிருந்த என்னை கொண்டாந்து கெமிக்கல் கொடுத்து உட்கார வைச்சுட்டாங்க... பாவிங்களா பார்லிமெண்டுல பக்கத்துல இருக்குறவன் என்ன பேசுறான்னே தெரிய மாட்டேங்குது... இதுல பதில் வேற சொல்லச்சொல்றாங்க... யாருக்கு யாருடா பதில் சொல்றது... ஏய், சிங்கத்த கொண்டாந்து இப்படி அசிங்கம் பண்ணிட்டீங்களேடா...

ஸ்டாலின்: செழிப்பான வருடம்... அண்ணனுக்கு அல்வா கொடுத்து டெல்லி அனுப்பி வைச்சுட்டு பதிலா எனக்கு துணை முதல்வர் பதவி வாங்கி கொடுத்த வருடம்... எப்படி மறக்க முடியும்... அடுத்த வருடம் அப்பா ரிட்டையர்டு ஆனதும் நான்தான் முதல் மந்திரி... அது வரைக்கும் கெமிக்கல் லீக் ஆகாமப் பார்த்துக்கனும்...

கனிமொழி: அல்வா கொடுத்த வருடம்... டெல்லியில மந்திரியாயிடனும்னு அப்பாவை சக்கர நாற்காலியில வச்சு தள்ளிகிட்டு டெல்லி முழுதும் சக்கரமா சுத்தினது பார்த்து ஊர் எல்லாம் சிரிச்ச வருடம்... கடைசியா சோனியாஜி பான்பராக் கொடுத்து அனுப்பி வைச்சுட்டாங்க... இனி தமிழ் ஈழத்தப் பத்தியும் அதிகமா பேசியும் நூல் விட முடியாது... கஷ்டம்தான்...

கார்த்திக்: டவுசர் கழண்ட வருடம்... காணாமற்போனவன கூப்பிட்டு கல்ல‌ மிட்டாய் வாங்கி கொடுத்த கதையா சும்மாயிருந்தவன தூண்டிவிட்டு கட்சி ஆரம்பிக்க வச்சு காணாம பண்ணிட்டாங்க... தொப்பியை கழட்டி தூரவீசிட்டு மறுபடியும் நடிக்க ஆரம்பிச்ச வருடம்.. கட்சியை கடவுள் தான் காப்பத்தனும்...

ரஜினி: குழப்பும் வருடம்... போன வருஷ‌ம் நம்ம விட்டு போன வருஷம்... வர்ற வருஷம் இனுமே வரப்போற‌ வருஷம்... போனது போனதுதான்... வர போறதும் போகப்போற வருஷம் தான்... என்ன குழம்பிட்டீங்களா... குழம்புனா தான் தெளிவு கிடைக்கும்... நல்லா குழம்புங்க... அடுத்த வருசம் பெண் சிங்கம் நூறாவது நாளுக்கு கூப்பிடுவாங்களே, அங்க போய் என்ன பேசற‌துன்னு பாபாஜிதான் சொல்லனும்...

கமல்: சர்வதேசம் இல்லாத வருடம்... இங்க யாரும் சர்வதேச தரத்தோட படம் எடுக்கறதில்லை... எல்லாம் குப்பை... நம்ம நிறைய ஆங்கில படம் பார்க்கனும்... நாம் ஜேம்ஸ் காமரூனுக்கும், ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க்குக்கும் இணையா படம் எடுக்கனும்... சர்வதேச கலாச்சாரத்தோட இருக்குற என் வாழ்க்கையை இங்க கண்டபடி பேசறாங்க... அது மாறனும்... நான் மாத்துவன்... அது தான் எனக்கு நல்ல வருஷம்...

விஜய்: கட்டம் கட்டிய வருடம்... கட்சி ஆரம்பிக்கிறேன்னு சொல்லி வாயதொறந்து, வாயில வாய்புண்ணு வந்தது தான் மிச்சம்... இந்த ராகுல்காந்தி வேற இங்க வந்து கடுப்பேத்திட்டு போயிட்டார்... வேட்டைக்காரனும் கோட்டைவிட்டுருச்சு... இப்படியே போன மூட்டை தூக்க வேண்டியதுதான்...

சரத்குமார்: கடை காலியான வருடம்... பார்லிமெண்ட் தேர்தல்ல 812 வாக்குகள் வாங்கி, நான் எவ்வளவு பெரிய பில்டப் பார்டின்னு மக்களுக்கு நிருபிச்ச வருடம்... கட்சியை காலி செய்துவிட்டு அப்பாவின் காலில் விழுந்து இந்த வருசத்திலேயே ஆசிர்வாதம் வாங்கமுடியலேயேங்கறது தான் பெரிய‌ வருத்தம்...

விஜய்காந்த்: புலம்பல் வருடம்... காங்கிரஸ் எனக்கு விலை பேசுகிறது... நான் அதற்கெல்லாம் மசியமாட்டேன்... யாரோடையும் கூட்டணியில்ல... மக்களோடயும், கடவுளோடையும் தான் கூட்டணி... என்னோட கூட்டணி வைக்கனும்ன தப்புபண்ண மாட்டேன்னு எழுதி என்கிட்ட கையெழுத்துப் போட்டு கொடுங்க... மக்களோட நலனுக்காக இப்ப கூட்டணி வைக்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்... நான் சொன்னா சொன்னதுதான்... சொல்லாதது சொல்லாததுதான்..

வைகோ: சட்டை செய்யாத வருடம்... தேசிய பாதுகாப்பு சட்டத்தில் இந்த வருடம் எத்தனை முறை கைதானேன் என்பதை கண‌க்கெடுக்க ஆளில்லாத வருடம்... தட்டிகேட்க பேரில்லாத‌ வருடம்... பிரபாகரன் உயிரோடு தான் இருக்கிறார்... நான் அம்மா கூட்டணியில் தான் இருக்கிறேன்... கலைஞர் நாடகமாடுகிறார்... சேதுசமுத்திர திட்டம்... முல்லை பெரியார் பிரச்சனை.. ஐய்யய்யோ... சம்மந்தமில்லாம பேச ஆரம்பிச்சுட்டேனே... இது எங்க போய் முடியுமோ தெரியலயே...

நீயும் ஒரு நாள்...

2009-12-28T07:50:00.000-08:00

சுனாமி பினாமி போல வந்து சென்ற நாளை ஐந்தாவது வருடமாக கடந்த 26ந் தேதி வேதனையுடன் நினைவு கூர்ந்தது உலகம்... நாகையில் ஒரு பெண்மணி தரையில் உருண்டு, புரண்டு அழுது புல‌ம்பியது சுனாமி காட்சிகளை மீண்டும் நம் கண் முன்னே கொண்டுவந்தது... இன்னும் அதே வேகத்துடனும், உணர்ச்சியுடனும் அவரிடம் இருக்கும் அந்த சோகம் இழந்த உயிரின் அல்லது உயிர்களின் மீது அவர் கொண்டிருந்த அன்பையும், பாசத்தையும் கட்டவிழ்த்து காட்டுகிறது... அவர் இழந்தது கணவனாக இருக்கலாம், மகனாக இருக்கலாம், மகளாக இருக்கலாம்... அப்பாவாக இருக்காலாம், அம்மாவாக இருக்கலாம்... அது யாரென்று நமக்கு தெரியாதபோதும் அந்த சோகம் நாம்மைத் தாக்கித்தான் போனது... அந்த வேதனை நம்மை பாக்கியில்லாமல் பாதித்தது... நம் ஆறுதல் இது போன்று பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சோகத்தை கொஞ்சமேனும் அசைத்துப் பார்க்குமேனால் அதுவே நமக்கு ஆறுதல்... சுனாமியின் போது நான் எழுதிய ஒரு கவிதை இங்கே வெளியிட்டு அதை சுனாமியில் இறந்தவர்களுக்கு காணிக்கையாக்குகிறேன்...

வீதியெங்கும் சடலங்கள்

கரையெங்கும் பிணங்கள்

கிளைகள் தோறும் சவங்கள்!

கட்டிடங்கள் பலவும் காணவில்லை

படகுகள் எல்லாம் மொட்டைமாடியில்

வாகனங்கள் அனைத்தும் உருமாறி!

கடலில் போனவர்களை

கணக்கெடுக்க ஆளில்லை

மடிந்தவர்களின் ஜாதகத்தில்

சனி எங்கேயிருந்தான்

என்று தெரியவில்லை

கரையிலிருந்த கடவுளெல்லாம்

எங்கே போயின புரியவில்லை!

உன் கோர, கொடூர தாண்டவம்

எதன் பொருட்டு

அப்பாவிகளை அழிப்பதில் உனக்கு

அப்படி என்ன வெட்கமில்லா ஆணவம்!

தட்டிக்கேட்க ஆளில்லை

என்ற கர்வமா

தண்டிக்க மனிதரில்லை

என்ற செருக்கா

அடக்க யாருமில்லை

என்ற திமிரா!

இங்கே அழுபவர்களின்

கண்களிலும் நீர் தான்

அதில் உப்பிருக்கிறது

உன்னிடமும் நீர்தான்

அதிலும் உப்பிருக்கிறது

எப்படி நன்றி கெட்டுப் போனாய்!

உன்னை தினம் பூஜித்து

நொடிக்கொருமுறை யாசித்து

உன்னால் உண்டு உடுத்தி

உறங்கி உயிர் வாழும்

மீனவ ஜாதியை ஏன் இப்படி

கோரமாய் இம்சிக்கிறாய்

கூடயிருந்து குல நாசம்

உன் நிஜ முகமா!

அதிகாரம் இருக்கிறது என்பதற்க்காக‌

இப்படி அரசியல்வாதி போல்

துஷ்பிரயோகமும், துஷ்டப்பிரயோகமும்

செய்து விட்டாயே

இந்த‌ வேத‌ணையும், கோர‌மும் தான்

உன் ஆண‌வ‌த்திற்கு தீனியா

உன் அக‌ங்கார‌த்துக்கு உண‌வா!

துறவரம் கலைத்து

கலவரம் செய்த கடலே

என்றோ அழிக்கப்போகிறாய்

என்று தெரிந்துதான் அன்றே

உனக்கு 'பூதம்' என்று

பெயர் வைத்தார்களோ!

'தான்' என்ற அகந்தை

அழிந்துபோகுமாம்

அப்படி என்றால்

நீயும் ஒரு நாள்...!

செக்ஸில் முகாரி பாடிய என்.டி.திவாரி!

2009-12-27T05:51:00.000-08:00

ஆந்திராவிற்கு இது அந்திம காலமோ என்னவோ, அடுத்தடுத்த அட்டாக்கில் அல்லு ஆடி நிற்கிறது... இப்போது நடந்த அட்டாக் பிரிப்பது சம்பந்தமாக இல்லை, சேர்ந்திருப்பது சம்பந்தமாக... 50லும் ஆசை வரும் என்பதை இனி 85லும் ஆசை வரும் என்று மாற்றிக்கொள்ளலாம் போல... காமத்திற்கு கண்களும் இல்லை வயதும் இல்லை என்பதை உலகுக்கு நிரூபித்திருக்கிறார் ஆந்திர மாநில கவர்னர் என்.டி.திவாரி.

இவர் அனுபவம் வாய்ந்த திறமையான காங்கிரஸ்காரர். மூன்று முறை உத்திரபிரதேசத்தின் முதல் மந்திரியாகவும், ஒரு முறை உத்திரகாண்டின் முதல் மந்திரியாகவும் இருந்திருக்கிறார். தவிர மத்திய அமைச்சராக இவர் இல்லாத முக்கிய போர்ட்ப்போலியோவே இல்லை எனலாம். தொழில்த்துறை, வணிகத்துறை, எரிவாயுத்துறை, வெளியுறவுத்துறை, நிதித்துறை என்பவை இதில் அடக்கம்... கூடவே திட்டக்கமிஷன் சேர்மன் பதவி, சரன் சிங்கின் ஜனதா ஆட்சியில் மந்திரி பதவி போன்றவைகளும் உண்டு.

ராஜிவ் காந்தி இறந்தபோது அடுத்த பிரதமர் மந்திரிக்கான போட்டியில் இவர்தான் முதலிடத்தில் இருந்தார். இவரின் போதாத காலம், நம்ம நல்ல காலம் அந்த தேர்த்லில் அவர் தோற்றதால் (நல்ல வேளை... பார்லிமெண்ட் வளாகத்தில் ஏதும் நடந்து தொலைக்காமல் போனது...) ஆலமரத்துக்கு கீழ கிடந்தவனுக்கு ஹார்லிக்ஸ் கிடைச்ச மாதிரி நரசிமராவுக்கு அடித்தது அந்த அதிர்ஷ்டம். அத‌ன்பிற‌கு அர்ஜுன் சிங்குட‌ன் இணைந்து த‌னி க‌ட்சி ஆர‌ம்பித்து, வியாபார‌ம் ச‌ரியில்லாததால் கட்சி க‌டையை மூடிவிட்டு சோனியாகாந்தி தலை‌மையில் மீண்டும் காங்கிர‌ஸில் இணைந்து க‌வ‌ர்ன‌ர் ப‌த‌வியை வ‌ங்கிக்கொண்டு ஆந்திராவிற்கு வந்து சேர்ந்தவர்.

இப்படிப்பட்டவர் மூன்று பெண்களுடன் கொஞ்சி குழாவி சல்லாபத்தில் இருந்த காட்சிகளை எப்படியோ சுட்டு உலகத்துக்கு காட்டி புண்ணியத்தை வாங்கிக்கொண்டது ஏபிஎன் ஆந்திர ஜோதி சேனல்... தெலுங்கானா தெலுங்கானா என்று பித்துபிடித்து தெரு தெருவாய் திரிந்தவர்களையும் திரும்பி பார்க்க வைத்தது. அந்த மூன்று பெண்களும் கவர்னர் மாளிகைக்கு வேலைக்காக எடுக்கப்பட்டவ‌கள் (எந்த வேலைக்கு...) என்கிறது மாளிகை வட்டாரம்... ஆனால் இவர்கள் விபசார தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள் என்பதும், அவர்களை மாளிகைக்கு அனுப்பி வைத்தது திவாரியின் சொந்த ஊரான உத்ரகாண்டை சேர்ந்த ராதிகா என்பதும் வெளியுலக செய்தி. இந்த ராதிகா எப்போது ஆந்திரா வந்தாலும் அவருக்கு கவர்னர் மாளிகைத்தான் கெஸ்ட் ஹவுஸாம்( அட கஷ்டகாலமே...). ராதிகாவுக்கு கல்குவாரி குத்தகையை எடுத்து தருவதாக திவாரி கூறியிருக்கிறார், ஆனால் அதை செய்யாமல் இழுத்தடித்ததால் கோபத்தில் இருந்த ராதிகாதான் இந்த வீடியோ எடுக்க ஏற்பாடு செய்தவர்... இதை தனியார் தொலைக்காட்ச்சிக்கு கொடுக்கப்போவது தெரிந்து மிரட்டியிருக்கிறது திவாரி குரூப், அதையும் மீறி இதை அந்த தனியார் தொலைக்காட்சிக்கு தாரைவார்த்திருக்கிறார் ராதிகா அம்மணி.

அந்த மூன்று பெண்களில் ஒருவர் கர்ப்பவதியாம் (இதெல்லாம் அடுக்குமா திவாரி) இந்த விசயத்தில் கவர்னரின் தனி அதிகாரி (இப்ப தான் தனி அதிகாரின்னா என்னாங்கற அர்த்தமே புரியுது) அரவிந்த் சர்மாவுக்கும் தொடர்பு உண்டாம் (என்ன மாதிரி தொடர்புன்னு கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்க‌ அரவிந்த்...). இன்னும் இதில் எம்பி, எம்எல்ஏக்களுக்கும் தொடர்பு இருக்காம் (இவர்களுக்கு எதில் தான் தொடர்பில்லை) இவரை சந்திக்க யாரும் மாளிகை வந்தால், திவாரி 'அந்த' அறையிலிருந்து வந்து தான் சந்திப்பாராம்... சந்திப்பு முடிந்தாதும் திரும்பியும் அங்கே சென்று விட்ட இடத்திலிருந்து முகாரியை தொடருவாராம்... (என்ன பாஸ்... தமிழக இளைஞர்களை தன் சேவையால் ரட்சித்துக் கொண்டிருக்கும் சேலம் சித்த வைத்திய சிரோன்மணி தாத்தாவிடம் ஏதும் லேகியம் வாங்கி சாப்புடுறீங்களா என்ன...)

சமீபத்தில் முன்னால் மத்திய மந்திரி ஷேர் சிங்கின் 29 வயது பேரன் ரோகித் சேகர் தான் திவாரியின் மகன் என்றும் (கர்மமடா சாமி... இதே வேலையாத் தான் இருந்திங்களா திவாரி சார்... இன்னும் உங்க குப்பையை கிண்டுனா என்னென்ன வரப்போகுதோ...), இதை மரபணு சோதனையின் மூலம் நிரூபிக்கத் தயார் என்றும் டெல்லி உயர்நீதி மன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தார். ரோகித் 18 வயதை கடந்து விட்டதால் அந்த‌ வழக்கை தள்ளுபடி செய்த்து நீதிமன்றம்... (என்ன நீதியிது... 18 வயது ஆகிவிட்டால் இழைக்கப்பட்டால் அநீதியும், உண்மையான தந்தை யார் என்பது பற்றிய நீதியும் மறைக்கப்பட்டு விடுமா...) தலை தப்பியதடா சாமி என்று நிம்மதியாக பெருமூச்சு விட்டவர், மாநில‌மே தெலுங்கானாவில் ஆட்ட‌ம் க‌ண்டு நிற்க, அதுபற்றியெல்லாம் கவலையின்றி தன் ஆட்டத்தை தொடர்ந்தார்... அப்படி இருந்தவரைத் தான் நடுதெருவில் கொண்டுவந்து நிறுத்தி கும்மியடிக்க வைத்து விட்டார் ராதிகா.

தெலுங்கானாவை விட்டு விட்டு இந்தப் பக்கம் கவனத்தை திருப்பலாம் என்று ஆந்திர எதிர்கட்சிகளும், மாதர் சங்கங்களும் எத்தனித்து, உருவ பொம்மை எரித்து, போராட்டம் தொடங்கியதுமே உடல் நிலை(!) சரியில்லை என்று கவர்னர் பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டார் திவாரி... சரி, இத்தோடு முடிந்து விட்டதா இந்த பிரச்சனை என்பது தான் கேள்வி... சாதாரண ஒருவன் விபச்சாரத்தில் ஈடுபட்டு ஆதாரத்தோடு சிக்கினால் அவர்களை விபச்சாரத் தடுப்பு சட்டத்தில் கைது செய்து, தண்டனை வாங்கிக்கொடுக்கும் காவல்துறை... ஆனால் இங்கே வீடியோ ஆதாரத்துடன் சிக்கியிருக்கிறார் திவாரி, அவரை ஏன் கைது செய்யவில்லை... அவரின் மீது ஏன் எந்த வழக்கும் தொடரப்பட‌வில்லை... கட்சிகள் திவாரியின் ராஜினாமாவைத் தான் கேட்டார்களே ஒழிய, அவர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்து கைது செய்ய சொல்லி போராடவில்லை... ஏன்? நியாயமும், நீதியும், சட்டமும் மனிதனுக்கு மனிதன் மாறுபடுமோ... நீங்கள் தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்!

தமிழுக்கு தனியிடம் தரும் ஏ ஆர் ரஹ்மான்!

2009-12-25T09:17:00.000-08:00

ர‌ஹ்மான் என்னும் புய‌லின் வேக‌த்துக்கு ஈடுகொடுக்க‌ முடியாம‌ல் த‌டுமாறுகிற‌து இசை... இதையும் வாங்கிச்செல்லுங்க‌ள் என்று அவர் வீட்டு வரவேற்பறைவயில் வ‌‌ந்து காத்திருக்கின்ற‌ன‌ விருதுக‌ள்... இவ‌ரை ம‌ட்டும் அணைத்து அணைத்து காதலிக்கிறது புக‌ழ்... எங்க‌ளையும் கொஞ்ச‌ம் சீண்டிப்பாறேன் என்று நெருங்கி நெருங்கி வ‌ந்து ஒவ்வொரு முறையும் தோற்றுப்போகிற‌து ஆணவ‌மும், அக‌ந்தையும்... இங்கே உய‌ர‌ம் கூட‌ கூட‌ அட‌க்க‌ம் கூடுகிற‌து... க‌ட‌மை ஏற‌ ஏற‌ பொறுமை ஏறுகிற‌து... இவ‌ரை ஒன்றும் செய்ய‌முடியாது என்று ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கைப்பார்க்கிற‌து வேத‌ம் ஓதும் சாத்தான்.

தமிழகத்தில் பிறந்து, தமிழில் பேசி சந்தோசப்பட்டால் மட்டும் போதாது, அதை மேன்மேலும் உயர்த்துவது எப்படி என்று சர்வ காலமும் யோசிக்கிறார் அவர்... அதனால் தான் ஒரு ஆங்கில படத்தில் ஒரு தமிழ் பாட்டை புகுத்தி அசால்ட்டாக ஒரு அசாத்தியமான செயலை செய்திருக்கிறார்...

உலக திரை துறையினரின் உயரீய கனவு என்பதைவிட எட்டமுடியாத கனவு ஆஸ்கார்... அந்த ஆஸ்கார் விருது வாங்க அரங்கத்தின் பிரமாண்டமான மேடையில் ஏறிய இந்த தமிழன் பேசிய வார்த்தைகள் 'எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே...' என்று தமிழில்... சுத்த தமிழில் கூறிவிட்டு, ஆனந்த விகடனில் அட்டைப்படமாக வந்தாலே ஆண்டுகணக்காய் அலப்பரையை கொடுக்கும் நம்ம ஆட்களுக்கு மத்தியில் இவ்வளவு பெரிய சாதனையை செய்துவிட்டு அப்பவும் அடக்கமாகத் தான் கைகட்டி நின்றார்... இதை காதில் கேட்ட அடுத்த நிமிடமே அனைத்துலக தமிழர்களின் காதுகளிலும் கனகாம்பர வாசனை வீசியது உண்மை... மயிற்கால்கள் சிலிர்த்து குத்திட்டு நின்றது உண்மை... சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு புரியுமா, புரியாதா... என்ன நினைப்பார்கள் என்றெல்லாம் எந்த யோசனையும், தடுமாற்றமும் இல்லை இந்த தமிழனிடம்... அந்த இடத்தில் அப்படி பேசிவிட ஒரு பொதுவான மொழி தாண்டிய கலைஞனுக்கு எவ்வளவு பெரிய துணிச்சல் வேண்டும் என்பதை நினைக்கையில் பிரமிப்பு வருவது இயற்கை... அவர் குறிக்கோள் ஒன்றே ஒன்று தான், அது தமிழுக்குப் பெருமை சேர்ப்பது.

இவர் நமக்கு தமிழில் வரமாய் தந்திருக்கும் 'வந்தே மாதரம்...' வரலாற்றில் பதிந்து போன ஒன்று. 'தாய் மண்ணே வணக்கம்...' என்ற மயக்கும் குரலும், மந்திர வார்த்தையும், மண‌க்கும் இசையும் கருவிலிருக்கும் குழந்தையைகூட கவர்ந்திழுக்கும் அற்றல் பெற்றது... சுபாஸ் சந்திரபோஸ் கையில் மட்டும் இது அப்போது கிடைத்திருந்தால் இன்னும் சில வருடங்களுக்கு முன்னமே சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கும் என்பது திண்ணம்.

எவ்வளவோ வேலை பளுவுக்கு மத்தியிலும் யாருடைய துணையுமில்லாது தன் சொந்த முயற்சியில் இதய பூர்வமாக ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்... அது திருக்குறளை இசை வடிவமாக்குவது... ராப் பாடகர் ப்லேஸ்ஸும் இதில் இணைந்திருக்கிறார்... இவர் 'சிவாஜி த பாஸ்' பாடியவர்... VH1 சேனலில் பாடிக் கொண்டிருக்கும் முதல் இந்தியர்... இந்த முயற்சிக்கு ர‌ஹ்மான் சொல்லும் காரணம் 'திருக்குறளின் பெருமையை அதன் தொண்மை மாறாமல் அடுத்த தலைமுறைக்கு எளிதாக எடுத்து செல்ல‌ வேண்டும்...' என்பது தான். அரசியல்வாதிகள் கவனிக்க, 'அடுத்த தேர்தலில் ஜெயித்து விட...' என்பது போல் உங்கள் காதுகளில் ஏதாவது தப்பாக விழுந்து தொலைக்கப்போகிறது... மனிரத்தினத்தையும், வைரமுத்துவையும் அழைத்து ஆல்பத்தை போட்டு காட்டியிருக்கிறார் ரஹ்மான்... அதன் இறுதி வடிவம் சீக்கிரம் வந்து விடும்... இது வெளிவரும் நாளில் இளைஞர்கள் திருக்குறள் பக்கம் திரளுவார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இதற்கெல்லாம் முத்தாய்ப்பாகத்தான் அந்த ஆங்கில படத்தில் தமிழ் பாடல்... படத்தின் பெயர் கப்புல்ஸ் ரீட்ரெட்... இதன் இயக்குனர் பீட்டர் பில்லிங்ஸ்லி... படத்தின் ஒரு காட்சிக்காக இவர் ரஹ்மானிடம் கேட்டதோ ஏதாவது ஒரு ஆப்பிரிக்க ரக பாடலை... ரஹ்மான் கொடுத்ததோ கலப்படமில்லாத சுத்தமான ஒரு தழில் பாடலை... ரொமான்டிக் மெலொடியான அந்த பாடலை இசையோடு சேர்த்து எழுதியதும், பாடியதும் ரஹ்மானே... இந்த பாடலை கேட்ட இயக்குனர் எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை... கிட்டத்தட்ட மூன்று நிமிடங்கள் ஓடும் இந்த பாடல் படத்தின் வெற்றிப்பாடல் ஆகிவிட்டது.

மஹாராஷ்ட்ராவில் மாட்டு வண்டி கவிழ்ந்ததை மறுநாள் மத்தியானம் வரை காட்டி, மாட்டு வண்டிகாரனிடம் மாஞ்சி, மாஞ்சி பேட்டியெடுத்து எக்ஸ்குளூசிவ் என்று போடுவதும், இந்த மட்டுவண்டி விபத்து நடக்கும் என்று நேற்றே தெரியும் என்றும், இதற்காக ஆளும் கட்சி மந்திரியையும், எதிர்கட்சி எம்பியையும் உட்கார வைத்து யாரை பதவி நீக்கம் செய்யலாம் என்று காரசாரமாய் விவாதிக்கும் NDTV, CNN IBN, Times Now போன்ற‌ ஆங்கில டிவி வகையராக்கள், அன்று உலக அதிரடி நாயகன் ஜாக்கிஜான், உலக நாயகன் படத்துக்காக சென்னை வந்தபோது பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை... பிரத்தியேமாகவெல்லாம் இதை காட்டவில்லை... வெரும் செய்தியாகத்தான் காட்டினார்கள்... தமிழ் வளர்வது எப்போதும் அவர்களுக்கு பிடிக்காது, அதன் வளர்ச்சியை கண்டு பொறாமைப்படும் அவர்கள் ரஹ்மானிடம் வயிற்றெரிச்சலில் கேட்ட கேள்வி 'எதற்காக ஆங்கில படத்தில் தமிழ் பாடல் போட்டீர்கள்...' என்பது தான்.

உள்ளூர் கதையை முதலில் பாரு, வெளியூர் கதையை அப்புறம் பார்க்கலாங்கற மாதிரி, ரஹ்மான் விசயத்தில் நம்மூர் அரசியல்வாதிகள் என்ன செய்திருக்கிறார்கள்... உளியின் ஓசையின் சிற‌ந்த‌ வ‌ச‌ன‌க‌ர்த்தா விருது உட்ப‌ட‌ எந்த‌ விருது என்றாலும் மெள‌ண்ட் ரோட்டில் மாநாடு ந‌ட‌த்திவிடுகிற‌ க‌லைஞராக‌ட்டும், க‌ட்சியை களைத்து விட்டு கொட‌நாட்டில் குடியேறிவிட‌லாம் என்ற‌ எண்ண‌த்தில் இருப்ப‌துபோல் தோன்றும் புரட்சித் தலைவியாகட்டும், தமிழ், த‌மிழ் என்று தின‌ம் வாயல் த‌ண்டால் எடுத்து கொண்டிருக்கும் ம‌ருத்துவராகட்டும், ஆஸ்கார் என்கிற‌ அசாத்திய‌ உய‌ர‌த்தை எட்டிவிட்ட‌ ஒரு த‌மிழ‌னை இவ‌ர்க‌ள் க‌ண்டுகொள்ளாத‌து ஏன்? விழா எடுத்து கெள‌ர‌விக்காத‌து ஏன்? ஒருவேளை ர‌ஹ்மான் அர‌சிய‌லுக்கு வ‌ந்து விடுவாரோ என்கிற‌ அவ‌ச‌ர‌ புத்தியா... வ‌ள‌ர்த்து விட்ட‌வ‌ர்க‌ளெல்லாம் த‌லையில் ஏணியில்லாமல் ஏறி ஆணி அடிக்கிறார்களே அது போல இவரும் ஏதும் செய்துவிடுவார் என்று பயமா... எந்த கண்றாவியாக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு ஒரு சொல்... தழிழுக்காக பேசுவதை நிறுத்துங்கள்... ரஹ்மானைப்போல் சத்தமில்லாமல் செய்து காட்டுங்கள்.

அல்லா ரெக்கா ரஹ்மான் நலமுடன் பல்லாண்டு வாழவேண்டும், மென்மேலும் வளரவேண்டும்... தமிழ் அவரால் இன்னும் பல உச்சிகளை தொட வேண்டுமென மார்கழி வாழ்த்துகிறது... நீங்க‌ளும் வாழ்த்துங்க‌ள், வாழ்த்து வாழ‌ வைக்கும்!

அந்த ஆங்கில படத்தின் ரஹ்மானின் தமிழ் பாடல் கீழே:

குறு குறு கண்களிலே... எனை அவள் வென்றாலே

இதோ இதோ அவள் எனை பதம் பார்க்கிறாள்...

சிறு சிறு பெண் நிலவே... என் துணை ஆவாயோ

சிறு சிறு பெண் நிலவே... என் பசி தீர்ப்பாயோ

இதோ இதோ அவள் எனை பதம் பார்க்கிறாள்...

குறு குறு கண்களிலே... இதோ இதோ அவள்...

வாங்க... பஜ்ஜி சாப்பிடலாம்!

2009-12-22T09:13:00.000-08:00

அலுத்த நேரத்தில் ரோட்டோர டீக்கடைகளில் பஜ்ஜி சாப்பிட்டுக் கொண்டே டீ குடிப்பவரா நீங்கள்... அப்படின்னா வங்க, இது உங்களுக்குத்தான்.

வழக்கம் போல அன்றும் சாயங்கால நேரத்தில் அலுவலக நண்பர்களுடன் பக்கத்து கடைக்கு டீ சாப்பிட சென்றோம்... 'என்ன ஆனாலும் இன்று பஜ்ஜி மட்டும் சாப்பிட்டு விடக்கூடாது...' என்று சக்தி வினாயகர் தலையில் சத்தியம் செய்துவிட்டுத்தான் எப்போதும் கடைக்குள் செல்வது வ்ழக்கம்... என்றாலும் கடைக்குச் சென்றவுடன், வாசலில் நின்றுக்கொண்டு வருத்தமே இல்லாமல் வாங்கித் தின்று கொண்டிருப்பவர்க‌ள் நம் கண்ணில் பட்டு கொஞ்சம் கலங்க வைப்பார்கள்... அதையும் மீறி கட்டுக்கோப்போடு உள்ளே சென்று அவசர அவசரமாக டீ போட சொல்லி விட்டு கத்திருந்த வேலையில் தான் அந்த அசம்பாவிதம் நடந்தது... கடைக்காரர் எங்களைப் பார்த்து 'பஜ்ஜி சாப்பிடுங்க சார்... நல்லா சூடா இருக்கு...' என்றார். வேண்டா வெறுப்புக்கு 'ஏண்டா கேட்டாய்...' என்பது போல் அவரை திரும்பி பார்த்தாலும், 'எப்படா கேட்பான்...' என்று எதிர்பார்த்து கத்திருந்த அடிமனது எகிறி குதித்தது.

அடிமனது எண்ணங்களை அசிங்கப் படுத்திவிடக்க் கூடாது என்கிற நல்ல எண்ணத்தில் ஒருமுறை பஜ்ஜிப்பக்கம் திரும்பினால், அது பர்தா போடாத பருவ மங்கைப் போல பளபளவென நம்மைப்பார்த்து கண் சிமிட்டியது... சரி தான் என்று கட்டுப்பாட்டை உடைத்தெரிந்துவிட்டு இன்னைக்கு ஒருநாள் சாப்பிட்டு தொலைப்போம் என்று ஒரு பஜ்ஜியை கையில் எடுத்தேன்... கூட வந்த நண்பர்களில் கனிகண்ணனைத் தவிர ஜேபியும், சந்த்ருவும் என்கூட சேர்ந்து கொண்டார்கள். நான் அதற்காகவே வைக்கப்பட்டிருந்த துண்டு பேப்பர்களில் ஒன்றை எடுத்து பஜ்ஜியை அதனுள் சுருட்டி அமுக்க ஆரம்பித்தேன்... செக்கில் எண்ணை பிழிவது மதிரி காகிதத்தை கடந்து வெளியே வந்தது எண்ணை... வரலாற்று சிறப்புமிக்க அந்த பஜ்ஜியில் எண்ணைப்பிழியும் செயலை செய்து முடித்து, பஜ்ஜியை ஒரு வாய் கடித்தேன்... அதுவரை நடப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கனிகண்ணன் அதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல மெதுவாக வாய் திறந்தான்.

'ஏன் சபா... இந்த பேப்பர எடுத்து இந்த அமுக்கு அமுக்குறீங்கள... இதுக்கு முன்ன இந்த பேப்பர் எங்க இருந்ததோ... எப்படி இருந்ததோ... என்னவா இருந்ததோ...' என்று ஆரம்பித்தான்.

'என்ன சொல்ல வர்ற இப்போ...' என்றேன் சாப்பிடுவதை நிறுத்தாமல்.

'இல்ல... உங்க வீட்லயும் பேப்பர் வாங்கறீங்களே... நீங்க அத எப்படியெல்லாம் யூஸ் பண்றீங்க... கடைசியா அத‌ மடிச்சி பக்குவமா கடையில போடறீங்களே, அது தான் இங்க வந்து சேருது... காலையில கூட எங்க ரூமுக்கு வர்ற பேப்பர எடுத்து நான் என்ன துடைச்சேன்னா...' என்று மேலும் விடாமல் லந்து கொடுத்தவனை, ராங் நம்பர் வந்த மொபைல் போனை கட் செய்வது மாதிரி சட்டென கட் செய்தேன்... ஒருத்தன் பஜ்ஜி சாப்புடறது குத்தமாடா... அதுக்கு இந்த‌ அள்வுக்கு ஆராய்ச்சி தேவையா... இவ‌னையெல்லாம் ஆள‌ வைச்சு ஆப்கானிஸ்தானுக்கு க‌ட‌த்த‌னும்னு மனசுல நினைச்சுக்கிட்டேன்... கண்டவன் சொல்ற கண்டதையும் கேட்டுக்கிட்டு அதுக்காகவெல்லாம் நாம நம்மை மாத்திக்கமுடியாது என்று ஜேபியும், சந்துருவும் எடுத்த பஜ்ஜியை சாப்பிட்டுவிட்டாலும் என்னைப்போலவே செம கடுப்பில் தான் இருந்தார்கள்... மவனே... நீ மாட்டு, உன் மண்டையுலேயே மாண்டலின் வாசிக்கலன்னா பார்த்துக்கோ என்று கர்வத்தை வளர்த்துக்கொண்டோம். (ஜேபியும் இதேபோல ஒரு லந்து பார்டி தான், இவர் லீலைகளை பிறகு ஒரு கட்டுரையில் எழுதுகிறேன்).

'போதும்... இத்தோட நிறுத்திக்க... நான் இந்த பஜ்ஜிய சாப்பிடுறது தான உனக்கு பிரச்சனை... வேண்டாம் போ...' என்றபடி மீதமிருந்த பஜ்ஜியை அருகில் படுத்துகிடந்த நாயின் முகத்தருகே தூக்கிப் போட்டேன்... நல்ல உறக்கத்திலிருந்த அந்த நாய் தன் அருகில் ஏதொ ரசாயனா அணுகுண்டு தான் விழுந்துவிட்டதோ என்று நினைத்து திடுக்கிட்டு முழித்தது... அருகில் ப்ஜ்ஜியை பார்த்ததும் தான் பயங்கர கடுப்பாகி விட்டது போல, அப்படியே திரும்பி என்னைப் பார்த்தது ஒரு முறை முறைத்தது... ஏனோ என் தொப்புலைச் சுற்றி ஊசிப் போடுவது போல் ஒரு நினைவு மனதில் தேவையில்லாமல் தோன்றி மறைந்தது.

'டிஸ்டர்ப் பண்ணதுக்கு சாரி... ஏதோ தெரியாம‌ தப்பு நடந்துப்போச்சு... கோவிச்சுக்காதிங்க... நீங்க தூங்குங்க...' என்பது போல் நான் பார்த்த பிறகுத்தான் சமாதானமாகி மறுபடியும் தூக்கத்தைத் தொடர ஆரம்பித்தது... காசியிலிருக்கும் கைலாசனாதர் மேல் சத்தியமா சொல்றேன் அந்த நாய் பஜ்ஜிய தொடவேயில்லை... அதுக்கு எதாவ‌து கொல‌ஸ்ட்ரால் பிர‌ச்ச‌னை இருக்குமோ என்று சந்தேகப்பட்டு விசாரித்த‌தில், அதெல்லாம் இல்லை, ஒரு நாளைக்கு நாலுப்பேரை கடித்து கறியை எடுக்கும் அளவுக்கு ந‌ல்ல‌ ஹெல்த்தியாக‌த்தான் இருக்கிற‌து என்று சொன்னார்க‌ள்.

'எப்படி...' என்றேன்.

'ரொம்ப சிம்பில்... அது இந்த‌ கடை பஜ்ஜியை சாப்பிட‌ற‌தே இல்லையே...' என்றார்க‌ள்

'போதுமடா சாமி... ஆளைவிடுங்க...' என்று அதற்குமேல் அங்கே இருந்தால் கீழ்பாக்கத்தில் இடம் நிச்சயம் என்பதால் உடனே அங்கிருந்து அபீட் ஆனேன்.

(பி.கு: இதற்கும் நீங்கள் பஜ்ஜி சாப்பிடுவதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை... என்றாலும் சாப்பிடுவதற்கு முன் நாயைப்பற்றி யோசியுங்கள்)

வேட்டைக்காரன் - மற்றுமொரு மசாலா!

2009-12-19T08:44:00.000-08:00

விஜய் எட்டுக்குடி முருகனுக்கு எட்டுமுறை காவடி எடுத்து வேண்டிக் கொண்டாரோ என்னவோ தெரியவில்லை இனி நல்லப்படம் நடிக்கவே கூடாது என்று உறுதியாக இருக்கிறார் போல... படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தால் பத்து நிமிடமாவது படத்தின் பாதிப்பு மனதில் இருக்க வேண்டும், ஆனால் இந்தப்படம் பார்த்தப்பிறகு அந்த பாதிப்பு எதுவும் இல்லை.

விஜய் படத்தின் கதையை பச்சபுள்ளைகிட்ட கேட்டாக்கூட பல்லுவிலக்காம பளிச்சின்னு சொல்லிடும் படம் பாக்குறத்துக்கு முன்னாடியே... இருந்தாலும் நானும் சொல்லிடறேன்... விஜய், தேவராஜ்(ஸ்ரீஹரி) என்னும் கடமை தவறாத போலீஸ் அதிகாரியின் வேலையில் கவரப்பட்டு அவரைப்போலவே போலீஸ் அதிகாரியாக வேண்டும் அன்று ஆசைப்படுகிறார்... நாலாவது அட்டம்டில் +2 பாஸ் செய்யும் அவர் தேவராஜ் படித்த அதே கல்லூரியில் படிக்க‌ சென்னை வருகிறார்... (இத்தோடு சரி, இனி அவர் அப்பா, அம்மாவை படத்தில் பார்க்கமுடியாது...) அங்கே செல்லா என்கிற ரவுடி, தான் பார்த்து, பிடித்துப்போன பெண்களை கற்பழிக்கிறார்(இதில் வேறு ஒருமுறை தொட்ட பெண்ணை அவர் மறுமுறை தொட மாட்டாராம்). அப்படி அவர் வகுப்பறைத்தோழிக்கு ஒரு சூழ்நிலை வருகிறது, அதில் தளையிட்டு செல்லாவை அடித்து துவைத்து பார்சல் செய்து ஹாஸ்பிடலுக்கு அனுப்பிவைக்கிறார்...

அதற்காக விஜயை கைது செய்து என்கவுண்டரில் போட்டுத்தள்ள முடிவு செய்கிறார் செல்லாவின் அளான போலீஸ் அதிகாரி கட்டப்பொம்மன் (ஷாயாஜி ஷிண்டே). செல்லாவின் அப்பாவான வேதநாயகம்(சலீம் கவுஸ்) விஜயை பழிவாங்க கதைக்குள் ஆஜராகிறார். அவர் தன் மகனை அடித்தவனையே தன் காரில் அழைத்துக்கொண்டு தன் வியாபார தலங்களை சுற்றிக்காட்டுகிறார்... அதை வைத்து விஜய் அவைகளையும், வேதநாயகத்தையும் எப்படி அழிக்கிறான் என்பதுதான் கதை (அப்பாடா...).

சண்டைக் காட்சிகளில் நிறைய ஆக்ரோசம் காட்டியிருக்கிறார்... ஆனால் எந்த சண்டையும் தரையில் இல்லை... ஆகாயத்தில் பறந்து பறந்து தான்... பாடல்கள் எல்லாமே பாஸ்ட் ட்ராக் தான்... நன்றாக தாளம்போட வைக்கிறது... வழக்கம் போல‌ நடனத்தில் அசத்தியிருக்கிறார் விஜய்... இந்த இரு விசயத்தையும் பொறுத்தவரை அவர் ரசிகர்களுக்கு வேட்டைத்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை... (சின்னத்தாமரை பாடலுக்கு விஜய் வைத்திருக்கும் ஹேர் ஸ்டைல் இருக்கிறதே... கண்றாவியாக இருக்கிறது. இந்த ஸ்டைல் விஜய்க்கு நண்பர்கள் வைத்திருக்கும் பெயர் 'ஒண்டிப்புலி'. 'நான் அடிச்சா' பாட்டை கூட இப்படித்தான் பாடறாங்க, 'நான் நடிச்சா தாங்க மாட்ட.. நாலு நாளு தூங்கமாட்ட... போய்பாரு வீடு போயி சேர மாட்டன்னு...').

காமடி நடிகர்களை ஏன் தவிர்த்தார்கள் என்று தெரியவில்லை... அந்த வேண்டாத வேலையையும் அவரே செய்கிறார்.. காமடி அவருக்கு வரும் தான் என்றாலும் இந்த படத்தில் அவ்வளவாக சிரிப்பு வரவில்லை என்பது தான் உண்மை.

அனுஷ்கா வருகிறார்... சிரிக்கிறார்... அழுகிறார்... முடிந்த அளவுக்கு உடம்பை காட்டுகிறார்... நடனமாடுகிறார்... நடிக்கிறாரா என்றால் அதற்கு வாய்ப்பே கொடுக்கவில்லை இயக்குனர் பாபு சிவன், அந்த மாதிரி தர்மசங்கடங்களை கொடுக்காமல் இருந்ததற்க்கு அவர் இயக்குனருக்குத் தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்... அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை அவரைப்பற்றி சொல்ல.

முழுசாய் மூன்று மணி நேரத்தை முழுங்கி ஏப்பம் விடுகிறது படம்... முதல் பாதி அப்படி, இப்படி ஜாலியாகப் போய்விடுகிறது, அதற்காக இயக்குனரை பாராட்டலாம்... இரண்டாவது பாதியிருக்கிறதே... அப்பப்பா... அங்கிருந்து தப்பித்து நாம் வெளியே வந்துவிட்டால் மாசானி அம்மனுக்கு கோவிலுக்கு போய் மாவிளக்கு போட்டு அதற்கான வேண்டுதலை நிறைவேத்தலாம். இடையிலேயே வில்லன் 'ஹீரோ பெரிய ஆள்...' என்றும் அவனை நாம் ஒன்றும் பண்ணமுடியாது என்றும் ஹீரோ புகழ ஆரம்பித்துவிட்டால் அதற்குப்பிறகு எப்படி படம் விறுவிறுப்பாக போகும் என்பதை இயக்குனரிடம் கேட்டவேண்டும்.

பஞ்ச் டயலாக் என்ற பெயரில் கண்டதையும் பேசி காதில் கலவரத்தை உண்டு பண்ணுகிற வேலையை இனியும் விஜய் நிறுத்தாமல் செய்தால் காதுகள் காலாவதியாகும் சட்டத்தின் கீழ் அவர் மீது ஏதாவது வழக்கு தொடரலாமா என்று யாராவது ஓய்வுபெற்ற நீதிபதியிடம் விசாரிக்க வேண்டும்.

விஜய் தன் நடிப்பின் மீது நம்பிக்கை இழந்து வருகிறார் என்று தோன்றுகிறது. அதனால் தான் இப்படி மசாலா மேல மசாலா தடவி நம்ம மண்டையில புகுந்து மட்டன் பிரியாணி கிண்றார்ன்னு நினைக்கிறேன்... விஜய் சார், உங்களுக்கும் நடிக்க வரும்... நம்பிக்கையில்லேனா நீங்க நடிச்ச துள்ளாத மனமும் துள்ளும், காதலுக்கு மாரியாதை போன்ற பழைய படங்களோட பழைய டிவிடி வாங்கி போட்டுப்பாருங்க, அப்பவாவது அது உங்களுக்கு புரியும். ரஜினிப்படம் நல்லாயில்லன்னாலே நாளைக்கு வந்து மீதிய பாத்துக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு இடைவேளையோட எழுந்திருச்சி போயிடறாங்க... அதனால இனிமேலாவது நடிக்க முயற்சிப்பண்ணுங்க... பஞ்சையும், மசாலாவையும் வச்சு மீதி காலத்த ஓட்ட ட்ரை பண்ணாதீங்க.

வெயில்ல‌ வெளியே போனா வெக்கை, விஜய் படத்துக்குப் போன மொக்கை எங்கிற பார்முலாவை சீக்கிரம் மாத்துங்க மிஸ்டர் இளய தளபதி!

தெலுங்கானா - தீர்ப்பு திருத்தப்படுமா!

2009-12-17T23:20:00.000-08:00

பிரிவு என்ப‌து எங்கேயும் க‌ஷ்ட‌ம் தான்... வீட்டில், நட்பில், உறவில், வாழ்க்கையில் என்றில்லை நாட்டிலும் கூட‌ அது பாதிப்பை ஏற்ப‌டுத்தும்... ஏற்படுத்துகிறது... ஏற்படுத்திவிட்டது... ஜீராவில் மூழுகிய‌ குலோப்ஜாமூனைப் போல‌ கிள‌ர்ச்சியில் மூழுகிக்கிட‌க்கிற‌து ஒரு மாநில‌ம். போராட்டம், கடையடைப்பு, மறியல், பஸ் எரிப்பு எனறு அவசரகதியில் சம்பவங்கள் தினமும் நடந்தபடியே இருக்கின்றன.

தெலுங்கானா விசயத்தில் இன்று ஒரு நிலைப்பாடு, நாளை ஒரு நிலைப்பாடு என்று அங்கே அரசியல்வாதிகள் அடிக்கும் அந்தர் பல்டிக்காக அவர்களுக்கு என்ன அவார்டு கொடுக்கலாம் என்று ஆழ்ந்த யோசனையில் இருக்கின்றன அனைத்துலக‌ யுனிவர்சிடிகளும். என்ன தின்னால் பித்தமும், சித்தமும் தெளியும் என்று தெரியாமல் திணறி திண்டாடி தெருவில் வந்து ஒப்பாரி வைக்கின்றன எல்லா கட்சிகளும். தெலுங்கானாவை பிரிப்பதா, சேர்ப்பதா என்பது பற்றியெல்லாம் இவர்களுக்கு பெரிய கவலையோ, வருத்தமோ கிடையாது... இதனால் இவர்கள் கட்சிக்கு எதிர்காலத்தில் ஏற்ப்படப்போகும் நன்மை தீமைகளைப் பற்றித்தான் இவர்களின் கவலை... அல்ஜீப்ராவிலும் வகுத்தும், கால்குலசிலும் பெருக்கியும், ட்ரிக்னாமன்ரியில் கழித்தும் இவர்கள் கணக்குப் போட்டு போட்டு, அடிக்கும் வெள்ளத்தில் அடித்துப்போய்விடாமல் தங்களை காப்பாற்றிக் கொள்ள‌ அல்லாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ராயல்சீமா மற்றும் கடலோர ஆந்திர எம்எல்ஏக்கள், எம்பிக்கள் தங்கள் பதவி விலகல் கடிதம் கொடுத்திருக்கிறார்கள்... அவர்களுக்குத் தெரியும் பதவி விலகல் கடிதம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது என்று. காரியம் செய்ய காசிக்குப் போனாலும் காரியத்தில் கண்ணாயிருப்பவர்கள் ஆயிற்றே அரசியல்வாதிகள்... கொடுக்கத் தெரியாதவன் கொல்லிவாய் பிசாசிடம் கொடுத்து வைத்த கதையாக வாயால் வக்குறுதியை கொடுத்துவிட்டு ஆலையில் மாட்டிய ஆலைக்கரும்பாக சிக்கித் தவிக்கிறது மத்திய அரசு. மேலிடம் எடுக்கும் முடிவை ஏற்றுக்கொள்வதாக ஆரம்பத்தில் கூறிய காங்கிரஸ்காரர்கள் இப்போது குய்யோ, முறையோவென்று குதிக்கிறார்கள்... நேற்று முதல்வர் ரோசையா இங்கே நல்லது நடக்க கடவுள் தான் நல்வழி காட்டவேண்டும் என்று புலம்பியிருக்கிறார்.. மத்தியில் ஆளும் தன் கட்சி இனி நல்வழி காட்டாது என்று முடிவுக்கு வங்துவிட்டார் போலிருக்கிறது.

சிரஞ்சீவி நன்கு நாட்களுக்கு முன் வரை தனி தெலுங்கானா என்று கோசமிட்டார். நெற்றிலிருந்து ஒன்றுபட்ட தெலுங்கானாவிற்க்காக போராடப் போவதாக கூறி தன் எம்எல்ஏ பதவியை ராஜினாமா செய்திருக்கிறார்... சினிமாவில் காட்சிகளை மாற்றுவதுபோல இங்கேயும்... இன்னும் எத்தனை காட்சிகளோ... சந்திரபாபு நாய்டு அதிகமாக வாய் திறப்பதில்லை.. அடுத்து என்ன செய்யலாம்... என்ன பேசலாம்... எந்த பக்கம் சாயலாம் என்று அறிவியல் கூடத்தில் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருப்பதாக கேள்வி... சோனியாவும், மன்மோகன் சிங்கும் கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்றுவார்கள் என்று அவர்கள் புராணம் பாடிக்கொண்டிருக்கிறார் தொடர் ஆட்ட நாயகன் சந்திரசேகர ராவ்... மாநிலம் முழுதும் பற்றி எரிகிறது... பதட்டத்தில் இருக்கிறது..வாந்தி எடுத்தவனுக்குத் தான் வயித்துப்புண்ணுங்கற மாதிரி ஆட்டம் பாமின் பட்டனை அழுத்திவிட்டு விட்டு அமைதியாய் வாய் மூடி வேடிக்கைப்பார்க்கிறது மத்திய அரசு.

நேரு காலத்தைய மாநில மறு சீரமைப்பு ஆணையம், ஆந்திரா, தெலுங்கானா பகுதிகளில் வசிக்கும் மக்களின் நலன் கருதி, இரண்டையும் தனித் தனி மாநிலங்களாக அமைப்பதே நல்லது என, மத்திய அரசுக்கு பரிந்துரைத்தது. இந்த பரிந்துரையை மத்திய அரசு நிராகரித்தது. 1956 நவம்பர் 1ல், தெலுங்கானா பகுதி ஆந்திராவுடன் இணைத்தது. அப்போது போடப்பட்ட ஜென்டில்மேன் ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிட்ட வருடங்களுக்கு பின் தெலுங்கானாவின் வளர்ச்சி, ராயல்சேமா மற்றும் கடலோர ஆந்திர மாவட்டங்களை விட பின்தங்கி இருந்தால் மீண்டும் தனி மாநிலமாக பிரித்துக்கொள்ள முடிவெடுக்கலாம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அங்கு ஆரம்பித்தது பிரச்சனை.. அன்றிலிருந்து போராட ஆரம்பித்தவர்கள் தான்... இதுவரை 390க்கும் மேற்ப்பட்டவர்கள் இறந்திருக்கிறார்கள்... அதில் நிறைய பேர் ஓஸ்மானியா பல்கலைக்கழக மாணவர்கள். தற்ப்போது நிலமையை ஆராய்ந்தால் கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, குடிநீர் வசதி என்று அனைத்துத்துறைகளிலும் ஆந்திராவைவிட பின்தங்கியே இருக்கிறது தெலுங்கானா... கோதாவரி மற்றும் கிருஷ்ணா ஆறுகள் இம்மண்டலத்தில் மேற்கிலிருந்து கிழக்காகப் பாய்கின்றன என்றாலும் இன்னும் பல கிராமங்கள் குடிநீர் வசதி கூட இல்லாமல் இருப்பதாக கூறுகிறார்கள்.

இதற்கு தெலுங்கானாவை தனியாக பிரிக்காமலேயே, தெலுங்கானா மாவட்டங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒப்பந்தங்கள் பற்றி யோசித்திருக்கலாம், தெலுங்கானாவிற்கு சிறப்பு சலுகைகளை வழங்கி இருக்கலாம், சதவீத அடிப்படையை மற்றியமைத்திருக்கலாம்... காரணம் இந்த பிரிவு நிச்சியம் ஒட்டுமொத்த ஆந்திராவின் வளர்ச்சியை பாதிக்கும்... அனைத்து வசதிகளும் கொண்டு முன்னேற்றப்பாதையில் சென்று கொண்டிடுக்கும் ஐதராபாத்தை விட்டு விட்டு தனி தலைநகரம் அமைத்து மீதமுள்ள் 12 மாவட்டங்களும் இனி தலையெடுப்பது என்பது சாதாரன விசயமில்லை... அதற்கு 20 அல்லது 25 வருடங்கள் வரை ஆகலாம்... சதீஸ்கர் மற்றும் உத்ராஞ்சல் போலத்தான் வளர்ச்சி இருக்கும்... கூடவே இன்னொரு அபாயமும் இருக்கிறது, அது ராயல்சீமாவும் தனி மநிலம் கேட்டு கொண்டிருக்கிறது... அவர்கள் தங்கள் போராட்டங்களை பெரிதாக்கலாம்.

தனித்தெலுங்கானா மாநிலம் உருவாக்கப்படும் பட்சத்தில், ஐதராபாத்தை யூனியன் பிரதேசமாக அறிவிக்க வேண்டும் என, ஒரு தரப்பினர் கோரிக்கை வைத்துள்ளனர். அவர்களையும் திருப்திபடுத்த நினைத்து ஐதராபாத்தை யூனியன் பிரதேசமாக அறிவிக்கும் பட்சத்தில் தெலுங்கானாவும் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் வளர்ச்சி பெற்றுவிட முடியாது. அதற்கும் அதே வருடங்கள் ஆகும் வெளியுலகத்தை திரும்பிப்பார்க்க‌‌‌. மொத்தத்தில் இந்த பிரிவு வரும் பட்சத்தில் ஆந்திராவுக்கே நேரம் சரியில்லை என்று தான் தெரிகிறது. இப்போது நடக்கும் கிளர்ச்சியை காரணம் காட்டி மத்திய அரசு தங்கள் முடிவை வாபஸ் வங்கிக்கொள்ளும் சாத்தியமும் இருக்கிறது என்றாலும் நிறையவே யோசித்து முடிவெடுத்திருக்க வேண்டும் சோனியாஜி!

இது இப்படி இருக்க உண்ணாவிரதம் இருந்தால் தனி மாநிலம் கிடைத்துவிடும் என்று தங்கள் மாநிலங்களை பிரிக்கச்சொல்லி நிறைய பேர் நாடு முழுதும் உண்ணாவிரதம் இருக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்... உணவுக்கு ஹோட்டலுக்குப் போகலாம், தென‌வுக்கு போகவேண்டிய இடம் வேற‌யாச்சே... அண்ணன் எப்போ போவான் தின்னை எப்ப காலியாகுங்கற மாதிரி தமிழ் நாட்டிலும் பிரிவினையைப்ப்ற்றி பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள், ராமதாஸும், மூவேந்தர் முன்னேற்றக்கழக சேதுராமனும்... பிரித்துவிட்டால் ஏதோ இவர்கள் தான் ஆட்சி அமைக்கப்போவது மாதிரி... இதற்கு எதிர் குரல் கொடுத்திருக்கிறார் முதல்வர்... நல்லவேளை நாம் தப்பித்தோம்... அது தான் சரி என்று சொல்லி தமிழ்நாட்டை இரண்டாக பிரித்து ஸ்டாலினுக்கு சென்னையையும், அழகிரிக்கு மதுரையையும் கொடுத்துவிட்டால், ஒட்டுமொத்த குடும்ப பிரச்சனையும், கட்சி பிரச்சனையும் தீர்ந்துவிடும் என்று களத்தில் இற‌ங்காமல் இருந்தாரே அது வரைக்கும் அவருக்கு கோடனுகோடி நன்றி!

தோழனாகவா... காதலனாகவா...

2009-12-15T07:58:00.000-08:00

நாலிரெண்டு மாதங்கள் அயிற்று

நம் முதல் சந்திப்பு நிகழ்ந்து

மற்றொரு நட்பு உன்னை

எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய

அந்த நாள் தான் இதுவரை

என் வாழ்வில் இனிய நாள்!

நீ கை கொடுத்தாய்

நானும் கை கொடுத்தேன்

உடலில் ரசாயன மாற்றம்

உயிரில் மின்சார தாக்கம்!

கைகள் பிரியும் போதுதான்

உன் கண்களை கண்டேன்

பார்வையா அது

பாதரசத்தின் ஒலி

அக்னியின் அனல்

அணுவின் கதிர் வீச்சு

அன்றிலிருந்து அதுவே

ஆனது என் உயிர் மூச்சு!

அதன் பிறகு

நான் பார்க்கும் போது நீயும்

நீ பார்க்கும் போது நானும்

பார்க்கமுடியவில்லை நம்மால்!

நீ தூர இருக்கையில்

துடிப்பாய் ரசிக்கின்றேன்

நெருங்கி வருகையில்

நெருப்பில் குளிர்கிறேன்!

உன் சபீமம் தான்

என்னை சடமாக்குகிறது

உன் அருகாமை தான்

என்னை அடக்கி வைக்கிறது!

உன் பார்வையை சந்திக்கும்

கடினமான செயலை

என்னால் செய்யமுடியவில்லை

உன் பேச்சை அறுத்து

பேசிவிடும் தைரியம்

என்னிடம் எப்போதுமில்லை!

உன் அண்மையின் வாசத்தில்

என் சுவாசம் இறக்கிறது

அந்த காந்த பார்வையில்

என் தேகம் தீயாய் எரிகிறது!

உன் கூந்தல் உதிர்த்த‌

மல்லிகை மலர்கள்

என் இதயத்தில் விழுந்து

தினம் வாசம் செய்கிறது!

உன் இதழ்கள் உதிர்த்த‌

புன்னகைப் பூக்கள்

என் பருவத்தில் விழுந்து

மன‌வாசம் செய்கிற‌து!

நீ எங்கிருந்தாலும்

என் நினைவிலிருக்கிறாய்

எனவே தான் எப்போதும்

என் உயிரில் மிதக்கிறாய்!

பார்க்க பேச பழக

உன்னை தவிர மற்ற

எல்லோரிடமும் முடிகிறது

பார்த்து பார்த்து ரசிக்க

ரசித்து ரசித்து பார்க்க

மற்றவர்களை தவிர

உன்னிடம் தான்

எப்பவும் முடிகிறது!

உன்னிடம் பேச

ஆயிரம் இருக்கிறது

பேசிவிடத்தான்

இதயமும் துடிக்கிறது!

அதற்க்கு முன் உன்னிடம்

ஒரு கேள்வி

மறுக்காமல் பதில் சொல்

நான் உன்னிடம்

எப்படி பேசவேண்டும்

தோழனாகவா... காதலனாகவா...?

மதுரை தினகரன் தீர்ப்பு - சாகக்கிடக்கிறதா சட்டம்!

2009-12-13T03:09:00.000-08:00

2007 மே மாதம் காலை 11 மணிக்கு மதுரையில் திகுதிகுவென கொளுந்து விட்டு எரிந்தது தினகரன் அலுவலகம், அட்டாக் பாண்டி & கோ வீசிய பெட்ரோல் குண்டால்... இதில் மூன்று பேர் அறைகளில் சிக்கி புகை மூட்டத்தால் மூச்சு விட முடியாமல் உயிரிழ‌ந்தார்கள்... அதில் இருவர் பொறியாளர்கள்.. ஒருவர் காவலாளி... இதற்காக தொடர்ந்த வழக்கை விசாரித்த சி.பி.ஐ 17 பேர் மீது 8 சட்டப் பிரிவின் கீழ் 32 பக்க குற்றப் பத்திரிக்கையை நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தது... இதில் சட்டப்பிரிவு 302 & 307ம் அடக்கம்... கூடவே வெடிமருந்து சட்டப் பிரிவு 4 & 5 மற்றும் தமிழ் நாடு பொதுசொத்து சேதார சட்டப் பிரிவு 4ம் அடக்கம்... குற்றவாளிகளை தண்டிக்க இதை விட பெரிய சட்டங்கள் இந்தியாவில் இருந்தால் அது பொடாவும், தடாவும் தான்!

எரித்தது யார்? எரிக்கச்சொன்னது யார்? என்று மேலோகம், பூலோகம், சொர்க்கலோகம், இந்திரலோகம் என்று எல்லா லோகங்கலுக்கும், சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா முதல் சித்திரகுப்தன் வரை எல்லா ஜீவன்களுக்கும் தெளிவாய் தெரியும்... இவ்வளவு ஏன் எல்.கே.ஜி குழந்தையிடம் எதுவும் வாங்கி கொடுக்காமலேயே கேட்டாலே நச்சுன்னு நாக்கு தெரிக்கிற மாதிரி சொல்லிடும் இதுக்கெல்லாம் காரணம் அஞ்சா நெஞ்சன் மு.க.அழகிரி தான் என்று... கூடவே சம்பவத்தை நேரில் பதிவு செய்த‌ வீடியோ ஆதாரமிருக்கிறது. புகைப்பட ஆதாரமிருக்கிறது.

இந்த வழக்கிற்கு கடந்த புதன்கிழமை அன்று மதுரை மாவட்ட மற்றும் அமர்வு நீதிமன்றம் ஒற்றை வரியில் ஒரு தீர்ப்பு வழங்கிருக்கிறது... அது 'விசாரனையின் போது பெரும்பான்மையான சாட்சிகள் விரோதமாக சொன்ன வாக்குமூலங்கலால் குற்றம் சாட்டப்பட்ட 17 பேரையும் நிரபராதிகள் என்று கூறி விடுதலை' நீதிமன்றங்களின் நீதிப் பற்றி பேசினாலே நமக்கு பேதி வந்து மீதி இல்லாமல் போயிடும்... இந்த வழக்கில் 85 பேர் சாட்சியமளித்தனர்... சரி இதில் பெரும் பான்மையானவர்களின் சாட்சிகள் தான் சரியில்லை, சிறுபான்மையினரின் சாட்சிகளையாவது வைத்து தண்டித்திருக்கலாமே?

விடுதலையானவர்கள் இதற்கு கைமாறாக மத்தியானமா மதுரை மீனாச்சிய‌ம்மன் கோவிலுக்கு போய் அர்ச்சனை பண்ணியிருப்பார்கள் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அது தப்பு... பதிலாக நேரே அண்ணன் அழகிரியை பார்த்து அவருக்கு லட்சார்ச்சனை பண்ணிவிட்டு தொடர்ந்து தங்கள் கடமைகளை செய்ய வேறு தடைகள் ஏதும் வர‌க்கூடாது என்று வேண்டிக்கொண்டு சென்றிருப்பார்கள். இந்த வெற்றியை அழகிரி அண்ணனின் காலடியில் சமர்ப்பிப்பேன் என்று கூறியிருக்கிறார் அட்டாக் பாண்டி... எங்க‌ சொல்றது இந்த கொடுமையை... கல்கத்தா காளி தான் இவங்களுக்கெல்லாம் கூலி குடுக்கணும்.

குற்ற‌வாளிக‌ள் மீது க‌டும் ந‌ட‌வ‌டிக்கை எடுக்கும் வ‌ரை போராடுவோம் என்றார் ச‌ம்ப‌வ‌ம் ந‌ட‌ந்த‌போது க‌லாநிதிமாற‌ன்.. ந‌ல்ல‌வேளை நீதி கிடைக்கும் வ‌ரை போராடுவோம் என்று சொல்லித் தொலைக்க‌வில்லை... குடிக்கிறதுன்னு முடிவான பிறகு குந்திகிட்டு குடிச்சா என்ன நின்னுகிட்டு குடிச்சா என்னங்கற கணக்கா சில‌ நாட்க‌ளுக்கு முன் தயாநிதிமாறன் த‌ன் பிற‌ந்த‌ நாளுக்கு அழ‌கிரிகிட்ட‌ ஆசிவாங்குன‌ நிக‌ழ்ச்சி ச‌ன் தொலைக்காட்சியிலும், ப‌த்திரிக்கையில் வ‌ந்த‌து... இதை பார்த்து பார்த்து புல‌ங்காகித‌ம் அடைந்து இவர்களை மனதார பாராட்டியிருக்கும் இற‌ந்த‌வ‌ர்க‌ளின் குடும்பங்கள்.

சம்பவத்தின் போது முதல்வர் 'இத்தகைய தாக்குதலை தன்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது, திமுக ஜனநாயக முறைப்படி இயங்கும் ஒரு கட்சி(!), தனக்கு யார் வாரிசு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை, வன்முறையாளர்கள் மீது சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்' என்று கூறினார்... ஐயா, என் மண்டையில் முண்டா புரட்டிக் கொண்டு தண்டால் எடுக்கிற ஒரு கேள்வி, 'சட்டப்படி நடவடிக்கை... சட்டப்படி நடவடிக்கைன்னா அது இதுதானுங்களா...!'

சம்பவத்தை சன் தொலைக்காட்சி நேரடியாக ஒளிபரப்பியது... உலகமே இதை பார்த்தது... இருந்தும் சாட்சிகள் சரியில்லை என்று கூறி குற்றவாளிகளை நீதிமன்றம் இப்படி விடுதலை செய்தால், இனி நீதி பற்றி எப்படி நமக்கு நம்பிக்கை வரும்... காவல் நிலையமும், நீதி மன்றமும் எதற்காக இயங்குகிறது நீதிக்காகவா, நிதிக்காகவா என்கிற கேள்வி எல்லோருக்கும் மூளையில் முக்காடு போட்டுக்கொண்டு முடங்கிக் கிடக்கிறது.

2000ம் ஆண்டு தர்மபுரியில் பஸ்ஸோடு மாணவிகளை எரித்த சம்பவத்திற்கு கிருஷ்ணகிரி நீதிமன்றம் இப்படித்தான் சாட்சிகள் சரியில்லை என்று குற்றவாளிகளை விடுதலை செய்தது... இதை கண்டித்த உயர்நீதி மன்றம் அந்த வழக்கை சேலம் நீதிமன்றத்துக்கு மாற்றியது... சேலம் நீதிமன்றம் குற்றவாளிகளில் 3 பேருக்கு மரண தண்டனையும் 25 பேருக்கு ஆயுள் தண்டனையும் விதித்தது... இதை எதிர்த்து சம்மந்தப் பட்டவர்கள் மேல் முறையீடு செய்தபோது உயர்நீதி மன்றமும் அதே தண்டனையை உறுதி செய்தது... அதையும் எதிர்த்து மேல் முறையீடு செய்து இப்பொது அந்த வழக்கு உச்சநீதி மன்றத்தில் இருக்கிறது. உச்சநீதி மன்றம் மரண தண்டனையை நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. வழக்கு நிலுவையில் உள்ளது.

இதேபோல் இந்த வழக்கிலும் உயர்நீதி மன்றம் தலையிட்டு வழக்கை வேறு மாவட்டத்துக்கு மாற்றச் சொல்லுமா... இந்த தீர்ப்பை எதிர்த்து சி.பி.ஐ மேல் முறையீடு செய்யுமா என்பதெல்லாம் நமக்கு தெரியாது என்றாலும் கஞ்சா குடிச்சவன் காஞ்சி மடத்துக்கு போனா மட்டும் கஞ்சியா குடிக்கப் போறான்ங்கற மாதிரி தெள்ள தெளிவா தெரிந்த ஒன்று சம்மந்தப் பட்டவர்களுக்கு தண்டனை கிடைக்காது என்பது தான். பாவக்காய் கசக்குதுன்னு வேப்பங்காய தின்ன கதையாகத் தானிருக்கும்... பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம் என்ன நடக்கிறது என்று.

மானாட மயிலாடவா இல்லை நீ ஓட நான் ஓடவா!

2009-12-10T10:45:00.000-08:00

மானாட மயிலாட நிகழ்ச்சியில் நடனமாடுறவங்கள பாராட்டாம போனா அது பச்ச‌ பாம்புக்கு பாய்சன் வச்ச மாதிரி... ஏன்னா ஒவ்வொருத்தரும் பிரமாதமா ஆடுறாங்க... அட்டகாசமா உடை உடுத்துறாங்க... ரொம்ப மெனக்கெடுறாங்க... ஒவ்வொரு வாரமும் ஒவ்வொரு கான்செப்ட் எடுத்துகிட்டு ரிஸ்க் எடுத்து ஆடுறாங்க... கான்செப்ட்டுக்கு ஏத்த மாதிரி மேடையும் அற்புதமா இருக்கு... இவர்களை ஆட்டிவைக்கிற நடன இயக்குனர்களை எவ்வளவு பாராட்டுனாலும் தகும்... இந்த அளவுக்கு இவர்கள் தான் புது புது விசயங்களை புதுசு புதுசா தந்து அசத்துறாங்க.. இவர்கள் மேன்மேலும் வளர வேண்டும்... வாழ்த்துக்கள்!

நான் சொல்ல வந்த விசயம் இதைவிட முக்கியமானது... அது இங்கு அலப்பறையை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் நடுவர்கள் பற்றியது தான்... தும்பிக்கையில்லாத யானை கணக்கா மூன்று பேரும் நீதிபதி சீட்டுல வந்து உட்காந்தவுடனேயே ஆடிகாத்துல அரளிப்பூ கொட்டுற மாதிரி அரங்கமே ஒரே அல்லு தான்... நடனமாட வர்றவங்ககிட்ட இவங்க கேக்குற கேள்விய அணுசக்தி விஞ்ஞானி அப்துல்கலாம் கூட கேட்க முடியாது... ஆடுறவங்க எடுத்துக்கறது நாலு நிமிசம்னா அத அக்கு வேற ஆணி வேறயா அலசி அராஞ்சி தீர்ப்பு சொல்ல போற மாண்புமிகு நீதிபதிகள் மூன்று பேரும் எடுத்துக்கறது நான்கு நிமிசத்துக்கு மேல... இவங்க வாய தொறக்குறத்துக்கு முந்தியே நாம வேற‌ சேனல் மத்திடனும்... இது தான் நாம தப்பிக்கிறத்துக்கு ஒரே வழி... இத தான் நிறைய பேர் செய்யறாங்க... இல்லைன்னா படுக்க வச்சி பச்ச மிளகாய தேச்ச மாதிரி உடம்பு முழுதும் எரியும்.

இதுல கற்புக்கரசி குஷ்பு தீர்ப்பு சொல்ற தோரனையப் பார்த்தா பச்ச குழந்தை கூட பார்த்தது போதும்னு படுக்க போயிடும் அப்பவே... ஆட்டத்த பத்தி இந்த ஆத்தா கொடுக்கற அறிவுரைய அறிவாலயத்துல கல்வெட்டா போடலாம்... அடுத்த தலைமுறையாவது படிச்சுட்டு பைத்தியமாகும்... இதுல அரசி சொல்ற தீர்ப்பு இருக்கே அது நாட்டாமையில அவங்க வீட்டுக்காரர் சொன்ன தீர்ப்ப மிஞ்சிடும் போங்க.

அடுத்து கலாக்கா இவங்க மனசுல என்னமோ நடனத்துக்கே இவங்க தான் கடவுள்னு நினைப்பு... ஆடுன ஆட்டத்தை பத்தி இஞ்சு பை இஞ்சா இவங்க கொடுக்கற வியக்கானம் இருக்கே... அத கேட்டுகிட்டு பேசாம‌ நிக்கிறத்துக்கு பதிலா ஆடுன‌வங்க ஆத்துல இற‌ங்கி அப்படியே போயிடலாம்... அட மக்கா இவங்க பேசுற பேச்சும், உச்சரிப்பும், பாவனையும் கடவுளே கண்ண கொடுத்துட்டு இந்த கண்றாவியெல்லாம் வேற பார்க்க வச்சுட்டியேன்னு கோபம் வரும் நமக்கு.

அப்புறம் நமீதா அம்மணி... இவுக அதிகமா துணி உடுத்துறதும் இல்லை, அதிகமா அலப்பறைய கொடுக்குறதும் இல்லைன்னாலும், இவுக பேசுற தமிழ் இருக்கே அடடா, காதுல கனகாமர வாசம் வீசும்.

இவங்க மூனு பேர் மூடுக்கு என்னத்தோனுதோ அதுதான் தீர்ப்பு.. சில நேரம் திட்டுவாங்க.. சில நேரம் சிரிப்பாங்க.. சில நேரம் அழுவாங்க.. சில நேரம் குதிப்பாங்க.. சில நேரம் சிணுங்குவாங்க.. சில நேரம் துள்ளுவாங்க.. சில நேரம் முத்தம் கொடுப்பாங்க.. சில நேரம் கட்டிப்பிடிப்பாங்க.. இந்த மாதிரி கண்கொள்ளா காட்சியெல்லாம் பார்க்க காதுல இன்னும் ரெண்டு கண்ணு இருந்தா இன்னும் வசதியா இருக்கும் போங்க.

இவுங்க உடுத்துற உடையிருக்கே... போலீஸ் உடையில நமீதாவையும், தலையில கொம்பு வச்சுகிட்டு பேய் உடையில குஷ்புவையும், பள்ளிகூட உடையில கலாவையும் நாம‌ பார்த்து பார்த்து ரசிக்கலைன்னா நமக்கு பக்கவாதம் வந்துரும், பார்த்துக்கங்க‌ ஜாக்கிரதை.

கலைஞர் தொலைகாட்சியில் கொஞ்சம் பேராவது பார்க்குற‌ நிகழ்ச்சின்னா அது இது தான்... அதுலயும் நாளுக்கு நாள் இவங்க அட்டகாசம் அதிகமானா கஷ்டம் தான்... தொலைகாட்சி நிர்வாகம் தான் யோசிக்கனும் கட்டுற வரை தான் அது கைலி, கிழிஞ்சா புடித்துணிங்கறத!

நிர்வாகம் என்னும் மந்திரசக்தி

2009-12-08T09:20:00.000-08:00

நிர்வகிக்கும் மனிதருக்கும் நிர்வாகத்திற்கும் நிறையவே சம்மந்த மிருக்கிறது... குதிரை பூட்டிய தேருக்கும் சாரதிக்கும் இருக்கும் உறவு தான் அது... அன்றாடம் பார்த்து பார்த்து பழகிப்போன சில விசயங்கள் அல்லது வேலைகள் இப்படித்தான் அதிகபட்சம் இருக்குமென்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் அது அப்படியே தலைகீழாக மாறினால் எப்படி இருக்கும்... இப்படியும் மாற்ற முடியுமா என்ற பிரமிப்பு நிகழ்ந்தால், அந்த நிகழ்வுக்கு காரணமானவர் எப்படிப் பட்டவராக இருக்க வேண்டும்... அப்படிப்ப‌ட்டவரிடம் நாம் கற்றுக்கொள்ள ஏதாவது விசயம் இருக்க வேண்டும் தானே... ஆம் இருந்தது.. நிர்வாகம் என்பது அவ்வளவு லேசுப் பட்டது இல்லை தான் என்றாலும் அதை நாம் கையாலும் விதத்தில் கையாண்டால் அது ஒளிரும்... தூண்ட தூண்ட துளிரும்... மீட்ட மீட்ட மிளிரும்... எந்த எல்லையும் தொடக் கூடியது தான் என்கிற நம்பிக்கையை தரும்... அப்படி தந்தார் ஒருவர்...

நான் நான்கு வருடங்களுக்கு முன் வேலைக்கு சேர்ந்த அதே அலுவலகம்... இப்படித்தானிருக்கும் என்ற ரீதியில் இருந்த அலுவலக பணிகள்...அடுத்த ஒன்றரை வருடத்தில் ஒன்றும் பெரிய மாற்றமில்லை... அப்போது எங்கள் துறைக்கு புதிதாக தலைமையேற்றார் அவர். 'இவர் பெரிசாக என்ன செய்துவிடப் போகிறார்... பத்தோட பதினொன்று...' என்கிற ரீதியில் அப்போது பார்த்தார்கள்... அலட்சியமாய் பேசினார்கள்... வந்தவர் கொஞ்ச நாட்கள் அமைதியாய் கவனித்தார்... ஒவ்வொருவரையும் ஊடுருவினார்.. யார் எங்கே, என்ன, எப்படி என்று எடை போட்டார்... சில மாத‌ங்கள் விட்டு விஸ்வரூபமெடுத்தார்... எந்த பிரச்சனையையும் இடையில் யாருமின்றி நேரில் சந்தித்தார்... சம்மந்தபட்ட சதாரண ஊழியரையும் அழைத்து விவரம் அறிந்தார்... பிரச்சனைக்கு தீர்வு சொல்லி தீர்க்க நாள் குறித்தார்... குறித்த நாளில் முடிக்காதவர்களை திணறடித்தார்...

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விபரீதத்தை உணர்ந்தது அலுவலகம்... வந்திருப்பவர் சொல்வதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவர் இல்லை, கேட்டுக் கொண்டிருக்க‌ச் சொல்லிவிட்டு சொல்பவர் என்று புரிந்தது... தப்பிக்க வழி, சொன்னதை செய்து முடிப்பது தான் என்ற நிலையை எட்டியது... அடுத்த ஒரு சில மாதங்களில் யார் யார் என்ன செய்யகிறார்கள்... அவர்களால் என்ன செய்ய முடியும்... எங்கே செய்ய முடியும்... எப்படி செய்ய முடியும் என்பது இவர் மூளைக்கு எட்டியதும் இவருக்கு பதவி உயர்வு கிட்டியது. மெதுவாக ஒவ்வொருவருடைய பதவியும், இடமும், வேலையும் மாறியது. புதிதாக சிலர் வந்தார்கள்.. ஆக்ரமித்தார்கள்.. எல்லோரும் மிரண்டார்கள்.. அலறினார்கள்... வேலை சொன்ன நேரத்தில் முடிந்தது.. இதுவே பழகிப்போனதும் தடைகள் தானாக உடைப்பட்டன. இப்போது அவருக்கு அடுத்த பதவியும் வந்து சேர்ந்தது.. சில வருடங்களுக்கு முன் இதே அலுவலகத்தை பார்த்தவர்கள் இப்போது பார்த்தால் நிச்சயம் மிரண்டு போவார்கள்... பெரிய பிரமிப்பு வருவது தவிர்க்கவோ, மறுக்கவோ முடியாதது.

சரி இதை நான் இங்கே எழுத காரணம் இருக்கிறது... நாம் எதையும் பார்க்கும் பார்வையில் தான் வெற்றியின் சதவீதம் இருக்கிறது. நம் பார்வை விசாலமானால் அதன் பலன் நிச்சயம் என்பதை கூறத்தான். இவரின் நிர்வாகம் எனக்கு தெளிவுபடுத்திய சில விசயங்களை பகிர்ந்து கொள்ளவே இந்த கட்டுரை. நிர்வாகம் பற்றி நான் தெளிவு கண்ட‌ சில‌ விச‌ய‌ங்க‌ள்...

1. முத‌லில் அலுவ‌ல‌க‌ சூழலை, அங்கு நடக்கும் செயல்களை தெளிவாக‌ ஆனால் அவ‌ச‌ர‌மாக ஆராய்ந்து அறிந்து தெரிந்து கொள்ள‌ வேண்டும்.

2. சுற்றி இருப்ப‌வ‌ர்க‌ளை பார்த்து பேசி ப‌டிக்க‌ வெண்டும். அவ‌ர்க‌ளின் த‌குதி என்ன‌, வேக‌ம் என்ன‌, ந‌ம்பிக்கையின் எல்லை எவ்வ‌ள‌வு என்று புரிந்து கொள்ள‌ வேண்டும்.

3. பிர‌ச்ச‌னை என்கிறப‌ட்ச‌த்தில் இடையிலிருப்ப‌வ‌ர்க‌ளை விடுத்து அதில் ச‌ம்ம‌ந்த‌ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ளை நேரில் தீர‌ விசாரிக்க‌ வேண்டும்... அப்போது எந்த இட‌த்தில் முடிச்சு இருக்கிறது என்பது தெளிவாக தெரிந்துவிடும்.

4. பிரச்சனைக்கு யாரையும் குறை கூறாமல் அதற்குறிய தீர்வை மிக தெளிவாக கூறி, அதை தீர்க்க யாரால் முடியும் என்றறிந்து அவரை உதவிக்கு தந்து முடிக்க நாள், நேரம் குறிக்க வேண்டும்.

5.எல்லா வசதியும் செய்து தந்தும் குறித்த தேதியில் வேலையை முடிக்காதவர்களை கூப்பிட்டு உரிய கரணம் கேட்க வேண்டும், கிடைக்காத பட்சத்தில் அவர்களை கொஞ்சம் அதிகமாகவே கண்டிக்கவேண்டும்.

6. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் யார் யார் எந்த வேலைக்கு சரியானவர்கள் என்று பார்த்து அவர்களை அங்கு மாற்றியமைக்க வேண்டும். தேவையென்றால் புதிதாக ஆட்களை எடுக்க வேண்டும்.

7. நெருக்கடி நேரத்திலும் ஊழியர்களை விட்டு கொடுக்காமல், வேலையை விட்டு தூக்கிவிடாமல் கரிசனம் காட்டவேண்டும். தகுந்த நேரத்தில் பதவி உயர்வு, சம்பள உயர்வு, பாராட்டு தந்து உற்ச்சாகப்படுத்த வேண்டும்.

8. குறைகூறுபவர்களை, பாதிக்கப்பட்டவர்களை கூப்பிட்டு பேச வேண்டும். நிலமையை விளக்கி 'உனக்காக நான் இருக்கிறேன்' என்று நம்பிக்கையை அவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

9. வேலையில் எந்த இடத்தில் முன்னேற முடியாமல் தடை வருகிறதோ அப்போதே எந்த தயக்கமமுமின்றி தன்னிடம் வரலாம் என்பதை எல்லொருக்கும் புரிய வைக்க வேண்டும்.

10. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தனக்கு கீழிருப்பவர்களிடம் தன் பொறுப்புகளை ஒப்படைத்து, அவர்களை வழி நடத்திய படியே தான் அடுத்த கட்டத்துக்கு முன்னேற வேண்டும்.

மேலே இருக்கும் 10 விசயங்களிலும் உங்களுக்கே தெரியாமல் ஹென்றி பயோலின் (Henri Fayol) நிர்வாகம் பற்றிய குறிப்புகளும் (திட்டமிடல் (planning), ஒழுங்கமைத்தல்(organizing ), ஆணையிடுதல்(commanding ), இயைபாக்கல்(co-ordinating), கட்டுப்படுத்தல்(controlling)) மற்றும் மேலும் சிலரின் குறிப்புகளும் (ஊக்கப்படுத்தல் (motivation), நெறிப்படுத்தல் (directing), ஊழியரிடல் (staffing)) மறைந்திருப்பது வெளிப்படையாகவே தெரியும்.

இது போதும் நீங்கள் ஒரு நிர்வாகியாக வெற்றி பெற... முடிந்தால் முயன்று பாருங்களேன்.

கண்ணாடி போட்டவனெல்லாம் கதாநாயகனா!

2009-12-07T10:05:00.000-08:00

தினம் தினசரிகளை புரட்டினால் பக்கம் பக்கமாய் விளம்பரங்கள்... எல்லாம் தற்போது ஓடிக்கொண்டிருக்கும் தமிழ் திரைப்படங்களின் வரிசைதான்... இதில் நடிப்பவர்கள் யார்? இயக்குனர் யார்? தயாரிப்பாளர் யார்? எதுவும் தெரியாது... எந்த விளம்பரமும் இல்லாமல் திடுதிப்புவென்று இப்படி புற்றீசல் போல் தினம் ஒரு படம் வெளிவந்தாலும் அதில் எத்தனை தலை தப்புகிறது என்றால் நூற்றில் ஒன்றோ இரண்டோ தான்... மீதி எல்லாம் தோல்விதான்... காசை இறைத்து கலர் கனவுகளோடு வந்த படங்கள் இப்படி காணமல்போனால் நஷ்டம் முழுதும் தயாரித்தவருக்குத்தான்... எப்படிப்போனாலும் குறைந்தபட்சம் ஒரு கோடியாவது தேவைப்படும் ஒரு சின்ன பட்ஜெட் படம் எடுக்க... படம் தோல்வி என்றால் அது மிகப்பெரிய நஷ்டம்... எப்படி இது சத்தியம்... இதை எடுத்தவரின் நிலைமை என்னவாகும்... கஷ்டப்பட்டு கடன் வாங்கி கடனளியாகிரார்களா... கருப்பை கணக்கு காட்ட படம் எடுத்து நஷ்டம் அடையவேண்டும் என்று எடுக்கிறார்களா... சினிமா பற்றி தெரியாமல் இயக்குனர்களின் மகுடிக்கு மயங்கி மாட்டி கொள்கிறார்களா... இது பற்றி யோசித்தால் மிகப்பெரிய கேள்வி தான் நம் எதிரே நிற்கும்...

இது போன்ற படங்களை இயக்கி, ஆள் மாட்டினால் அவர்கள் தலையில் ஆம்லேட் போட்டு விட துடிக்கும் இயக்குனர்களே, கொஞ்சம் யோசியுங்கள்... எதோ ஒரு படத்தை இயக்கி இயக்குனர் ஆகி விட வேண்டும் என்று நினைக்காமல், படத்தின் கதை என்ன... அது நிற்குமா... அதற்குப்பின் நாம் நிற்போமா... நடிப்பவர் யார்... அவருக்கு நடிக்கத்தெரியுமா என்பதைஎல்லாம் யோசியுங்கள்... படம் தோல்வி என்றால் இழக்கப்போவது நீங்கள் இல்லை ஆனால் இதனால் சிலர் இழப்பது மட்டுமல்ல இறக்கவும் கூடும் என்பதை நினைவில் வையுங்கள்...

இது ஒருபுறமிருக்க இது போன்ற படங்களில் நடிப்பவர்களின் அட்டகாசம் இருக்கிறதே அது தான் மூளையில் மூஞ்சிரு நுழைஞ்ச மாதிரி எப்பவும் குடைச்சல் கொடுக்கும் விஷயம்... இந்த படங்களில் நடித்த நாயகர்களை இதற்குமுன் யாரும் பார்த்ததில்லை... இனியும் யாரும் பார்க்கவும் முடியாது... அப்படியிருந்தும் முகத்தில் கருப்பு கண்ணாடியை அணிந்து கொண்டு அவர்கள் கொடுக்கும் அலப்பறையும், கத்தி கத்தி சவால் விடும் தோரணையும், விசிறி விசிறி நடக்கும் பாவணையும்... என்ன நினைக்கிறார்கள் இவர்கள்... உலகம் முழுதும் இவர்களுக்கு ரசிகர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றா... என்ன கொடுமையடா சாமி... கொஞ்சம் காசை கொடுத்து விட்டு ஹீரோவாக நடிக்க வந்ததால் இவர்களை கேள்வி கேட்க முடியாமல் முடங்கி போகிறார்களா இயக்குனரும் தயாரிப்பாளரும்... நல்ல நிலையிலிருக்கும் நடிகர்கள் கூட இந்த அளவுக்கு அலம்பல் செய்வதில்லை... எடுத்தவுடன் இவர்கள் ஆக்சன் ஹீரோதான்... இதில் பன்ச் டயலக் வேறு... படத்தில் எங்காவது கொஞ்சமாவது நடிக்க முயற்ச்சிக்கிறார்களா என்றால் அது தான் இல்லை...

இது போன்ற படங்களை நாம் பார்க்க நேரிட்டால் காசு கொடுத்து கடப்பாறையை வாங்கி காதில் விட்டு கிட்டா போல தான்... அடுத்த கணமே நமக்கு கண்ணுல கசாயம் பட்ட மாதிரி எரிச்சலும், முள்லெலும்புல முள்ளு குத்தின மாதிரி கோவமும் வரும்... என்ன செய்யறது கஷ்டம் வந்தா சொல்லிட்டா வருது...

அது சரி நடிக்கத் தெரியாதவர்களையும், இயக்கத் தெரியாதவர்களையும் வைத்து படம் எடுத்து அவர்கள் நஷ்டம் அடைவது மட்டுமல்லாமல் நம்மையும் கஷ்டப்பட வைக்கும் தயாரிப்பாளர்கள் எப்போது உணர்வார்கள் கொட்டும் குப்பையெல்லாம் குன்றாகது என்பதை...!

பஞ்சபூதம்

2009-12-07T04:51:00.000-08:00

முத்தம் 9

2009-11-29T05:39:00.000-08:00

எப்படி

2009-11-29T05:38:00.000-08:00

டால்பின்களை கொன்று குவிக்கும் மனிதர்கள்

2009-11-28T10:37:00.000-08:00

படத்தில் தண்ணீரில் கலந்திருக்கும் சிகப்பு நிறம் ஏதோ சூழ்நிலை மாற்றத்தினாலோ ரசாயன கழிவினாலையோ வந்தது என்று நினைத்து விடாதீர்கள். இவை டால்பின்களை கொன்று குவிப்பதால் வந்த ரத்தம்...

இந்த கொடுமை, கொடூரம் டென்மார்க்கின் பெரோஸ் தீவில் வருடா வருடம் தொடர்ந்து நடந்து வருகிறது... குறிப்பாக இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்பவர்கள் இளைஞர்கள்... எதற்காக இளைஞர்கள் இதில் கலந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை கேட்டு அதிர்ச்சியடையாதீர்கள்... அவர்கள் இளைஞரானதையும், வயதுக்கு வந்து விட்டதையும் உலகுக்கு உணர்த்தவே இந்த வீர பராக்கிரம நிகழ்ச்சி... இதை ஊரே கூடி நின்று வேடிக்கை பார்க்கிறது... கை கொட்டி உற்சாகப் படுத்துகிறது.

இதில் மனதை ஆசிட் விட்டு துளைக்கும் செய்தி என்னவென்றால் செத்து கொண்டிருக்கும் டால்பின்கள் உண்மையில் குதூகலமாய் கரைக்கு வருவதே மனிதர்களை கண்ட உற்ச்சாகத்தாலும் அவர்கள் கூட கொஞ்சி விளையாடவும் தான்... இப்படி நம்பி வருபவைகளை தான் கொன்று குவிக்கிறார்கள் இந்த அரக்கர்கள்... அதுவும் உடனே கொள்வதில்லை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சித்திரவதை செய்து கொல்கிறார்கள்... அவைகள் இறக்கும் தருவாயில் குழந்தை போல் அழுவதை கூட ரசிக்கிறார்கள் என்றால் தெரிந்துகொள்ளுங்கள் இந்த குரூரத்தின் உச்சத்தை...

உலகம் முழுதும் மக்களை உற்ச்சாகப்படுத்தி கொண்டிருக்கும் டால்பின்களை கொன்று குவிக்க எப்படி இவர்களுக்கு மனசு வருகிறது என்பது தான் வேதனை... இதை நிறுத்த யார் நடவடிக்கை எடுப்பது, அது உங்களுக்கு தெரிந்தால் இதை அவர்களுக்கு தெரியப்படுத்துங்கள்...

டால்பின்களை பற்றி சில செய்திகள்...

டால்பின்களை ஆறறிவு படைத்த உயிரினம் என்கிறது அறிவியல், காரணம் அவைகள் இரண்டு வயது குழந்தையின் அறிவுத் திறனோடு இருக்கிறது என்பதால் தான்... டால்பின்களுக்கு இரண்டு முளை உண்டு...அவை துங்கும் போது ஒரு முளை இயங்கவும் மறு முளை உறங்கவும் செய்கிறது, எனவே தான் அவை துங்கும் பொது கூட கண்கள் திறந்திருக்கும்... அதுவே மற்ற பிராணிகளிடத்தில் இருந்து இவைகளை தற்காத்துக் கொள்ளவும் உதவுகிறது... டால்பின்கள் முச்சு விடுவது மனிதர்களை போல தன்னிச்சையாக நடப்பது இல்லை,...அதற்க்கு முயற்சி தேவைப்படுகிறது, இதற்காகவும் முளை எப்போதும் இயங்குவது அவசியமாகிறது. இவைகளின் சராசரி ஆயுட்காலம் 40 ௦ முதல் 50 வருடங்கள்...250 கிலோ இருக்கும் ஒரு டால்பின் தினமும் சுமார் 20 முதல் 30 கிலோ மீன்களை உணவாக உட்கொள்கிறது. டால்பின்கள் இயற்கையாகவே புத்திசலித்தனமும், அறிவும் படித்தவை, எனவே தான் மனிதன் நினைத்ததை போல் அதை எளிதில் பழக்க முடிகிறது.

மக‌ன்

2009-11-26T07:16:00.002-08:00

மீனவர்கள்

2009-11-26T07:16:00.000-08:00

ரத்தம்

2009-11-26T07:15:00.000-08:00

கல்லறை

2009-11-26T07:14:00.000-08:00

மகரந்த சேர்க்கை 1

2009-11-23T10:15:00.000-08:00

சூர்யாவின் நுனி மூக்கின் மேல் வந்து அமர்ந்தது கோபம்...

"எனக்குப் பிடிக்கவில்லை..." என்றான் முகத்தை திருப்பி கொண்டு

"எனக்கும் பிடிக்கவில்லை..." என்றாள் நிரஞ்சனா, முன்னால் விழுந்து முகத்தை மறைத்த முடியை பின்னுக்கு தள்ளிய படி

"என்ன சொல்கிறாய்..."

"நீ இப்படியெல்லாம் பேசுவது எனக்கும் பிடிக்கவில்லை... அதுவும் சுத்தமாய்..."

"அப்படின்னா..."

"நீ மாற வேண்டும் சூரி... நிறைய மாற வேண்டும்..."

"முடியாது.. என்னால் முடியாது... நான் ஏன் மாற வேண்டும்... எதற்காகவும் யாருக்காகவும் நான் மாற வேண்டியதில்லை... மாறவும் மாட்டேன்..."

"உனக்காக நான் நிறைய மாறியிருக்கிறேன்...அது உனக்கு தெரியும் தானே..."

"இன்னும் மாற வேண்டும்..."

"ஆண் என்ற ஆணவத்தில் பேசுகிறாயா... உன்னை மாதிரி நானும் கோபப்பட்டால் விளைவு வேறு மாதிரியாயிருக்கும் சூரி..."

"மிரட்டி பார்க்கிறாயா..."

"எதார்த்தத்தை சொல்கிறேன்... இதில் மிரட்டலும் இல்லை அலட்டலும் இல்லை, வாழ்க்கை சின்னாபின்னமாகிவிடும் சூரி..."

"யாருக்கு..."

"இரண்டு பேருக்கும் தான்..."

"இப்படி அசிங்கப்பட்டு நிற்ப்பதற்கு, அப்படியே போய் தொலையட்டும்... எனக்கொன்றும் கவலையில்லை..."

"என்ன அசிங்கம் நடந்தது..."

"அதை திருப்பி திருப்பி சொல்லச்சொல்கிறாயா..."

"திருப்பி திருப்பி சொல்லச் சொல்லவில்லை... உன்னை திருந்தச் சொல்கிறேன்..."

"அப்படின்னா நான் தான் தப்பு செய்றேனா..."

"நீ தவறு செய்யவில்லை... முட்டாள் தனமாக புரிந்திருக்கிறாய் என்கிறேன்..."

"என்னை முட்டாள் என்கிறாயா..."

"முட்டாள் என்று சொல்லவில்லை... பைத்தியம் என்கிறேன்... என் மேல் உனக்கு அளவுக்கு மீறிய பைத்தியம் என்கிறேன்... அதனால் தான் இப்படியெல்லாம் பேசுகிறாய்... எனவே தான் இன்னும் எனக்கு உன்மேல் கோபம் வராமலிருக்கிறது..."

"உன் மேல் எனக்கு பைத்தியமெல்லாம் இல்லை... வெறுப்பு தான் கூடிக்கொண்டே போகிறது... உன்னால் தினமும் நான் வெறுப்பின் உச்சிக்கே போகிறேன்..."

"உண்மையாகவா... நான் வெறுத்துவிட்டேனா உனக்கு..."

"நான் சொன்னது வேறு, நீ சொல்வது..." பேசி முடிப்பதற்குள்

"'க்' கு வைத்து பேசாதே... நேரிடையாக சொல்... நான் வெறுத்து விட்டேனா... இல்லையா..." என்று இடைமறித்தாள்.

"அமாம்... வெறுத்துவிட்டாய்... சொல்லிவிட்டேன்.. என்ன செய்ய போகிறாய் இப்போது..." என்றான் சட்டென்று.

"நல்லா யோசித்து தான் பேசுகிறாயா சூரி..."

"ஒரு வாரமாக துங்காமல் கொள்ளாமல் யோசித்தாயிற்று..."

"துங்காமல் எடுக்கும் முடிவு தவறாக இருக்கலாம்... கொஞ்சம் தூங்கிவிட்டு யோசிக்கிறாயா..."

"தேவையில்லை... உன் அறிவுரை ஏதும் தேவையில்லலை... எது சரி என்று எனக்கு தெரியும்...நன்றாக யோசித்தாயிற்று..."

"நீ ஏதோ முடிவு செய்துவிட்டு பேசுவது போல் தெரிகிறது...."

"அப்படியே வைத்துக்கொள்..."

"அப்படி என்றால் நேரடியாக விஷயத்தை சொல்லிவிடு..."

"அதான் கோபப்படுவேன் என்றாயே... நீ கோபப்படு என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்கலாம்..."

நிரஞ்சனா யோசித்தாள். நிதானமாக யோசித்தாள். ஒருமுறை சூரியை ஏறிட்டு பார்த்தாள். அவன் முகம் கடுகடுவென இருந்தது. அவனுக்கு இவளை பார்க்க பிடிக்கவில்லை, பேச பிடிக்கவில்லை என்று இவளுக்கு தோன்றியது. இதற்க்கு மேல் பேசினால் அலட்சியப் படுத்துகிறவன் அடுத்து அசிங்கப் படுத்துவான் போல் தெரிந்தது.

"இதற்க்கு மேல் உன்னிடம் பேசுவது வேஸ்ட்..." அவன் முகத்துக்கு முன் சென்று சொன்னாள்

"சுத்த வேஸ்ட்... வருகிறேன் சூரி... நான் போய் வருகிறேன்... குட்பை... எல்லாத்துக்கும் குட்பை..." கூறி விட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் அந்த இடத்தை விட்டு விடு விடுவென நடந்தாள் நிரஞ்சனா.

(தொடரும்...)

முத்தம் 8

2009-11-22T10:38:00.000-08:00

தெய்வம்

2009-11-20T08:53:00.000-08:00

உருகி போகிறோம்...

2009-11-20T08:52:00.001-08:00

இருக்கமாய்...

2009-11-20T08:49:00.000-08:00

ஏக்கம்

2009-11-15T08:01:00.000-08:00

முத்தம் 7

2009-11-14T10:22:00.000-08:00

மழையளவு மனசு...

2009-11-12T09:14:00.000-08:00

யோசிப்பு

2009-11-12T08:25:00.000-08:00

முத்தம் 6

2009-11-09T04:43:00.002-08:00

முத்தம் 5

2009-11-09T04:43:00.001-08:00

முத்தம் 4

2009-11-09T04:42:00.000-08:00

முத்தம் 3

2009-11-09T04:41:00.000-08:00

முத்தம் 2

2009-11-09T04:38:00.000-08:00

முத்தம் 1

2009-11-09T04:32:00.000-08:00

வண்ணம்

2009-11-04T23:58:00.000-08:00

சைவமா... அசைவமா...

2009-11-02T04:53:00.000-08:00